նախընտրելի դարձնել
Իրանի հետ պատերազմը, Վաշինգտոնում աճող քննադատությունը, Արևմտյան ափի պատճառով Եվրոպայի ճնշումը և Սաուդյան Արաբիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման տապալված հույսերը ընտրություններից առաջ կասկածի տակ են դնում Իսրայելի ռազմավարական ուղեգիծը, գրել է Ynet-ը։
Քվեարկությունից առաջ արժե հիշել վերջին երեք տարիների դասերը և խորհել Բենիամին Նեթանյահուի՝ իշխանության ղեկին հնարավոր մնալու հետևանքների մասին։
Պատկերացնենք, որ Նեթանյահուն կրկին հաղթում է ընտրություններում և ձևավորում նախարարների կաբինետ։ Նա առաջարկում է երկու բանաձև. առաջինում ասվում է, որ Երկիրը տափակ է, երկրորդը նախատեսում է շարունակել պատերազմը Իրանի դեմ՝ հարվածներ հասցնելով միջուկային օբյեկտներին, հրթիռների արտադրության ձեռնարկություններին և էներգետիկ ենթակառուցվածքին։ Բացի այդ, Իսրայելը քրդերի աջակցությամբ կրկին կփորձի հասնել իրանական ռեժիմի փոփոխությանը՝ «Մոսադի» առաջարկությամբ։
Նախարարները միաձայն աջակցում են նախաձեռնություններին՝ գովաբանելով Նեթանյահուին որպես առաջնորդի, որին ոչ ոք ի վիճակի չէ կանգնեցնել։
Սակայն, հոդվածի հեղինակների կարծիքով, Նեթանյահուի և նրա աջակողմյան կառավարության օրերը հաշված են, և նրանք կարող են իշխանությունից զրկվել արդեն առաջիկա շաբաթներին։
Գլխավոր փոփոխությունն այն է, որ Դոնալդ Թրամփը իսրայելցի վարչապետին զրկել է նրա «սպանությունների լիցենզիայից»։ Այժմ Նեթանյահուի ռազմական գործողությունների ազատությունը, ինչպես պնդում են հեղինակները, էապես սահմանափակված է։ Նա դեռ կարող է հարվածներ հասցնել Գազայում գտնվող ՀԱՄԱՍ-ի այն գրոհայիններին, որոնք մասնակցել են հոկտեմբերի 7-ի հարձակմանը, բայց այլևս չունի նախկին գործողությունների ազատությունը։
Հեղինակները հիշեցնում են պրուսացի ռազմական տեսաբան Կառլ ֆոն Կլաուզևիցի նախազգուշացումը. չի կարելի պատերազմ սկսել՝ չհասկանալով, թե ինչ նպատակների է անհրաժեշտ հասնել և ինչ կերպ դա անել։
Նրանց գնահատմամբ՝ իսրայելական կառավարության սկզբնապես հայտարարված նպատակներից ոչ մեկը, ինչպես նաև ավելի ուշ ձևակերպված նպատակները, չեն իրականացվել։ Իրանական ռեժիմը, կարծում են հեղինակները, դարձել է ավելի ուժեղ և մոտեցել է միջուկային զենք ունենալուն։ ՀԱՄԱՍ-ը շարունակում է վերահսկել Գազան, իսկ իսրայելական զինված ուժերը սպառում են իրենց ուժերը մի քանի ճակատներում՝ առանց կայուն քաղաքական կարգավորման։
Թրամփը սպառնում է Իրանի ենթակառուցվածքի դեմ կիրառել «բոլոր ռումբերի մորը», իսկ նրա վարչակազմը, ըստ ԶԼՄ-ների հաղորդումների, պատրաստել է նոր հարվածային տարբերակներ։ Միևնույն ժամանակ, նման գործողություն սկսելու որոշման մասին դեռ չի հայտարարվել։ Միաժամանակ, Իսրայելի քննադատությունն ուժեղանում է թե՛ դեմոկրատների, թե՛ հանրապետականների շրջանում, ինչը հարցեր է առաջացնում երկու երկրների հատուկ հարաբերությունների և ամերիկյան սպառազինության մատակարարումների ապագայի վերաբերյալ։
Իսրայելի կարևորագույն առևտրային գործընկերներից մի քանիսը զգուշացնում են Հորդանան գետի Արևմտյան ափում գործող ֆինանսական հաստատությունների դեմ հնարավոր միջոցների մասին, եթե ներկայիս կառավարության քաղաքականությունը չփոխվի։
Թուլքարմի շրջան կատարած հապճեպ այցի ընթացքում Նեթանյահուն հայտարարել է, որ կան Իսրայելի հակառակորդների կողմից հնարավոր հարձակման նախապատրաստման նշաններ, և մտահոգություն հայտնել ընտրություններից առաջ սրացման կապակցությամբ։ Նա նաև նախազգուշացրել է Պաղեստինյան վարչակազմին այն հավանականության մասին, որ նրա անվտանգության ուժերը կարող են զենք ուղղել Իսրայելի դեմ։
Սակայն, հեղինակների կարծիքով, Պաղեստինյան վարչակազմը Նեթանյահուին նոր ռազմական գործողության առիթ չի տա Արևմտյան ափում։ Ռամալլահում նույնպես հույս ունեն իսրայելական կառավարության փոփոխության և նոր հարաբերություններ կառուցելու հնարավորության վրա։
Երկարաձգված պատերազմի գլխավոր ռազմավարական կորուստներից մեկը հեղինակները համարում են թագավորության հետ հարաբերությունների կարգավորման հույսերի կործանումը։ Դիվանագիտական կապերի հաստատումը կարող էր ճանապարհ բացել Իսրայելի ավելի լայն ճանաչման համար մուսուլմանական աշխարհում։
Սակայն Նեթանյահուն, հեղինակների կարծիքով, Իթամար Բեն-Գվիրի և Բեցալել Սմոտրիչի հետ համագործակցությունը նախընտրեց Սաուդյան Արաբիայի թագաժառանգ արքայազն Մուհամեդ բին Սալմանի հետ մերձեցումից։ Հեղինակները կարծում են, որ Էր Ռիադի հետ հարաբերությունների կարգավորումը անհնար է, քանի դեռ Իսրայելը պաղեստինյան հակամարտության կարգավորման ուղղությամբ իրական և տեսանելի քայլեր չի ձեռնարկել։
Առաջիկա ընտրությունները, ընդգծում են հեղինակները, որոշելու են ոչ միայն հաջորդ վարչապետի անունը։ Խոսքը վերաբերում է Իսրայելի հարաբերություններին ԱՄՆ-ի հետ, Եվրոպայի հետ տնտեսական կապերին, Սաուդյան Արաբիայի հետ խաղաղության հեռանկարներին և երկրի՝ հստակ ռազմավարական ուղեգծի բացակայության պայմաններում բազմամյա դիմակայությունից դուրս գալու կարողությանը։
Եզրափակելով՝ հեղինակները կոչ են անում ընտրողներին մի կողմ դնել զգացմունքներն ու վրեժի ձգտումը, սթափ գնահատել վերջին չորս տարիների իրադարձությունները և մտածել՝ արդյոք ժամանակը չէ փորձելու այլ ճանապարհ։
