նախընտրելի դարձնելԱպրիլի կեսերից ընդդիմությունը տարբեր բողոքի ակցիաներ է անցկացնում Երեւանում, այդ թվում՝ խաղաղ անհնազանդություն: Մայիսի սկզբին «Դիմադրություն» շարժումը վրաններ տեղադրեց Երեւանի Ֆրանսիայի հրապարակում, որոնք հետագայում ապամոնտաժվեցին։ Հունիսի 14-ին ԱԺ փոխնախագահ Իշխան Սաղաթելյանը հանրահավաքում հայտարարեց, որ պայքարը կառավարության հրաժարականի համար շարունակվելու է։
Ակցիային մասնակցում են նաեւ «Պատիվ ունեմ» եւ «Հայաստան» խմբակցությունների պատգամավորներ, ՀՀԿ, ՀՅԴ եւ «Հայրենիք» կուսակցությունների անդամներ։ Ոստիկանությունը՝ կոպիտ ուժի կիրառմամբ, պարբերաբար բերման էր ենթարկում ցուցարարներին։
ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության պետական պահպանության ծառայության պետ Սարգիս Հովհաննիսյանը հատկապես աչքի ընկավ՝ ոտքով հարվածելով օպերատորին։
Քաղաքագետ Արմեն Բադալյանը NEWS.am-ի հետ զրույցում «Դիմադրություն» շարժման պայքարը կիսով չափ հաջողված անվանեց, մաասնավորապես, ապրիլի 17-ից մայիսի 2-ն ընկած ժամանակաշրջանը, երբ ԱԱԾ նախկին պետ Արթուր Վանեցյանը նստացույց սկսեց։
Այդ ընթացքում տեղի ունեցավ ջահերով երթ, տարբեր խորհրդանշական վայրերից երթեր տեղի ունեցան դեպի Երեւան, մեծ հանրահավաք հրավիրվեց, ցուցարարները վրաններ տեղադրեցին։
«Ավելին, «Դիմադրություն» շարժման մասնակիցները դարձան վրանային քաղաքի պատանդները, քանի որ գաղափարն այն էր, որ վրանների ապամոնտաժումը կնշանակի պարտություն, թեեւ շարժման նպատակը ոչ թե վրաններ տեղադրելն էր, այլ իշխանափոխությունը։ Վրանները, որոնք ավելի վաղ պետք է ապամոնտաժվեին, պետք է լինեին միայն պայքարի գործիք։
Շարժման մյուս ձեռքբերումն այն էր, որ մասնակիցները թույլ չտվեցին իշխանություններին խաղաղության պայմանագիր կնքել։ Բացթողումն այն էր, որ, այնուամենայնիվ, ստեղծվեց սահմանազատման հանձնաժողով։
Բացի այդ, շարժումը չկարողացավ ինստիտուցիոնալացվել, հետեւաբար հնարավոր չեղավ լրջորեն ավելացնել ցուցարարների թիվը եւ ընդլայնել սոցիալական բազան։
Շարժման առջեւ խնդիր էր դրված սոցիալական դժգոհություն արտահայտող մյուս քաղաքացիներին բողոքի ակցիաներ ներգրավել, իսկ դրա համար անհրաժեշտ էր այլ միջոցներ ձեռնարկել եւ ընդլայնել պայքարի սոցիալական բազան։ Այս ամենը տեղի չունեցավ։ Դաշնակցությունը մոբիլիզացրեց միայն իր ընտրազանգվածին ու նրանց մոտ կանգնած խմբերին, թեեւ անհրաժեշտ էր առաջ մղել այլ թեզեր։ Ի վերջո, իշխանություններից հանրային դժգոհությունը կապված է ոչ միայն Արցախի հարցում վարվող քաղաքականության, այլեւ բազմաթիվ այլ ասպեկտների հետ, որոնց հիշատակումը կարող է դրդել մարդկանց մասնակցել ակցիաներին։ Նույնիսկ այնպիսի տեխնոլոգիաների կիրառումը, ինչպիսիք են փողոցները փակելը եւ այլ գործողությունները, թերություններ ուներ, եւ այս դեպքում դրանք չեն գործում։ Օրինակ՝ պետական ապարատի աշխատանքը կաթվածահար անելու համար փողոցները փակելը կարող է սկսվել առավոտյան ժամը 8-ից, երբ մարդիկ պարզապես գնում են աշխատանքի, այլ ոչ թե կեսօրից, ինչը միայն ավելացրել է գործողություններից դժգոհողների թիվը։ Բացի այդ, փողոցները երբեմն կիսով չափ փակվում էին»,-հավելեց Բադալյանը։
Շարժման գործողությունները օգտակար էին Հայաստանի, բայց ոչ գործող իշխանության համար։ Հայաստանի շահերի հաշվին խաղաղության պայմանագիր կնքելու փորձը կանխվեց, սակայն չհաջողվեց կանխել սահմանազատման հանձնաժողովի ստեղծումը, հնարավոր եղավ ընդամենը մեկ ամսով հետաձգել այդ գործընթացը։
Ցանցային պայքար ծավալելու մասին օրերս հայտարարեց նաեւ Իշխան Սաղաթելյանը, այդ թվում՝ մարզերում։
Քաղաքագետը կարծում է, որ այս նախաձեռնության հաջողությունը կախված է նրանից, թե ինչպիսի ցանցային կառույց կունենա ընդդիմությունը։ Պետք է ձեւավորվի տնօրենների խորհուրդ՝ խորհրդի անդամների միջեւ որոշակի ոլորտներում պատասխանատվության հստակ բաշխմամբ։
«Ժամանակային ռեսուրսը նույնպես շատ կարեւոր է․ Սաղաթելյանը 40 օր առաջ պետք է նման հայտարարություն աներ։ Իսկ քաղաքականության մեջ նույնիսկ մեկ բաց թողնված օրը կարող է անշրջելի դառնալ։ Փաշինյանի հրաժարականի հավանականության մասին խոսելու համար կարեւոր է, որ կարողանանք հարյուր հազարավոր մարդկանց մղել գործի, երկրում ստեղծել քաոսային, անվերահսկելի վիճակ։ Իսկ սա ընդամենը խաղաքարտ է տալիս ընդդիմությանը»,-հավելեց փորձագետը։
