News
Լրահոս
News
Շաբաթ
Դեկտեմբեր 04
Տեսնել լրահոսը


Համոզված եմ, որ այսպես կոչված անկլավների հարցը վաղուց է դրված բանակցությունների սեղանին, եւ հայկական կողմը տվել է իր համաձայնությունը: Այլ հարց է, որ Հայաստանի իշխանություններն այժմ չեն կարող դա իրականացնել, քանի որ կան տարբեր պատճառներ, այդ թվում` ընդդիմության դժգոհությունը: Այս մասին «TALK TIME» հաղորդման եթերում խոսեց միջազգային անվտանգության հարցերով փորձագետ Արմեն Մանվելյանը:

«Սակայն, ինչպես նրանք հայտարարեցին, իրենց «պողպատե» մանդատի շնորհիվ կգնան այս քայլին, քանի որ սահմանների եւ հաղորդակցության ուղիների բացումը տեսականորեն հնարավոր է միայն 1980-ականների խորհրդային քարտեզներով: Սա նշանակում է, որ Վրաստան եւ Հայաստանի հարավ տանող ճանապարհները կհայտնվեց Ադրբեջանի վերահսկողության ներքո, ինչը կհանգեցնի ոչ թե հաղորդակցությունների ապաշրջափակման, այլ շրջափակման: Մեղրիի հետ կապն արդեն կտրվել է, քանի որ այսօր խնդրահարույց է Գորիսից Կապան եւ Մեղրի գնալը: Այլընտրանքային ճանապարհը պատրաստ չէ: Եթե ​​Տիգրանաշենը նույնպես հանձնեն, կնշանակի, որ Վայոց Ձոր տանող գլխավոր մայրուղին կհայտնվի Ադրբեջանի վերահսկողության տակ: Նույնը կլինի Վրաստան տանող ճանապարհի դեպքում, եթե հանձնվեն Տավուշի մարզի այսպես կոչված անկլավները», - ընդգծեց փորձագետը:

Նա նշեց, որ հայկական կողմն այժմ չի փորձում հետ մղել ադրբեջանցիներին, եւ ստեղծվում է մի իրավիճակ, երբ պայմանները նրանք են թելադրում: Բաքուն գնում է սադրանքների կամ դիմում ինչ-որ գործողությունների, որոնց արդյունքում հայկական կողմը միշտ զիջում է ինչ-որ բան կամ նահանջ է կատարում:

Ըստ նրա՝ սա 44-օրյա պատերազմի հետեւանք է, որի արդյունքում Հարավային Կովկասի տարածաշրջանում անվտանգային ճարտարապետական համակարգը ամբողջովին ոչնչացավ, այսօր տարածաշրջանում չկա ուժերի հավասարակշռություն, իսկ եթե կա, ապա ամբողջությամբ անցել է ադրբեջանա-թուրքական տանդեմին:

«Պատերազմից անցել է գրեթե մեկ տարի, իսկ հայկական կողմը դեռ որեւէ քայլ չի ձեռնարկել հզորանալու համար: Ստեղծվել է մի իրավիճակ, երբ սահմանային աննշան սադրանքների ու բախումների միջոցով Ադրբեջանը մեզ ստիպում է գնալ զիջումների ու պայմանավորվածությունների: Բացի սահմանների ճանաչումից եւ Արցախյան խնդրից հրաժարումից, Բաքուն հետապնդում է մեկ այլ նպատակ՝ Սյունիքով բացել նրա համար կենսական նշանակություն ունեցող, այսպես կոչված, Զանգեզուրի միջանցքը: Դրան է ուղղված ադրբեջանական կողմի ողջ պայքարը: Այն, որ Փաշինյանը որոշ գյուղեր ադրբեջանական անվանումներով կոչեց, նույնպես պայմանավորվածությունների արդյունք է, քանի որ ադրբեջանցի զինծառայողներին թույլ է տրվել ներթափանցել այնտեղ: Հետեւաբար, դրանք արդեն ճանաչվել են: Պատահական չէ նաեւ ադրբեջանական տեղանունների հնչեցումը: Սա ուղերձ է Ադրբեջանին՝ նոր զիջումների պատրաստակամության մասին: Սա, կարծես, իրավիճակը չսրելու խնդրանք է, եւ Բաքուն ժամանակավորապես բացեց ճանապարհները՝ երթեւեկության արագությունը նվազեցնելու պայմանով: Հետագայում նրանք կարող են կրկին փակել այս ճանապարհները: Գործող իշխանությունը պատրանքներ ունի, թե սահմանազատումը երկաթբետոնե լուծում է, որից հետո սահմանները չեն խախտվի: Թուրք-սիրիական սահմանին վաղուց սահմանազատում է իրականացվել, ինչը չի խանգարում Թուրքիային ցանկացած պահի ներխուժել այնտեղ: Նույնը վերաբերում է թուրք-իրաքյան սահմանին: Պնդել, որ սահմանազատումը կհանգեցնի խաղաղության, քաղաքացիներին մոլորության մեջ գցելու միջոց է: Դա խաղաղության չի հանգեցնի: Այն, ինչ այժմ կատարվում է, նշանակում է տարածքային շարունակական ​​կորուստներ: Եթե ​​ նայենք Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի օրակարգին այս հարցի հետ կապված, ապա այնտեղ խոսք չկա հաղորդակցությունների ապաշրջափակման մասին, այլ խոսվում է միայն Զանգեզուրի միջանցքի մասին:

Ադրբեջանը խոսում է իր տարածքով ադրբեջանական ընկերությունների միջոցով հայկական ապրանքները Ռուսաստան փոխադրելու պատրաստակամության մասին: Սա կնշանակի, որ մենք հսկայական կորուստներ կկրենք: Չկա որեւէ հաշվարկ այս ճանապարհների բացումից մեզ օգուտների եւ դրանց բացման ժամկետների մասին: Ոչ մի տեղ խոսք չկա մեզ համար առավել շահավետ Իջեւան-Ղազախ երկաթուղու մասին: Ադրբեջանը, ի տարբերություն Հայաստանի, հստակ գիտի իր նպատակները, գիտի, թե ինչ քայլեր է ձեռնարկում, գիտի հաշվարկները: Սա միանշանակորեն թուրք-ադրբեջանական օրակարգ է, նրանց համար կարեւոր է կապ հաստատել Սյունիքի միջոցով, ինչը նրանց համար ձեռնտու է տնտեսական տեսանկյունից: Այսպիսով, Ադրբեջանը ապրանքներ կներգրավի Կենտրոնական Ասիայից, կդառնա չինական «Մեկ գոտի, մեկ ճանապարհ» նախագծի մաս եւ այլն: Հայաստանի համար օգուտները կասկածելի են, բայց կորուստներն ակնհայտ են»,- հավելեց Արմեն Մանվելյանը:

Նա համոզմունք հայտնեց, որ ճանապարհների եւ հաղորդակցությունների համար համաշխարհային մասշտաբով պայքար է սկսվել: Չինաստանի համար շատ կարեւոր է, որ նա կարողանա ապրանքներ մատակարարել Արեւմուտք, ուստի թուրք-ադրբեջանական տանդեմի կողմից առաջադրված ցանկացած նախագիծ ձեռնտու է Պեկինին:

«Դրա հակակշիռը իրանա-հնդկական օրակարգն է: Հայաստանը որոշ չափով նույնպես հայտնվել է այս կենտրոնների պայքարի կիզակետում: Այստեղ շատ կարեւոր են նաեւ ԱՄՆ-ի եւ Ռուսաստանի դիրքորոշումները: ԱՄՆ-ի համար այս գործընթացները շահավետ են, քանի որ արդյունքում տարածաշրջանում թուլանում է Մոսկվայի ազդեցությունը: Բացի այդ, Վաշինգտոնը (Թուրքիայի միջոցով) վերահսկողություն է սահմանում Սյունիքի վրա` որպես Իրանի վրա ճնշման միջոց: Ռուսաստանը դեմ չէ ճանապարհների բացմանը, այլ իր վերահսկողության ներքո: Մեզ համար շահավետ կլինի իրանա-հնդկական օրակարգի ակտիվացումը, ինչը դեռ չի դիտարկվում: Հայտնի է, որ իրանական պատվիրակությունը ժամանել է Հայաստան, սակայն բանակցությունները որեւէ արդյունքի չեն հանգեցրել»,- պարզաբանեց փորձագետը:

Նա նշեց, որ հասարակության մեջ մոլորություն կա, թե ադրբեջանական ագրեսիայի դեպքում Ռուսաստանը կպաշտպանի Հայաստանի սահմանները:

«Պետք չէ մտածել, որ Հայաստան ադրբեջանական զորքերի ներխուժման դեպքում բախում կլինի ռուս զինվորականների հետ: Ցանկացած դաշնակից կարող է օգնելու պատրաստակամություն հայտնել, եթե ինքդ ի վիճակի ես պաշտպանվել: Բայց եթե նման տրամադրվածություն չկա, դա նշանակում է, որ Հայաստանի իշխանությունները երկիրն ամբողջությամբ փոխանցել են արտաքին կառավարման տակ», - եզրափակեց Մանվելյանը:

!
Այս նյութը հասանելի է նաև   Русский
Տպել
Կարդացեք նաև
Ամբողջը
Փորձագետ. Այժմ Հայաստանի վիճակը շատ ավելի վատ է, քան պատերազմից անմիջապես հետո
Նիկոլ Փաշինյանն ամեն ինչ անում է, որ այս իրավիճակը շարունակվի․․․
Բաքուն հայերին որպես պատանդ է պահում` քաղաքական նպատակներին հասնելու համար. իրավապաշտպան
Քանի որ կան չլուծված քաղաքական խնդիրներ...
Բաքվում 125 հայ գերի է պահվում. ՄԻԵԴ-ում հայ ռազմագերիների շահերի ներկայացուցիչ
Կան անհերքելի ապացույցներ՝ տեսագրությունների, լուսանկարների տեսքով...
Մելիքյան. պատերազմում պարտության համար ամբողջ մեղքը կարող են բարդել ԳՇ նախկին պետ Օնիկ Գասպարյանի վրա
«Ինչ-որ տեղ դա արդարացված կլինի: Ես նրա մեջ գեներալ չեմ տեսնում», - ասաց նա․․․
Վախենում եմ՝ մինչեւ հոկտեմբերի 1-ը կկատարվեն լուրջ գործընթացներ, որոնց մասին հանրությունը կիմանա ուշացումով. Տոնոյան
Հասարակությունը չի հասցնի որեւէ բան անել, ասել է Կարին Տոնոյանը...
«18-20 տարեկան տղերք ենք կորցրել, գունագեղ տոնակատարությամբ անկախության օրը նշելու ժամանակը չէ». փորձագետ
Ընդհանրապես հիշատակի մեր բոլոր միջոցառումները մենք պետք է առնվազն մեկ տարի հավուր պատշաճի կատարենք։ Եթե մենք սեպտեմբերի 21-ին իսկապես նշում...
Ամենաշատ