Հյուսիսային Ֆրանսիայում հնագետները հայտնաբերել են երկաթի դարի ուշ շրջանի (մ.թ.ա. մոտ 450–25թթ.) մի շարք անսովոր գերեզմաններ, որոնք առանձնանում են կելտական ​​հուղարկավորության սովորական պատկերից, հաղորդել է Live Science-ը։

Տասնութ գերեզմանները բաղկացած էին կոկիկ դասավորված շրջանաձեւ փոսերի շարքերից, որոնք մոտ մեկ մետր խորություն ունեին, դրանցից յուրաքանչյուրում նստած էր մեկը ներքեւում՝ ձեռքերը մեկնած եւ ոտքերը բացած, դեմքով դեպի արեւմուտք։

Այս դիրքն ինքնին հազվադեպ է. մինչ օրս Ֆրանսիայում եւ Շվեյցարիայում հայտնի է ընդամենը մոտ հիսուն նմանատիպ գերեզման, եւ դրանք գրեթե բոլորը կապված են մարդկանց որոշակի կարգի հետ՝ հավանաբար զինվորներ կամ էլիտայի անդամներ։

Մարդաբանական վերլուծությունը ցույց է տվել, որ թաղված բոլոր անձինք 40-60 տարեկան տղամարդիկ էին, ֆիզիկապես առողջ եւ, դատելով ոսկորների վիճակից, վարել են ակտիվ կենսակերպ։ Սակայն գտածոյին դրամատիկ բնույթ հաղորդող հիմնական մանրուքը բռնության հետքերն են։

Մի քանի կմախքների վրա հայտնաբերվել են չսպիացած կտրվածքներ, մի տղամարդու գանգը վնասվել էր սուր զենքի, հավանաբար՝ սրի առնվազն երկու հարվածից։ Մյուսներն ունեին ձեռքի ոսկորների բնորոշ վնասվածքներ, որոնք կարող են վկայել մարտական ​​վերքերի կամ պաշտպանության փորձի մասին։

Առանձնակի հետաքրքրություն էր առաջացնում թաղված անձանցից մեկը, որը կրում էր սեւ քարե ապարանջան՝ հազվագյուտ իր, որը թույլ էր տալիս ավելի ճշգրիտ թվագրել թաղումը (մ.թ.ա. մոտ 300-200 թվականներ): Այս մանրամասները ենթադրում են, որ սրանք պատահական զոհեր չեն եղել, այլ որոշակի կարգավիճակ ունեցող անհատներ, հնարավոր է՝ ռազմական բախումների մասնակիցներ կամ նույնիսկ հասարակության մեջ ծիսականորեն առանձնացող դեմքեր։

Հայտնագործության համատեքստը ավելացնում է առեղծվածի մեկ այլ շերտ. մոտակայքում հնագետները հայտնաբերել են նաեւ ուշ շրջանի հռոմեական գերեզմանատուն՝ մանկական գերեզմաններով, որտեղ երեխաները ավանդաբար թաղվում էին պառկած վիճակում՝ հուղարկավորության զոհաբերություններով, ինչպիսին են մետաղադրամները եւ խեցեղենը: Այս սովորույթների միջեւ կտրուկ հակադրությունն ընդգծում է, թե որքան անսովոր էին «նստած» կելտերի գերեզմանները:

Արդյունքում՝ հետազոտողները հակված են կարծելու, որ այս գերեզմանները կարող էին արտացոլել ոչ միայն բռնի մահեր, այլեւ հիշատակի հատուկ ծես կամ կարգավիճակի ցուցադրում, հնարավոր է՝ մարտում զոհված զինվորներին անմահացնելու կամ նրանց դերն ընդգծելու մի հասարակությունում, որտեղ պատերազմի, իշխանության եւ սակրալի միջեւ սահմանները մշուշված էին: