նախընտրելի դարձնելՀայաստանի իշխանությունները նոր զիջումներ են նախապատրաստում և համապատասխան տեղեկատվական քարոզարշավ են իրականացնում։ Այս մասին NEWS.am -ի թղթակցի հետ զրույցում ասաց «Հայաստան» դաշինքի պատգամավոր Աննա Գրիգորյանը։
«Հայաստանով ճանապարհ բացելու թեման ինձ ահավոր դեժավյուի զգացում է տալիս, քանի որ Փաշինյանն արցախյան հարցով էլ ասաց, որ որոշումը պետք է բավարարի Արցախի, Ադրբեջանի և Հայաստանի ժողովուրդների պահանջները։ Բայց մենք տեսանք, որ այս բանաձեւից շահեց միայն Ադրբեջանի ժողովուրդը, եւ այս անգամ էլ կարող էր նույն կերպ լինել»,- նշեց նա։
Պատգամավորի խոսքով՝ պետության գաղափարախոսությունը չի կարող հիմնված լինել պարզունակ կարգախոսների վրա, ինչպիսիք են՝ «հարստացիր և հարստացրու»։
«Նիկոլ Փաշինյանի «իսկական Հայաստանն» այն Հայաստանն է, որի հիմնական ճանապարհներն ու ռազմավարական բարձունքները վերահսկվում են Ադրբեջանի կողմից, որը օկուպացրել է հայկական ավելի քան 240 քառակուսի կիլոմետր տարածք»,- ասաց Գրիգորյանը։
Պատգամավորը նշեց, որ Փաշինյանը փորձում է բավարարել Հայաստանի Սահմանադրությունը փոխելու Ադրբեջանի պահանջը՝ այն փաթաթելով բնակչության համար ոչ այնքան գրավիչ փաթեթի մեջ։
«Նա փորձում է դա ներկայացնել այնպես, որ Սահմանադրության փոփոխությունը հայ հասարակության կոնսենսուսն է, ոչ թե Ադրբեջանի պահանջը։ Հիմա Փաշինյանը խոսում է ոչ թե Սահմանադրությունը փոխելու մասին, ինչպես եղել է մինչև 2020 թվականը, այլ նոր Հիմնական օրենք ստեղծելու մասին։ Այն ժամանակ Փաշինյանը նպատակ չուներ նախաբանից հանել Անկախության հռչակագրի հղումը։ Սակայն հիմա էլ նա չի կարող փոխել նախաբանը, ուստի այս արդյունքին հասնելու համար ցանկանում է ամբողջությամբ փոխել Սահմանադրությունը։
Փաշինյանը փորձում է Ալիևին համոզել ստորագրել մի փաստաթուղթ, որը կպարունակի «խաղաղություն» բառը՝ անկախ բովանդակությունից. Այդ դեպքում նա կարող էր ժողովրդին ներկայացնել, որ հասել է այսպես կոչված խաղաղության, ինչպես խոստացել էր 2021 թվականին՝ չնայած Արցախի կորստին, Բաքվում և Հայաստանի օկուպացված տարածքներում գերիների առկայությանը։ Սա թույլ կտա նրան փորձել ընտրություններ անցկացնել և վերարտադրվել, իսկ հետո գնալ Հիմնական օրենքը փոխելու ճանապարհով։ Սակայն պլանը չի աշխատում, Ալիևը չի գնում դրան։
Ուստի իշխանությունները կարող են միաժամանակ փորձել ընտրություններ և հանրաքվե անցկացնել, քանի որ ժողովուրդը առանձին չի գնա հանրաքվեի, և պետք է ամեն ինչ անել, որպեսզի Ադրբեջանի կողմից առաջ քաշված օրակարգը չանցնի, քանի որ եթե Ադրբեջանի այս պահանջը բավարարվի, Բաքուն դրանով կանգ չի առնի։
Սրանից հետո պահանջներ են լինելու Զինված ուժերի ոլորտում սահմանափակումների, զենքի գնման, այսպես կոչված Զանգեզուրի միջանցքի, ադրբեջանցիների Հայաստանում բնակեցման և այլնի վերաբերյալ: Եվ Փաշինյանը պատրաստ է կատարել այս բոլոր պահանջները։
Ինչո՞ւ իշխանությունները չեն բարձրացնում 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի հայտարարության մնացած բոլոր կետերի կատարման հարցը, եթե Բաքվի այս պահանջը կապված է այս փաստաթղթի հետ, ինչո՞ւ չի քննարկվում բոլոր հաղորդակցությունների ապաշրջափակման մասին, այլ ոչ միայն Սյունիքով ճանապարհի բացումը։
Սա ոչ թե տնտեսական, այլ բացառապես աշխարհաքաղաքական նախագիծ է, և Ադրբեջանն աստիճանաբար բարձրացնելու է Սյունիքի բռնակցման հարցը։
Իսկ ո՞րն է Հայաստանի շահը։ Այն պարզապես գոյություն չունի: Միևնույն ժամանակ, Հայաստանը ներգրավված չէ խոշոր նախագծերից որևէ մեկում։ Որտե՞ղ է Հայաստանը «Հյուսիս-հարավ» կամ չինական «Մեկ գոտի, մեկ ճանապարհ» ծրագրում:
