News
Լրահոս
News
Չորեքշաբթի
Օգոստոս 22
Տեսնել լրահոսը

Հաաստանի հավաքականը արտագնա խաղում խոշոր հաշվով պարտություն կրեց Մոնտենգրոյից: Կարո՞ղ էինք արդյոք մենք չպարտվել այդ խաղում:

Միլիարդների խաղը, աշխարհի համար մեկ մարզաձեւը  կարեւորագույն հանդիպումների ժամանակ  միավորում է բոլորին: Հունիսի 10–ին՝ Հայաստանի հավաքականի խաղի օրը, Երեւանի գրեթե բոլոր սրճարաններում, խոսվում էր մեկ թեմայի շուրջ՝ Հայաստանի հավաքականի արտագնա կարեւորագույն խաղի մասին՝ Մոնտենեգրոյի դեմ: Մրցափուլի անհաջող մեկնարկից հետո Հայաստանի հավաքականն Արթուր Պետրոսյանի գլխավորությամբ կրկին հնարավորություն էր ստացել պայքարելու խմբից դուրս գալու համար: Մեր խմբում իրավիճակն այսպես է դասավորվել՝ Լեհաստանի հավաքականը, ամենայն հավանականությամբ, դուրս կգա առաջին տեղով, Դանիան, Մոնտենեգրոն, Ռումինիան ու Հայաստանը ունեին գրեթե հավասար հնարավորություններ:

Հայաստանի ազգային հավաքականը հոգեբանական վերելք էր ապրում: Արթուր Պետրոսյանի հետ թիմը միայն հաղթում էր: Եթե նայենք Պետրոսյանին նախորդած Վարուժան Սուքիասյանի թիմին, կարելի է ասել, որ թիմում փոփոխություններ չէին եղել: Ստացվում է, հաջողության մեջ  իր դերն էին ունեցել Պետրոսյանի քաջալերող ոգին, ընկերական լավ մթնոլորտի ստեղծումը, ինչպես նաեւ նոր մարզչի գործոնը:

Մոնտենեգրոյի նկատմամբ տնային հաղթանակը կամային էր: Առաջին խաղակեսում մենք արդեն կարող էինք պարտվել չորս-հինգ գնդակի տարբերությամբ, բայց երկրորդում լրիվ այլ ֆուտբոլ ստացվեց: Եվ վերջին րոպեներին հաղթական գոլը դարձավ ոգեւորության մի աղբյուր: Այդ խաղից հետո Հայաստանի ազգային հավաքականը ուժեղ մրցակից չունեցավ:

Ղազախներին տանը հաղթել պարտավոր էինք: Ձմռանը ընկերական խաղեր չեղան, իսկ ամռանը Մոնտենեգրոյի հետ կարեւորագույն խաղից առաջ մեր սպարինգ զույգն էր Սենթ Քիթս եւ Նեւիսի հավաքականը: Կարելի  է ասել կիսապրոֆեսիոնալ թիմ: Մեր թիմի իրական հնարավորություններն ու բացերը հասկանալու համար միայն ուժեղ կամ գոնե հավասարազոր սպարինգ զույգ էր պետք: Դառը փորձ արդեն ունեինք, երբ անցյալ տարի ԱՄՆ-ում ջախջախեցինք Գվատեմալային ու Սալվադորին, բայց հետո ինքներս սկսեցինք ջախջախվել: Թե ինչու էր ընտրվել կիսապրոֆեսիոնալ թիմ, պարզ չէ: Հնարավոր է կազմակերպչական կամ ադմինիստրատիվ հարցեր կային, որոնց մեջ այժմ խորանալ չարժե: Համենայնդեպս այդ խաղը մեզ բան ցույց չտվեց: Իսկ ահա Մոնտենեգրոյում մենք տեսանք թիմի իրական խնդիրները:

Առաջին հերթին անհասկանալի թվաց մեկնարկային կազմը: Իր ոչ օպտիմալ մարզավիճակում գտնվող Արաս Օզբիլիզը մեկնարկային կազմում էր, թեեւ ենթադրվում էր, որ նրա փոխարեն Մանուչարյանը կարող էր խաղալ: Հենրիխ Մխիթարյանը խաղում էր հետ քաշված՝ կարելի է ասել հենակետային: Կամո Հովհաննիսյանն էլ հարձակողական ոճի եզրային կիսապաշտպան:

