Վիրջինիայի համալսարանի հետազոտողները օրինաչափություն են հայտնաբերել անցյալ կյանքի հիշողությունների մասին հաղորդումներում. որքան ավելի հանկարծակի և բռնի է եղել այն մարդու մահը, որի կյանքի հետ կապում են այդ հիշողությունները, այնքան, առկա տվյալների համաձայն, ավելի քիչ ժամանակ է անցել մինչև այն երեխայի ծնունդը, որը պնդում է, թե հիշում է այդ կյանքը, գրել է Daily Mail-ը։

Ամենաշոկային դեպքերում մահվան և «վերածննդի» միջև ենթադրվող ժամանակահատվածը եղել է 40 տոկոսով ավելի կարճ։

Գիտնականները վերլուծել են անցյալ կյանքի ենթադրյալ հիշողությունների մասին 1 678 հաղորդում։ Նրանք ընտրել են այն դեպքերը, որոնցում երեխայի հիշողությունները հնարավոր է եղել համադրել կոնկրետ մահացած մարդու հետ, և ուսումնասիրել են նրա մահվան հանգամանքները։ Հետազոտողները դեպքերը բաժանել են բնական մահվան՝ օրինակ հիվանդությունից կամ ծերությունից, և ոչ բնական մահվան, որը կապված է եղել դժբախտ պատահարների, բռնության կամ ինքնասպանության հետ։

Արդյունքները ցույց են տվել, որ հանկարծակի կամ բռնի մահից հետո մինչև երեխայի, որը հաղորդել է մահացածի վերաբերյալ հիշողությունների մասին, ծնվելու ենթադրյալ միջակայքը ավելի կարճ է եղել։ Այս օրինաչափությունը հատկապես ընդգծված է եղել այն ընտանիքներում, որոնք, առկա տվյալների համաձայն, չէին հավատում վերամարմնավորմանը։

Հետազոտության համահեղինակ, Վիրջինիայի համալսարանի դոկտոր Մարիետա Փեհլիվանովան, ընդունել է, որ բացահայտված օրինաչափության հիմքում ընկած մեխանիզմները դեռևս անհասկանալի են։ Նրա խոսքով՝ սա լրացուցիչ առիթ է շարունակելու հետազոտությունները։ Աշխատանքի գլխավոր հեղինակ, դոկտոր Սաիդա Սադեգին պարզաբանել է, որ գիտնականները ցանկացել են ավելի համակարգված կերպով ստուգել նախորդ հետազոտության արդյունքները և հասկանալ, թե արդյոք հնարավոր է մահվան բնույթի և «վերածննդից» առաջ ենթադրվող ժամանակի միջև կապը բացատրել մշակութային կամ հոգեբանական գործոններով։

Հետազոտողներն ընդգծում են, որ ստացված արդյունքները չեն ապացուցում վերամարմնավորման գոյությունը։ Դրանք միայն մատնանշում են հավաքված հաղորդումներում առկա օրինաչափությունը, որը, հեղինակների կարծիքով, դժվար է բացատրել գոյություն ունեցող հոգեբանական և սոցիալական մոդելների շրջանակում։ Միևնույն ժամանակ, նման դեպքերի ուսումնասիրությունը մնում է սահմանափակ, իսկ անցյալ կյանքերի մասին հիշողությունների վերաբերյալ պնդումների արժանահավատությունը շարունակում է լինել սուր վեճերի առարկա։

Այսպիսի հաղորդումներ ամենից հաճախ տալիս են երեխաները։ Նախորդ հետազոտությունների տվյալներով՝ հիշողությունները սովորաբար աստիճանաբար անհետանում են մոտավորապես յոթ տարեկանում։ Առանձին դեպքերում երեխաները նաև դրսևորում են իրենց ընտանիքներին ոչ բնորոշ վախեր, սովորություններ կամ նախասիրություններ, որոնք վերամարմնավորման վարկածի կողմնակիցները կապում են ենթադրյալ անցյալ կյանքի հետ։