Որպեսզի Հայաստանի գյուղատնտեսությունը գոյատևման ոլորտից վերածվի շահութաբեր բիզնեսի, պետությունը պետք է ստանձնի իրացման երաշխավորի դերը և ներդնի սահմանված նվազագույն գների համակարգ։ Այս մասին մայիսի 11-ին Սյունիքի մարզի Ագարակ քաղաքում ընտրողների հետ հանդիպման ժամանակ հայտարարել է «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցությունների դաշինքի պատգամավորական թեկնածուների համամասնական ցուցակը գլխավորող Նարեկ Կարապետյանը։
Նրա խոսքով՝ անթույլատրելի է այն իրավիճակը, երբ Մեղրիի նման եզակի կլիմայական զոնաներում ապրող (Հայաստանի հարավ) գյուղացիները ստիպված են լինում իրենց բերքը չնչին գներով հանձնել։ Կարապետյանը դա կապել է այն փաստի հետ, որ ժողովուրդը որևէ ազդեցության լծակ չունի վերավաճառողների վրա։ Նարեկ Կարապետյանն անդրադարձել է նաև գնագոյացման խնդրին՝ նշելով, որ նռան մթերման ներկայիս գները՝ 100-120 դրամ, ծայրահեղ ցածր են և համաշխարհային շուկայում չեն արտացոլում ապրանքի իրական արժեքը։ Նա ընդգծել է, որ Ռուսաստանում կամ ԱՄՆ-ում հայկական մրգերը մի քանի անգամ ավելի թանկ արժեն, սակայն շարքային գյուղացի աշխատավորն այդ տարբերությունից ոչ մի դրամ չի ստանում։
«Հիմնական խնդիրն այն է, որ մեզ մոտ պետական միջնորդներ չկան: Արտասահմանյան մանրածախ առևտրի ցանցերը և խոշոր արտասահմանյան ընկերությունները փնտրում են գործընկերներ, որոնք կարող են բերքահավաք կատարել հարյուրավոր կամ հազարավոր փոքր ֆերմերային տնտեսություններից և ապահովել բավարար ծավալներ: Մինչև երկիրը յուրաքանչյուր մարզում բերքահավաքի կայաններ չհիմնի, մեր գյուղատնտեսները կմնան պատահական գնորդների պատանդը», - նշել է Կարապետյանը։
Ընդդիմադիր գործիչը պարզաբանեց, որ «Ուժեղ Հայաստան» դաշինքի ռազմավարությունը ենթադրում է մթերման հզոր հանգույցների ստեղծում, որոնք կկուտակեն ամբողջ տարածաշրջանի արտադրանքը և կկնքեն արտահանման ուղիղ պայմանագրեր։ Դա թույլ կտա ոչ միայն բարձրացնել մթերման գները երկրի ներսում, այլև հայկական բրենդը մրցունակ դարձնել այնպիսի հսկաների ֆոնին, ինչպիսիք են Ուզբեկստանը կամ Թուրքիան։
Նարեկ Կարապետյանն ընդգծեց, որ միայն պետական հաստատուն երաշխիքների առկայության և սեփական արտադրանքի նվազագույն գինը նախապես իմանալու դեպքում գյուղացին կկարողանա պլանավորել ապագան, ներդրումներ անել հողի մեջ և վստահ լինել, որ իր աշխատանքն իզուր չի անցնի։