Խաղի հենց մեկնարկին գոլ բաց թողնելը չկոտրեց Արթուր Պետրոսյանի սաներին: Հակառակը մինչեւ երկորդ գոլը նրանք ակտիվացան եւ ունեցան մի քանի լավ հնարավորություն: Բայց եթե մեր պաշտպանական գիծը խաղում էր ահավոր վատ, հարձակման գիծը ոչնչով չէր զիջում: Իսկ ահա երկրորդ գոլից հետո Հայաստանի հավաքականը այլեւս չէր երեւում դաշտում:

Ընդհանուր ֆոնի վրա դժվար է առանձնացնել անհատ ֆուտբոլիստների խաղը: Ավելի հեշտ է ասել, ովքեր քչից շատից խաղացին: Պաշտպանության գիծը լրիվ տապալեց խաղը: Հրայր Մկոյանը աջ պաշտպանի դիրքում  չէր հասցնում ոչ փակել եզրը, ոչ գրոհները: Բազմաթիվ անգամ սխալներ թույլ տվեց: Կենտրոնական  Ոսկանյան – Անդոնյան զույգը դիտում էր թե ինչպես են Յովետիչն ու Բեչիրայը գոլեր ուղարկում մեր դարպասը: Նրանք սխալվում էին թե դիրքն ընտրելիս, թե անհատական պայքարում: Քչից շատից հուսադրող էր Գագիկ Դաղբաշյանի խաղը: Համեմատած Լեւոն Հայրապետյանի վերջին խաղերին՝ Դաղբաշյանի խաղն ավելի ամուր ու վստահելի էր թվում:

Մոնտենեգրոյի խաղը Արսեն Բեգլարյանի վատագույն խաղն էր հավաքականում: Անգամ Ռումինիայի հետ տնային խաղում նա այսքան չէր սխալվում: Կարծում եմ՝ Բեգլարյանն իր վրա ճնշում էր զգում Դավիթ Յուրչենկոյի հրավերի հետ կապված: Զգացվում էր, որ խաղում է շատ լարված: Բայց դա արդարացում լինել չի կարող: Ցանկացած լավ թիմում պետք է կարողանալ դիմանալ մրցակցությանը:

Արտակ Գրիգորյանը, որքան էլ իրեն լավ է դրսեւորում վերջին խաղերում, այս անգամ միակ հենակետայինն էր: Այդ իսկ պատճառով էլ կորցրել էինք դաշտի կենտրոնը: Հարձակման գծի մասին խոսելու բան էլ չկա: Այնքան քիչ էին այն դրվագները, որտեղ հարձակվողները խաղի մեջ էին մտնում: Ռուսլան Կորյանը դարձավ գոլի հեղինակ ու փորձում էր ակտիվություն մտցնել, բայց դա շատ քիչ էր:

Այսպիսով ունենք այն, ինչ ունենք: Առաջիկա երեք ծանր խաղերից առաջ Հայաստանի հավաքականի մարզչական շտաբը շատ մտածելու ու աշխատելու առիթներ ունի: Արդեն իսկ պարզ է, որ կադրային խնդիրները չեն ավարտվի, քանի որ մինչ սեպտեմբեր դժվար թե հնարավոր լինի նոր մարդկանց ներգրավել:

Միակ հույսը, որ ինչ-որ հրաշքով հնարավոր լինի համոզել ու բերել Դավիթ Յուրչենկոյին: Եթե հարցազրույցում դարպասապահը նշում է, որ սպասում էր՝ իր հետ բանակցեին, ուրեմն ինչ-որ ակնկալիքներ ունի, եւ հնարավոր լինի դրանք համաձայնացնել: Բայց ո՞վ գիտի:

Տարոն Ոսկանյանին դիրքում ավելի լավ հանդես է գալիս Վարզադատ Հարոյանը: Հրայր Մկոյանին դիրքում էլ կարող էր այս խաղը խաղալ լավ մարզավիճակում գտնվող Արտակ Եդիգարյանը: Կրկին անգամ համզվում ենք, որ հավաքականը լավ է խաղում, երբ Մխիթարյանը հարձակման գծում է հանդես գալիս եւ ոչ թե հենակետային:

Խնդիրներն ավելի շատ են, քան պետք է լինեն: Մոնտենեգրոյի տնային հանդիպումը բոլորիս թեւեր տվեց, իսկ դրսի խաղը գետին իջեցրեց: Եվ հարցը խաղի արդյունքը չէ, այլ խաղի որակն է:

Իրականում կան նաեւ այլ խնդիրներ՝ եթե Յուրչենկոն չի գալիս, մենք ունենք Գեւորգ Կասպարով, բայց նրա համար դռները փակ են հավաքական: Որքան էլ փնովում ենք Մովսիսյանին ու ասում, որ տեղին էր նրա հավաքական չհրավիրվել, նրա նման հարձակվող մենք չենք ունեցել ու գուցե երկար ժամանակ չունենանք: Որքան էլ փնովենք նրա որոշ արարքներ, Յուրան հարձակման գծի ավագն էր: Նրա անգամ վատ խաղով թիմի խաղի մեջ կար ձեռագիր, ոգի…

Երբ պաշտպանության գիծը ղեկավարում էր Արզումանյանը, այնտեղ երեւում էր կարգ ու կանոն: Ռոբերտի փորձը շատ էր օգնում:

Հարցն այն չէ, թե ինչ մարզավիճակում են այս ֆուտբոլիստները, ու ինչու նրանց հանեցին թիմից: Հարցն այն է, թե ինչպես հանեցին: Երեկվա կուռքերին ու աստղային ժամի ֆուտբոլիստներին վտարեցին: Դրանից հետո հավաքականը մեկ հաղթանակ է տոնել ուժեղ մրցակցի դեմ՝ դա Մոնտենեգրոյի հետ տնային խաղն էր:

Այս պահի դրությամբ կարծես Աշխարհի առաջնության ուղեգիրը կրկին անցնում է մեր կողքով: Մենք էլի հույս ենք դնում, որ մյուս մրցաշրջանում մի բան կստացվի, թիմ կկառուցենք: Իսկ այս սերունդը, որը մեզ հույս ու հավատ ներշնչեց արդեն մեծանում է: Ու գնալով հասկանում ես, որ մեկ կամ երկու ֆուտբոլիստի փոփոխմամբ բան չի փոխվի: Թվում է՝ կարծես ամեն ինչ ունենք, բայց բան էլ չունենք: Կարո՞ղ էինք չպարտվել այդ խաղում…

Տպել
Կարդացեք նաև
Ամբողջը
Լեգենդար Բատիստուտան՝ հայկական Վարդավառի եւ կովեր պահելու մասին (Ֆոտո)
Բատիստուտան պատմել է, որ այլեւս ֆուտբոլով չի զբաղվում․․․
Լեգենդների հանդիպմանը կնախորդեն մի շարք միջոցառումներ, այդ թվում համերգներ, վարպետության դասեր
Հիշեցնենք, որ բացի Լեգենդների խաղից, հուլիսի 6-8-ին առաջին անգամ Երեւանի պատմության մեջ կստեղծվի ֆան-գոտի, որը «Ազատության հրապարակում կընդունի բոլոր երկրպագուներին...
Նիկիտա Սիմոնյանը Մարադոնայի մեծահոգության, Ռուսաստանի հավաքականի «սխրանքի» եւ չեմպիոնի կոչման նոր հավակնորդների մասին
Չեմ ուզում անհամեստ լինել, բայց ինձ համար «ամենա»-ն այն առաջնությունն էր, որտեղ ես էի խաղում...
Երեւան կժամանի աշխարհահռչակ ֆուտբոլիստ Ռոբերտո Կարլոսը
Լատինական Ամերիկայի եւ Եվրոպայի վետերան ֆուտբոլիստներից կազմված հավաքականների Երեւանում կայանալիք հանդիպմանը կմասնակցեն այնպիսի լեգենդներ, ինչպիսիք են...
Բացառիկ հնարավորություն լեգենդի հետ լուսանկարվելու համար, ինչպես նաեւ շահելու Լեգենդների խաղի տոմս
Խաղարկությունը կացկացվի ամեն օր fcyerevan.com կայքում...
Լեգենդար Չավին՝ հայկական գինու, Մեսսիի ու իր երազանքների մասին (ֆոտո)
Մեկ խաղացողի անուն տալը բարդ է, քանի որ «Բարսելոնան» ավելի ուժեղ դարձնելու համար պետք է ֆենոմենալ հատկանիշներ ունենալ․․․
Partner news