Ներկայում երկրի հանքարդյունաբերության ոլորտում կարելի է առանձնացնել երեք հիմնական խնդիր։ Այս մասին հոկտեմբերի 3-ին «Հայաստանի հանքարդյունաբերություն 2025» ֆորումի («Mining Armenia Forum 2025») ժամանակ հայտնել է ՀՀ էկոնոմիկայի նախարար Գեւորգ Պապոյանը։
«Նշվել է, որ որոշ հանքեր կարող են դադարել գոյություն ունենալ 15-20 տարի հետո, ուստի անհրաժեշտ են նոր հետազոտություններ, որպեսզի, եթե սա մեզ համար առաջնահերթություն է, կարողանանք շարունակել ներդրումներ կատարել այս ոլորտում։
Երկրորդ ոլորտը ժամանակակից պայմաններին համապատասխանող բնապահպանական չափանիշներն են, քանի որ հանքարդյունաբերության համար կարեւոր է տնտեսական օգուտներ ստանալ նվազագույն բնապահպանական ազդեցությամբ։
Երրորդ ուղղությունն արտադրական շղթաների ընդլայնումն է, որը զգալիորեն կբարձրացնի մեր տնտեսական աճը։
Այդ դեպքում մենք ստիպված կլինենք ռազմավարական որոշումներ կայացնել, եւ Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատը հայտարարում է, որ դա հնարավոր է։ Եթե մենք որոշենք նման քայլ անել, դա շատ կարեւոր ռազմավարական որոշում կլինի, որը պետք է քննարկվի հանրության հետ։ Եթե մենք ցանկանում ենք կառուցել պղնձաձուլարան, մենք պետք է զգալիորեն մեծացնենք արտադրության ծավալները, ինչը կհանգեցնի ավելի շատ աշխատատեղերի եւ ավելի զարգացած տնտեսության, բայց սա հեշտ որոշում չէ։
Երբ մենք խոսում ենք երկարաժամկետ արժեքային շղթայի մասին, մենք հիմնականում մտածում ենք Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատի եւ Ամուլսարի ոսկու հանքի մասին, որոնք շատ մեծ պաշարներ ունեն։ Օրինակ՝ Ամուլսարում կան եւս երկու խոշոր հանքավայրեր»,- նշել է նախարարը։
Նա դեմ է արտահայտվել պետության միջամտությանն ընկերությունների գործերին՝ միավորվելու կամ չմիավորվելու հնարավոր մտադրությունների մասով։











