նախընտրելի դարձնելԽոսակցությունը, թե հոգեւորականները ոչ մի տեղ քաղաքականությամբ չեն զբաղվում, անգրագիտություն է: Այս մասին NEWS.am-ի թղթակցի հետ զրույցում ասաց քաղաքագետ Ալեքսանդր Իսկանդարյանը։
Նա հիշեցրեց, որ կան երկրներ, որտեղ դա ինստիտուցիոնալացված է. կա Վատիկան, կա Իրան, կա Իսրայել, որի խորհրդարանը լցված է ռաբբիներով, կան քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցություններ, կան քահանաներ տարբեր երկրների խորհրդարաններում։ Քննադատությունը, որ քահանաները քաղաքականությամբ զբաղվելու իրավունք չունեն, փորձագետն անվանեց քաղաքական հակառակորդին մեղադրանքներ ներկայացնելու միջոց։ Իսկանդարյանը պատճառ չի տեսնում, որ հոգեւորականները չեն կարող զբաղվել քաղաքականությամբ. «Բագրատ Գալստանյանն ու եկեղեցին երկու տարբեր բաներ են. Այս շարժումը ղեկավարում է ոչ թե Հայ առաքելական եկեղեցին, այլ Հայ առաքելական եկեղեցուց հեռացած կոնկրետ արքեպիսկոպոս։ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը դուրս եկավ Մատենադարանից, և ոչ ոք չասաց, որ հեղափոխությունը Մատենադարանն է արել, և ոչ էլ ասացին, որ 2018 թվականի հեղափոխությունը թերթն է արել»,- ընդգծեց նա։
Փորձագետը դեռ չի տեսնում միտում, որը ցույց կտա «Տավուշը հանուն հայրենիքի» շարժման հաջողության հեռանկարն այն առումով, որ իրավիճակն այնքան կփոխվի, որ Հայաստանը բոլորովին այլ քաղաքականություն վարի։ Նրա խոսքով, անկախ նրանից, թե ինչպիսի անձնավորություն է իշխանության ղեկին, միեւնույն է, ինքը գործ կունենա նույն Արեւմուտքի, Ռուսաստանի եւ այլնի հետ։
«Կախարդական լուծումներ դեռ չեն լինի։ Արևմուտքի վրա թքելու և միայն Ռուսաստանի հետ շփվելու որոշումը նույնքան սխալ է, որքան հակառակը։ Անկախ նրանից, թե ով է ղեկավարում, միեւնույն է, նրանք ստիպված են լինելու բախվել նույն խնդիրներին, իսկ այս խնդիրներից ելքը մեկ գիշերում որոշում կայացնելը չէ։ Սա անհնար է»,- նշել է Իսկանդարյանը։
Նրա խոսքով, «Տավուշը հանուն հայրենիքի» շարժումը ցուցիչ է, որ իշխանությունների մերժումը և ընդդիմության պահանջարկն աճում են։ «Ինչո՞ւ Բագրատ արքեպիսկոպոս Գալստանյանը. Քանի որ քաղաքական գործիչներին այլեւս ոչ ոք չի վստահում, բոլոր քաղաքական ինստիտուտները վարկաբեկված են։ Իրավիճակը մեզ ստիպում է քաղաքականությունից դուրս մեկին փնտրել։ Մենք տեսնում ենք բողոքի ձևերի հասունացում: Տվյալ դեպքում կիրառվում են 2018-ի նման տեխնոլոգիաներ՝ երթեր, չարի կենտրոնացում մեկ անձի վրա, բարիքի կենտրոնացում մեկ այլ անձի վրա, նույն անձնավորումն է տեղի ունենում։ Այս ամենը լավ չի ստացվում, քանի որ ընդդիմության պահանջարկը դեռ բավարար ուժ չի ստացել»,- հավելեց քաղաքագետը։ Նրա կարծիքով՝ դա անպայման կգա, բայց շատ ժամանակ կպահանջվի։
Նա նշեց, որ սոցիոլոգիական հարցերը ցույց են տալիս, որ իշխանությունների նկատմամբ վստահությունն ընկնում է, և այն կշարունակի ընկնել։ «Իշխանությունները շարունակելու են հարցերը լուծել տեխնիկական միջոցներով, ինչպես դա արեցին Սերժ Սարգսյանի օրոք։ Այս ամենը գործում է կարճ ժամանակահատվածում, բայց խնդիրը ոչ թե տեխնիկական է, այլ սոցիալ-քաղաքական»,- եզրափակեց Ալեքսանդր Իսկանդարյանը։
