News
Լրահոս
News
Երեքշաբթի
Նոյեմբեր 30
Տեսնել լրահոսը

Խոսելով Ղարաբաղում պատերազմում կրած պարտության մասին` պետք է խոսել ոչ թե պարզապաես Հայաստանի ռազմական պարտության եւ ստատուս քվոյի արմատական ​​փոփոխության մասին, որը պահպանվում էր 26 տարի: Դա ոչ թե հետխորհրդային Հայաստանի ինքնության հետ կապված նախորդ գործընթացների պատճառ էր, այլ` հետեւանք: Այս ամենը չպետք է անակնկալ համարել: Այս մասին Երեւանում կայացած քննարկման ժամանակ ասաց Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ​​ինստիտուտի միջազգային հետազոտությունների ինստիտուտի առաջատար գիտաշխատող Սերգեյ Մարկեդոնովը:

«Սա միայն ռազմական պարտություն չէ: Կարելի է հարցեր տալ. որքանո՞վ Ղարաբաղը հայկական քաղաքական ինքնության կենտրոնական տարր կմնա: Որքանո՞վ է հայ հասարակությունը պատրաստ պայքարելու դրա համար: Դրա համար անհրաժեշտ է դիտարկել 30 տարի առաջ տեղ գտած գործընթացները: Հայաստանն ուներ իր ուրույն հատկանիշների շարքը: Ազգային համախմբումը պայմանավորված էր ոչ թե ներքին, այլ արտաքին գործոնով: Ղարաբաղի հայերի ինքնորոշումն արթնացրեց Հայաստանը: 1990-ականների վերջին Հայաստանի ներսում հաղթեց «ղարաբաղիզմի» գաղափարը: Սակայն Ղարաբաղը հետագայում սկսեց կապվել ոչ թե Հայաստանի ազատագրման բացառապես պայծառ գաղափարի, այլ մարդկանց որոշակի խմբի կողմից իշխանության պահպանման հետ: Այստեղից է ծագեց ղարաբաղյան կլանի հայեցակարգը: 2008-ի մարտյան գործընթացները լրացուցիչ սրություն հաղորդեցին այս պահին, որի արդյունքում սկսեցին զարգանալ որոշակի պատկերացումներ Ղարաբաղի` որպես որոշակի բեռի մասին, որը խոչընդոտում է  Հայաստանի զարգացումը»,- ասաց նա:

Փորձագետը հավելեց, որ պատրաստ չէ 2020 -ի գործընթացները նկարագրել այնպիսի դավադրական կատեգորիաներով, ինչպիսիք են` «Փաշինյանը հանձնեց», «Փաշինյանը պատրաստ չէ»:

«Ամեն դեպքում, եթե հասարակությունը պատրաստ է դեմ գնալ առաջնորդներին, ապա գնում է: 2020 թվականին մենք կամավորական շարժման հզոր աճ չտեսանք, մենք տեսանք հակամարտության մի տեսակ հոգնածություն: Իսկ նոյեմբերին մենք տեսանք այս հոգնածության հետեւանքները»,- ասաց Մարկեդոնովը:

Հակամարտությունը ղարաբաղյան հակամարտություն անվանելը ճիշտ չէ, քանի որ դա հայ-ադրբեջանական հակամարտություն է:

«Շահումյան, Մարտունաշեն եւ այլն, դա Ղարաբաղը չէ, եթե վերադառնանք մեր օրերին, Գորիս-Կապանն էլ Ղարաբաղ չէ, 2020 թվականի հուլիսը նույնպես Ղարաբաղ չէ: Ղարաբաղը պարզապես դարձել է դիմակայության հիմնական խորհրդանիշը»,- շեշտեց քաղաքագետը:

Ինչ վերաբերում է Ռուսաստանին, ապա նա Մոսկվայի դերի գնահատականները հետխորհրդային տարածքում չափազանցված անվանեց:

«Իբր, ինչպես Մոսկվան կասի, այդպես էլ կլինի: Դա այդքան էլ այդպես չէ»,- եզրափակեց Մարկեդոնովը:

 

!
Այս նյութը հասանելի է նաև   Русский
Տպել
Կարդացեք նաև
Ամբողջը
Ադրբեջանի կողմից հայերի հիմնարար իրավունքների խախտումները կրում են համակարգային բնույթ. Արցախի ՄԻՊ
Ադրբեջանի նախագահի այս հայտարարությունը ոչ այլ ինչ է, քան պատահական միջադեպերի անվան տակ Ադրբեջանի կողմից հայերի...
Էրդողանը խոսել է Հայաստանով դեպի Իգդիր հասնող ճանապարհի գաղափարի մասին
«Ալիեւն ասաց, որ այդ հանդիպումը շատ արդյունավետ էր․․․
Արմեն Ռուստամյանը նշեց, թե որոնք են Արցախի հայաթափումը թույլ չտալու պայմանները
Հայաստանին եւ Արցախին սպառնացող անմիջական վտանգն այսօր Հայաստանի թուրքացումն է եւ Արցախի հայաթափումն է...
Ժան-Քրիստոֆ Բյուսոն․ Սյունիքը Հայաստան է. Էրդողանը՝ պատերազմի հրձիգ
«Էրդողանի նոր տագնապալի իմպերիալիստական ելույթը Աշխաբադում, որի ժամանակ նա ․․․
USAID վաշինգտոնյան գրասենյակի փոխտնօրենը հանդիպել է Արցախից տեղահանված բնակիչների հետ
Անցյալ տարվա ռազմական գործողությունների ընթացքում և դրանից հետո ԱՄՆ կառավարությունն աջակցել է Լեռնային Ղարաբաղից տեղահանված բնակիչներին...
Մհեր Գրիգորյանն ու Ֆրանսիայի դեսպանը քննարկել են ԼՂ հակամարտության կարգավորման հարցը
Անդրադարձ է կատարվել նաև տարածաշրջանային զարգացումներին, այդ թվում՝ տարածաշրջանային տրանսպորտային և տնտեսական կապերի ապաշրջափակման հնարավորություններին...