նախընտրելի դարձնելՇուշիից տեղահանված Հովսեփյանների բազմանդամ ընտանիքը 2022 թվականին 4 սենյականոց բնակարան է ստացել նորակառույց շենքում: Աննա Ավանեսյանն ասում է՝ ավելի քան 10-ը տարի վարձով ապրելուց հետո 2020-ին որպես բազմազավակ ընտանիք Շուշիում սեփական երկհարկանի տուն ստացան: Ընդամենը երեք ամիս վայելեցին:
«Մեզ համար դա հեքիաթային էր, երեխաները շատ էին ուրախացել, հատկապես, որ բակը շատ մեծ էր, դա նրանց համար լավ հնարավորություն էր դրսում երկար խաղալու»,– Արցախի Հանրային հեռուստանընկերության հետ զրույցում ասում է Աննան։
Պատերազմը տակնուվրա արեց ամեն ինչ: Ո՛չ ծնողերը, ո՛չ էլ երեխաները չէին պատկերացնի, որ դուրս են գալու Շուշիից եւ էլ տուն չեն վերադառնալու:
«Ոչ մի նկար, ոչ մի հուշ, իր չենք վերցրել, միայն մի քանի շոր ենք վերցրել մի քանի օրվա համար, որ հետ ենք վերադառնալու տուն»,– ասում է 4 երեխաների մայրը։
Հայկը երեխաներից ավագն է: Անմոռանալի հիշողութուններ ունի իր ծննդավայրից: Շուշիի մասին խոսում է երանությամբ: Պատերազմից հետո ժամանակավոր ապաստանել են Երեւանում: Հակառակ դժվարություններին Հայկը չի կորցնում Արցախում խաղաղ ապրելու հույսը:
Ընտանիքի հայրը չի թաքցնում՝ մտահոգված է երեխաների անվտանգությամբ, բայց եւ գիտակցում է՝ ելք չկա, պետք է պայքարել:
«Ես իմ հայրնքիը չեմ լքի երբեք: Պիտի պահենք, որ ապրենք»,– ասում է նա:
Հայրը գոհ չի որդիների ընտրությունից, բայց եւ չի ընդդիմանա նրանց ցանկությանը: Երբ մեծանան, ինչ են ուզում դառնալ հարցին Գագիկի երեք որդիները միանգամից պատասխանում են՝ զինվորական։
Իսկ փոքրիկ Անին բժիշկ է ուզում դառնալ, որ բուժի հիվանդներին, որ ծնողները, եղբայրները, տատիկը երբեք չհիվանդանան։
Շրջափակումը նոր խնդիրներ է ստեղծել: Ճիշտ է երեխաների ուզածը չկա, բայց դեռ կարողանում են գոյատեւել: Նրանք ավելի շատ միրգ են ուզում: Փոքրիկ Անին, օրինակ, խնձորի սիրահար է: Հասկանում է ճանապարհը փակ է, դրա համար էլ խանութներում չկա: Երկու օրից առաջին անհրաժեշտության ապրանքները կգնեն:
Տատիկը բերել է որդու ընտանիքի հասանելիք կտրոնները՝ մեկ ամսվա համար:
Տիկին Կարինեն խոստովանում է՝ շատ ծանր է տանում ստեղծված իրավիճակը: Ուզում է հասկանալ՝ որքան կտեւի այս մղձավանջը: Ասում են, եթե հոսանքի, գազի խափանումները շարունակվեն, փայտի վառարանի հոգս են անելու: Մեկ է մնալու են Արցախում, որքան էլ դժվար լինի:
«Սա մեր երկիրն է, սա մեր ծննդավայրն է, սա մեր ամեն ինչն է, տատ ու պապն ա, կապրենք ստեղ, կվերջանանք ստեղ»,– ասում է տիկին Կարինեն։
