Աշխատավայրում սերունդների միջև տարբերությունները դրսևորվում են ոչ միայն կարիերայի կամ տեխնոլոգիաների նկատմամբ վերաբերմունքով։ Երբեմն կոնֆլիկտի պատճառ կարող է դառնալ ամենասովորական իրավիճակը՝ օրինակ, ղեկավարին ուշանալու մասին հաղորդագրություն ուղարկելը։ Ընդ որում՝ թե՛ երիտասարդ աշխատակիցը, թե՛ նրա ղեկավարը կարող են համարել, որ գործում են հարգալից, պարզապես «հարգանք» հասկացության մեջ բոլորովին տարբեր իմաստ են դնում, գրել է The Conversation-ը։

Աշխատավայրում վարվեցողության և հաղորդակցության մասին հետազոտության հեղինակը որպես օրինակ բերում է սրճարանի մոտ 20-ամյա աշխատակցուհուն։ Մի օր նա հասկանում է, որ կուշանա աշխատանքից, և այդ մասին գրում է հաստատության սեփականատիրոջը՝ X սերնդի ներկայացուցչին։ Ղեկավարը դժգոհ էր. նրա կարծիքով՝ այդքան լուրջ իրավիճակը պահանջում էր հեռախոսազանգ, մինչդեռ հաղորդագրությունը պաշտոնական չէ և անանձնային է թվում։

Ինքը՝ աշխատակցուհին, իրավիճակն ընկալում էր ճիշտ հակառակ կերպ։ Նա կարծում էր, որ զանգն ավելի շատ ժամանակ կխլի զբաղված ղեկավարից, ուստի հաղորդագրությունը նրա համար ուշացման մասին զգուշացնելու ավելի հարգալից միջոց էր։

Նման տարբերություններն ավելի նկատելի են դառնում, քանի որ Z սերնդի ներկայացուցիչները, որոնցից ամենամեծերի տարիքն այժմ մոտենում է 30-ին, զբաղեցնում են ավելի ու ավելի շատ աշխատատեղեր։ Հեղինակը նշում է, որ պարտադիր չէ, որ հարցն այն լինի, թե երիտասարդ աշխատակիցներն իրենց նախորդներից ավելի լավ կամ ավելի վատ են հաղորդակցվում։ Նրանք պարզապես մասնագիտական հաղորդակցություն սովորել են այլ միջավայրում։

Z սերնդի ավելի տարիքով շատ ներկայացուցիչներ համալսարան են ընդունվել, պրակտիկա են անցել և սկսել աշխատել COVID-19 համավարակի ընթացքում։ Այդ շրջանում շփումը մեծ մասամբ տեղափոխվել էր համացանց, դիմակներն իրենց հերթին լրացուցիչ բարդացնում էին դիմախաղի և այլ ոչ վերբալ ազդակների ընկալումը։

Տարբերությունները նկատելի են նաև անձնական տեղեկությունների նկատմամբ վերաբերմունքում։ Երիտասարդ աշխատակիցներից մեկն իր ղեկավարին՝ բեբի-բումերների սերնդի ներկայացուցչին, պատմել է, որ ուժեղ տագնապ է ունեցել։ Ղեկավարը խնդրին կարեկցանքով է վերաբերվել, սակայն խոստովանել է, որ իրեն անհարմար էր զգում և վստահ չէր, թե արդյոք անհրաժեշտ է այդ մասին իմանալ։

Նման արձագանքը պարտադիր չէ, որ նշանակի հոգեբանական խնդիրների ժխտում։ Ավագ սերունդների շատ ներկայացուցիչների համար պրոֆեսիոնալիզմն ավանդաբար ենթադրել է անձնական և աշխատանքային կյանքի միջև հստակ սահման։ Z սերնդի համար, որը մեծացել է այն ժամանակաշրջանում, երբ հոգեբանական բարեկեցության մասին խոսակցությունները դարձել են զգալիորեն ավելի բաց, անձնական դժվարությունների մասին պատմելը կարող է ընկալվել որպես ազնվություն և սեփական վիճակը բացատրելու միջոց։

Կոնֆլիկտների ևս մեկ աղբյուր են տարբեր պատկերացումներն այն մասին, թե կոնկրետ ինչ է նշանակում սահմանված ժամկետը։ Եթե ղեկավարը երիտասարդ աշխատակցին ասում է. «Սա ինձ պետք է մինչև ուրբաթ», աշխատակիցը կարող է աշխատանքն ուղարկել ուրբաթ աշխատանքային օրվա վերջում և համարել, որ առաջադրանքը կատարված է։ Իսկ ղեկավարը կարող է ակնկալել այն ստանալ առավոտյան, որպեսզի հասցնի ստուգել, փոփոխություններ մտցնել և փոխանցել հաջորդին։

Հեղինակի՝ տարբեր ոլորտներից Z սերնդի 250 մասնագետների շրջանում անցկացրած հետազոտության մեջ երիտասարդ աշխատողների կայուն ակնկալիքների թվում առանձնացվել են հստակ պահանջները, արդար վերաբերմունքը և ղեկավարի հետ այնպիսի փոխգործակցությունը, որը հաշվի է առնում մարդկային հանգամանքները։

Միևնույն ժամանակ, ավելի մանրամասն հրահանգներ ստանալու ցանկությունը պարտադիր չէ, որ նշանակի մշտական վերահսկողության ձգտում։ Աշխատակիցը կարող է ցանկանալ ինքնուրույնություն և միաժամանակ ունենալ հստակ հասկանալու կարիք, թե կոնկրետ ինչն է համարվում արդյունք։ «Մինչև ուրբաթ» և «մինչև ուրբաթ, առավոտյան 10:00-ին, որովհետև ինձ պետք է երեք ժամ ստուգման համար» ձևակերպումները ստեղծում են բոլորովին տարբեր ակնկալիքներ։

Արհեստական բանականության տարածումը կարող է խնդիրն ավելի տեսանելի դարձնել։ Այսօր էլեկտրոնային նամակները կարելի է արագ խմբագրել, հանդիպումներն ավտոմատ կերպով վերծանել, իսկ տեղեկատվությունը ստանալ հաշված վայրկյանների ընթացքում։ Սակայն հաղորդակցության ծավալի ավելացումն ինքնին դեռ չի երաշխավորում ավելի լավ փոխըմբռնում։

Հեղինակի կարծիքով՝ հիմնական խնդիրն այն է, որ մարդիկ հակված են իրենց յուրացրած աշխատանքային հաղորդակցության նորմերը համարել համընդհանուր կանոններ։ Իրականում այդ նորմերը ձևավորվում են տեխնոլոգիաների, մշակույթի և այն պատմական հանգամանքների ազդեցությամբ, որոնցում մարդը սկսել է իր կարիերան։

Z սերունդը մասնագիտական կյանք է մտել մի աշխարհում, որը նկատելիորեն տարբերվում է այն աշխարհից, որտեղ ձևավորվել են նրանց ավագ գործընկերների աշխատանքային սովորությունները։ Այդ պատճառով ակնկալիքների հստակ բացատրությունը՝ ուշացման մասին հաղորդելու եղանակից մինչև առաջադրանքի կատարման կոնկրետ ժամանակը, կարող է ավելի արդյունավետ լինել, քան այն ենթադրությունը, թե աշխատանքային գործընթացի բոլոր մասնակիցները նույն կերպ են հասկանում չգրված կանոնները։