ՆախընտրելիՀայաստանի Զինված ուժերի գլխավոր շտաբի հայտարարության (Կառավարության հրաժարականը պահանջող - խմբ.) հետ կապված գործընթացները չէին կարող բացասական ազդեցություն չունենալ անվտանգության համակարգի վրա, եւ դրանց դառը հետեւանքները մենք տեսանք արդեն մայիսին՝ Սոթք-Խոզնավար հատվածում առաջացած հայտնի իրավիճակի ձեւով: Այս մասին օգոստոսի 24 -ին Ազգային ժողովում հայտարարեց վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը՝ ներկայացնելով կառավարության ծրագիրը:
Նրա խոսքով՝ իրավիճակն անսովոր էր, երբ այս տարվա փետրվարին ԶՈՒ Գլխավոր շտաբի հայտարարությունը բանակին քաղաքականության մեջ ներքաշելու սպառնալիք ստեղծեց, եւ այս իրավիճակից դուրս գալու գործընթացը տեւեց ավելի քան մեկ ամիս:
Նա հիշեցրեց, որ 2020 թվականի պատերազմից հետո ակտիվացան կառավարման ձեւը փոխելու եւ կիսանախագահական համակարգին վերադառնալու անհրաժեշտության մասին խոսակցությունները:
«Հարց է առաջանում՝ արդյո՞ք կիսանախագահական համակարգի դեպքում ընտրությունների միջոցով հասարակության մեջ լարվածությունը նվազեցնելու մեխանիզմը նույնքան արդյունավետ կաշխատեր: Փաստ չէ, որ ղարաբաղյան խնդրի շուրջ ստեղծված ճգնաժամի հետ կապված խորհրդարանական համակարգը ցույց տվեց իր անկարողությունը: Պետք է ամեն ինչ լավ կշռադատել»,- ընդգծեց կառավարության ղեկավարը, ով մարտի 1-ին հայտարարել էր հակառակը եւ ազդարարել էր սահմանադրական հանրաքվեի մասին:
Փաշինյանն առաջարկեց, որ եթե 1998-ին հնարավորություն լիներ 2021 թվականի սցենարով ընտրություններ անցկացնել, ապա Հայաստանում հետագա բոլոր գործընթացները կարող էին այլ կերպ ընթանալ: «Հետո նախագահը հրաժարական տվեց, եւ այս ամենն արվեց առանց ժողովրդի կարծիքը հաշվի առնելու, եւ ղարաբաղյան կարգավորման խնդիրը հանվեց հանրային քննարկման ոլորտից, ինչը խնդիրներ ստեղծեց: Բանակցային գործընթացի հենց սկզբից Ադրբեջանը հստակ ձեւակերպել է իր նպատակները: Բաքուն կարծում էր, որ Ղարաբաղը եւ հատկապես շրջանները գտնվում են Ադրբեջանի կազմում: Նրա համար չկա Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզ, եւ առավել եւս՝ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն: Նրանք միշտ հետապնդել են Ղարաբաղի եւ շրջանների վերահսկողությունը վերցնելու նպատակ, եւ եթե դա չի ստացվում բանակցությունների միջոցով, ապա դրան հասնել ռազմական մեթոդներով: Մեր հռետորաբանության մեջ այդպես չէր: Մենք կենտրոնացանք Ղարաբաղի միջազգային ճանաչման խնդրի վրա: Բայց շատերը դա դավաճանություն համարեցին՝ վկայակոչելով 1988 թվականի դեկտեմբերի 1-ի որոշումը, ըստ որի՝ Լեռնային Ղարաբաղը պետք է ճանաչվեր որպես Հայաստանի մաս: Հետագայում հայտնվեց մեկ այլ բանաձեւ՝ տարածքներ կարգավիճակի դիմաց: Կային մարդիկ, ովքեր դա նույնպես դավաճանություն էին համարում: Գոյություն ուներ նաեւ բանաձեւ՝ Հայաստանի որոշ տարածքների զիջման տեսքով՝ Ղարաբաղը Հայաստանին միացնելու դիմաց: Սա նույնպես համարվում էր դավաճանություն: Ադրբեջանի հռետորաբանությունը նույնն էր ամենուր եւ միշտ, մինչդեռ Հայաստանի մոտեցումները՝ երկրի ներսում, արտաքին միջավայրում եւ բանակցությունների սեղանի շուրջ, տարբեր էին: Չկար այն հարցի պատասխանը, թե ի՞նչ ենք անելու, եթե բանակցությունների սեղանի շուրջ չկարողանանք մեզ համար ընդունելի լուծման հասնել: Այս համակարգային խնդիրը լուրջ ազդեցություն է ունեցել»,- հավելեց վարչապետը:
