Ջո Բայդենի վարչակազմում տարաձայնություններ կան այն բանի շուրջ, թե որքանով ԱՄՆ-ը կարող է առաջ մղել Ռուսաստանի դեմ պատժամիջոցները՝ առանց համաշխարհային տնտեսական անկայունություն առաջացնելու եւ անդրատլանտյան միասնությունը կործանելու:

«Բանավեճերն ավելի թեժացել են հիմա, երբ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը անտեսում է արդեն իսկ սահմանված տնտեսական պատժամիջոցները եւ շարունակում է պատերազմը»,- գրում է Bloomberg-ը՝ հղում անելով աղբյուրներին։

Նրանց խոսքով, տարաձայնությունները ծագել են այն հարցի շուրջ, թե որքան ուժեղ պետք է ճնշում գործադրել։ Մի խումբը, որը ներառված են Պետդեպարտամենտի եւ Սպիտակ տան բազմաթիվ պաշտոնյաներ, հանդես է գալիս ավելի խիստ միջոցառումների օգտին, որոնք հայտնի են որպես երկրորդային պատժամիջոցներ՝ պնդելով, որ դաշնակիցների կողմից դիմադրությունը կարելի է հաղթահարել:

Պաշտոնյաների մյուս խումբը, որոնցից շատերը աշխատում են ֆինանսների նախարարությունում, մտահոգված են համաշխարհային տնտեսության վրա հետագա ծանրաբեռնվածությամբ, որն արդեն տառապում է մատակարարման շղթաների հետ կապված խնդիրներից, գնաճից, նավթի անկայուն գներից եւ պոտենցիալ պարենային ճգնաժամից: Ոմանց անհանգստացնում են գալիք միջանկյալ ընտրությունները եւ դեմոկրատների շանսերը, եթե բենզալցակայաններում գները բարձր մնան: Նրանք այլ մոտեցում են պաշտպանում՝ նավթի գների սահմանափակում, ինչը թույլ կտա երկրներին գնել ռուսական էներգառեսուրսներ՝ միաժամանակ սահմանափակելով Մոսկվայի եկամուտները:

«Այժմ մենք մոտենում ենք այն սահմանին, թե որքան խիստ պատժամիջոցներ կարող ենք կիրառել խոշոր տնտեսության վրա՝ առանց նման կողմնակի ազդեցություններ առաջացնելու»,- ասել է Կոռնելի համալսարանի պրոֆեսոր Նիկոլաս Մալդերը:

Խնդիրները խորացել են Ազգային անվտանգության հարցերով խորհրդականի տեղակալ Դալիպ Սինգհի հեռանալուց հետո, որը ղեկավարում էր պատժամիջոցների իրականացումը, ասել է ներքին դինամիկային ծանոթ աղբյուրը։

Սինգհը նաեւ այցելել է Հնդկաստան՝ կառավարությանը Ռուսաստանի ուղեծրից դուրս մղելու ԱՄՆ-ի ջանքերի շրջանակներում: Նրա բացակայությունը կուժեղացնի մտավախությունները, որ ԱՄՆ-ն չունի ազդեցիկ ձայն ավելի վտանգավոր պահին այդ դերը խաղալու համար:

Բանավեճերն արտացոլում են անդրատլանտյան դաշինքի ավելի լայն լարվածությունը: Գալիք դժվարությունների նախազգուշացումը հայտնվել է վերջին օրերին, երբ Եվրամիությունը համաձայնել է արգելք դնել նավթի ներմուծման վրա, բայց միայն Հունգարիային բացառություններ տրամադրելուց հետո:

Մինչ այժմ միասնությունը եղել է պատերազմին ԱՄՆ-ի եւ Եվրոպայի արձագանքի որոշիչ հատկանիշը:

Աղբյուրներից մեկը հայտարարել է, որ միասնության վրա ԱՄՆ-ի շեշտադրումն այնքան ընդգրկուն է, որ ամերիկացիները նույնիսկ խնդրել են Մեծ Բրիտանիային վերջին շաբաթներին Իռլանդիայի հետ առեւտրային պայքար չտանել Հյուսիսային Իռլանդիայի համար՝ վախենալով, որ դա Պուտինին հնարավորություն կտա օգտագործել թույլ տեղը:

Ուկրաինայում արեւելքում Ռուսաստանի հաղթանակն վեճեր առաջացրեց պատերազմի ընթացքի շուրջ:

Այնուամենայնիվ, քանի որ Պուտինին չի վախեցնում տնտեսական խեղդող ճնշումը, վարչակազմում ավելի հաճախ են այդ միասնությունը փորձարկելու կոչեր հնչում՝ գործողություններ ձեռնարկելով այլ երկրների եւ ընկերությունների դեմ, որոնք օգնում են Ռուսաստանին խուսափել պատժամիջոցներից կամ տրամադրել այն, ինչ ԱՄՆ-ն անվանում է «նյութական աջակցություն»:

Աղբյուրների խոսքով՝ նման քայլերը նեղ ուղղվածություն կունենան, ինչ ընդհանուր ոչ մի բան չունի Իրանին միջուկային ծրագրի շրջանակներում խեղդելու ավելի լայն պատժամիջոցների արշավի հետ, այդ ծրագիրը գործնականում ուղղված է ցանկացած երկրին կամ ընկերությանը, որոնք գործեր են վարել Թեհրանի հետ: ԱՄՆ-ի շատ դաշնակիցներ եւ մարդասիրական խմբեր պնդում են, որ այս մոտեցումը հակաարդյունավետ է եղել: Սակայն կոշտ գծի կողմնակիցներն ասում են, որ պատերազմն այժմ արդեն չորրորդ ամիսն է ընթանում, եւ ժամանակը եկել է:

Թերահավատները մատնանշում են պատժամիջոցների ծրագրերն այնպիսի երկրների դեմ, ինչպիսիք են Հյուսիսային Կորեան, Վենեսուելան, Սիրիան եւ Կուբան, որոնք միայն ամուր առաջնորդներ ունեն:

Եթե ԱՄՆ-ը նոր պատժամիջոցներ սահմանի, նա կարող է հիմնականում միայնակ մնալ նման ջանքերի մեջ՝ փաստացիորեն սեպ խրել իր եւ իր դաշնակիցների միջեւ: Դա նույնպես կարող է էլ ավելի ցնցել էներգետիկ շուկաները՝ պոտենցիալ ավելի շատ խնդիրներ առաջացնելով ԱՄՆ բենզալցակայաններում:

Բայդենի վարչակազմում ոմանք, ավելի զգույշ մոտեցում փնտրելով, առաջ են քաշել գները սահմանափակելու գաղափարը՝ առանց նավթի հոսքերը սահմանափակելու։ Այս գաղափարը զգալի թերահավատություն է առաջացնում՝ հաշվի առնելով, որ այն նախկինում երբեք չի փորձարկվել:

Բանավեճերը նաեւ ստիպում են ավելի լայն վերագնահատել պատժամիջոցների արշավը: Պաշտոնյաները բախվում են այն փաստին, որ պատժամիջոցների թիրախ դարձած օլիգարխներն այլեւս այն ազդեցությունը չեն ունենա Պուտինի վրա, որը նախկինում ունեին: Իսկ վարչակազմը իր փաստարկից, որ պատժամիջոցները կարող են արագացնել պատերազմի ավարտը, անցել է այն պնդմանը, որ պատժամիջոցները, արտահանման վերահսկողությունը եւ այլ սահմանափակումներ երկար ժամանակ կթուլացնեն Պուտինին»։