նախընտրելի դարձնելՀայաստանի իշխանությունները խոսում են արցախահայության իրավունքների ու անվտանգության ապահովման երաշխիքների մասին: Բայց այսպես են ասում ցանկացած պետության ներսում ազգային փոքրամասնության մասին, և հուսալ, որ Հայաստանի իշխանությունների դիրքորոշումը կփոխվի, և նրանք օրակարգ կվերադարձնեն ինքնորոշման իրավունքը, իրատեսական չէ։ Այս մասին NEWS.am-ի «Ուժի գործոն» հաղորդաշարի եթերում ասաց Հայաստանի խորհրդարանի նախկին նախագահ, քաղաքագետ Տիգրան Թորոսյանը։
Ըստ նրա՝ մնում է մի բան՝ ինքնորոշող ժողովուրդ, Արցախի ժողովուրդն ինքը պետք է որոշիչ դեր ստանձնի։
«Քանի դեռ Արցախի նախագահն էր Արայիկ Հարությունյանը, հնարավոր չէր հույս դնել նաեւ Արցախի իշխանությունների վրա։ Նա ընդամենը հովանավորյալ էր, ով Արցախի շահերից բխող քայլեր չէր անում։
Այսօր այնտեղ իշխանություն է փոխվել, բայց սա բավարար չէ։ Նրանք պետք է հայտարարեն, որ Հայաստանն իրավունք չունի ներկայացնելու Արցախի շահերը կամ որևէ դերակատարում ունենալ Արցախի խնդրի լուծման գործում։ Նրանք պետք է իրենց վրա վերցնեն իրենց խնդրի լուծումը։ Արցախի իշխանությունները պետք է աշխատանքային հարաբերություններ հաստատեն ՄԱԿ-ի համապատասխան մարմինների և այլ միջազգային կառույցների հետ, որոնք ազդեցություն ունեն հակամարտության վրա»,- հավելեց Թորոսյանը։
Նա կարծում է, որ 44-օրյա պատերազմից հետո Հայաստանը հնարավորություն ուներ հասնելու միջազգային կազմակերպությունների մակարդակով փաստաթղթերի ընդունմանը, որոնք կարձանագրեին, որ Բաքուն և Անկարան ագրեսիա են կիրառել Հայաստանի և Արցախի դեմ, օգտագործել արգելված զենք և գրավել ահաբեկիչներին։
«Սա քննարկվել է ամբողջ աշխարհում, բայց Հայաստանը պասիվություն է դրսևորել և շարունակում է դրսևորել։ Փոխարենը Հայաստանի իշխանություններն անընդհատ խոսում են խաղաղության մասին, բայց ոչ մի իշխանություն չի գնահատի այս բոլոր անիմաստ հայտարարությունները, դրանք արժեք չունեն։ Ի՞նչ խաղաղության մասին կարող ենք խոսել ագրեսորի հետ»,- նկատեց նախկին խոսնակը։
Բայց ինչո՞ւ է Բաքուն անընդհատ խոսում խաղաղության պայմանագրի մասին։
Քանի որ Ադրբեջանը չունի 2020 թվականի պատերազմի արդյունքների իրավական վավերացում, պարզաբանեց քաղաքագետը։
«2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունն իրավական ուժ չունի։ Տարածքային փոփոխությունների մասին փաստաթուղթը պետք է ունենա համաձայնագրի կարգավիճակ, այլ ոչ թե հայտարարության, որը միայն ցանկությունների փաստաթուղթ է։ Ընդ որում, պարզվում է, որ Հայաստանը փաստաթուղթ է ստորագրել Հայաստանի սահմաններից դուրս գտնվող տարածքների վերաբերյալ, ինչն անօրինական է։
Իսկ Ալմա-Աթայի հռչակագիրը կապ չունի որեւէ կոնֆլիկտի լուծման հետ, այդ պատճառով էլ անիմաստ է հայտնվել Պրահայի հայտարարության մեջ։ Ստորագրելով ՄԱԿ-ին միանալու փաստաթուղթը՝ երկրներն արդեն ճանաչում են Կազմակերպության բոլոր անդամների տարածքային ամբողջականությունը։ Սա նշանակում է, որ երկիրը պարտավորվում է չհարձակվել մյուսի վրա և չառանձնացնել կամ միացնել այդ երկրի տարածքի որևէ հատված: «Հայաստանը ոչ մի ագրեսիա չի իրականացրել Ադրբեջանի դեմ»,- եզրափակել է նա։
