NEWS.am-ը ներկայացնում է ««The Armenian Weekly»-ում հրապարակված «Դեպի ոչ մի տեղ. տարագրության պատմություն» գրքի հեղինակ Աննա Աստվածատրյան- Տերկոտի հոդվածը.

Ինձ որպես Բաքվից փախստականի, այլեւս չեն ցնցում  ադրբեջանցիների կողմից անմեղ հայ կանանց, տղամարդկանց, երեխաների նկատմամբ բռնության անիմաստ ակտերը: Ես ստիպված էի մեծանալ նրանց ատելության  եւ բռնության հետ, որոնք իրականացվում էին ազգային հողի վրա: Դա ինձ ընդհանրապես չի զարմացնում:

Եվ Բուդապեշտում Գուրգեն Մարգարյանի գազանաբար սպանությունը  բացառություն չէր: Մարդասպան Սաֆարովը դատապարտվեց ցմահ ազատազրկման. այդտեղ պետք է ավարտվեր պատամությունը: Սակայն պատմությունը դրանով չի ավարտվում, եւ այդ իսկ պատճատռով մենք խոսում ենք Ադրբեջանի մասին:

Ադրբեջանի կաշառակերության եւ կառուպցիայի մեքենան գործում է  ողջ ուժով, քանի որ նավթային փողերը շարունակում են լցնել Ալիեւների գրպանները: Միաժամանակ բնակչությունը ընդհանուր առմամբ տնտեսապես չի բարգավաճում, ինչը սպասելի է: Կառավարությունն օգտագործում է  իր փողերը` առաջնություններում մրցանակներ գնելու, հսկայական շինություններ կառուցելու  եւ իշխանությունը գնելու համար: Դա արվում է  տարածաշրջանում, եւ հիմա արդեն արվում է նաեւ տարածաշրջանից դուրս:

Դաժան մարդասպանի Ադրբեջանին արտահանձնումն առանձին իրադարձություն չէ, որը ցավ է պատճառում միայն Մարգարյանի ընտանիքին:  Բացի ցավից, որը ես զգում եմ որպես հայուհի` իմ ավերված տան,  կոտրված մանկության համար,  ես նաեւ զգում եմ կրկնվող պատմության ցավը: Ադրբեջանցիները 1980-ականներին սպանեցին հայերին Ադրբեջանում: Թուրքերը 1915թ-ին հայերին ցեղասպանության ենթարկեցին: Ոչ ոք պատասխանտվություն չկրեց: Աշխարհը շուռ է եկել: Եւ դա տեղի է ունենում նորից: Դա չպետք է կրկնվի: Մենք չենք կարող թույլ տալ, որ դա նորից տեղի ունենա:

 

Աշխարհը, ու նաեւ Հունգարիան, պետք է կանգնեն հայերի կողքին: Աշխարհը պետք է տեսնի ադրբեջանական բեռնապետությունը: Եւ Լեռնային Ղարաբաղի հայերը պետք է ազատ լինեն ադրբեջանական կառավարումից: Քանի որ եթե ադրբեջանական «հերոսը» ուրիշ երկրում կացնով կարող է սպանել քնած հային, ապա ինչ կարող է նա անել սեփական երկրում: ԼՂՀ-ն պետք է անկախ լինի: Հիմա դա ավելի ակնհայտ է, քան երբեւէ: