News
Լրահոս
News
Երկուշաբթի
Մայիս 23
USD
458.98
EUR
485.74
RUB
7.81
Տեսնել լրահոսը

Երգահան Հայկ Բոյաջյանը 2015 թվականին Հայոց ցեղասպանության հարյուրամյակը  նշելու ավելի լավ միջոց չի գտնում, քան երաժշտությունը եւ արվեստը: Վերջիվերջո, ասում է նա, դա համընդհանուր լեզու է: Լեքսինգթոնում (ԱՄՆ, Մասաչուսեթս) ապրող երգահանը  «The Armenian Weekly»-ի լրագրողին պատմել է իր հաջողված կարիերայի մասին: 1958 թվականին Արգենտինայից ներգաղթելուց հետո Բոյաջյանն իր տեղն է զբաղեցրել դասական երաժշտության ասպարեզում` կամերայինից մինչեւ սիմֆոնիկ: 73-ամյա երգահանը Լեքսինգթոնում ապրում է կնոջ` Բրիջիթի հետ: Նրանք մի աղջիկ եւ երկու թոռ ունեն: NEWS.am-ը երգահանի հետ հարցազրույցից հատվածներ է մեջբերում.

Ե՞րբ է սկսվել Ձեր սերը երաժշտության նկատմամբ:

16 տարեկանում, երբ ես ապրում էի Բուենոս Այրեսում: Իմ հայրը դերձակ էր: Մայրս կարուձեւով էր զբաղվում: Մենք չորս եղբայր էինք, եղբայրներիցս ոչ ոք երաժիշտ չի դարձել: Ես սկսեցի դասական երաժշտություն լսել եւ այլեւս երբեք կանգ չառա:

Ինչպե՞ս Դուք կորակեիք Ձեր երաժշտությունը:

Ժամանակակից դասական ստեղծագործություններ, որոնք ընդգրկում են այս հարյուրամյակը:

Այն պահանջարկ ունի՞:

Սահմանափակ: Նույնիսկ Բեթհովենի ժամանակներում էր պահանջարկը սահմանափակ: Ավելի շատ մարդիկ են այս երաժշտությունն այսօր լսում, քան Բեթհովենի ժամանակներում` շնորհիվ մեր ունեցած զանգվածային լրատվամիջոցների եւ տեխնոլոգիաների:

Դիմե՞լ են Ձեզ արդյոք հայկական խմբեր, որպեսզի երաժշտություն գրեք:

Վերջին 40 տարիների ընթացքում միայն երկու անգամ: Առաջին անգամ Նյու Յորքի Սուրբ Վարդան եկեղեցու համար, երաժշտությունը նվիրված էր նահատակներին, իսկ երկրորդ անգամ` Սուրբ Հակոբ եկեղեցու համար, երբ բանաստեղծ Հովհաննես Շիրազը մահացել էր 1980 թվականին, դա պիես էր շեփորի եւ հարվածային գործիքների համար, որը հետագայում կատարվել է Երեւանում: Ինձ ավելի շատ ընդունում է ամերիկյան հանրությունը, եւ դա անհանգստացնում է ինձ:

Դուք ո՞ւմ եք հարգում որպես ժամանակակից հայ կոմպոզիտոր:

Երեւանից Տիգրան Մանսուրյանին: Նա այս սերնդի ամենաերեւելի կոմպոզիտորն է: Ինչպես նաեւ Լեւոն Չավուշյանին, նույնպես Երեւանից:

Քանի՞ անգամ եք Դուք Հայաստանում եղել:

Տասը: Ես այնտեղ եմ գնում իմ ընկեր կոմպոզիտորներին այցելելու եւ համերգներ տալու համար: Ինձ նաեւ դուր է գալիս Հայաստանի զբոսաշրջությունը:

Ինչպիսի՞ն են Ձեր տպավորությունները Հայաստանից:

Տնտեսական տեսակետից պայմանները ծանր են ֆինանսավորման բացակայության պատճառով: Եթե Հայաստանն ունենար բաց սահման, դա նրա օգտին կլիներ: Մենք ավելի մեծ առաջընթաց ունենք` համեմատած նախորդ սերնդի հետ: Սակայն տուժում է արվեստը: Մարդիկ միջոցներ չունեն համերգներ այցելելու: Կատարողներին չեն վճարում: Լավ երաժիշտները հեռանում են, որ նվագեն այլ վայրում: Փրկում է զբոսաշրջությունը:

Ինչպե՞ս մենք պետք է նշենք Հայոց ցեղասպանության հարյուրամյակը 2015 թվականին:

Հայկական բոլոր եկեղեցիների եւ կազմակերպությունների մասնակցությամբ բազմամշակութային միջոցառմամբ, որը մեր գործի շրջանակներից դուրս կգա եւ մեզ մեծ զանգվածային կերպով կներկայացնի ամերիկյան հանրությանը: Պետք է ուշադրություն դարձնենք արվեստին եւ երաժշտությանը: Սրանց միջոցով մենք կարող ենք փոխանցել մեր զգացմունքներն այնպես, որ ուրիշների համար ընկալելի դառնան: Այս միջոցները խոսում են բոլորի համար հասկանալի լեզվով:

!
Այս նյութը հասանելի է նաև   Русский
Տպել
Ամենաշատ