PLOS One-ում հրապարակված նոր հետազոտությունը հեղափոխական վարկած է առաջարկում. շումերական քաղաքակրթությունն ի հայտ է եկել հարավային Միջագետքում մակընթացությունների, գետային հոսքերի և նստվածքների դինամիկայի շնորհիվ։

Մոտ 7000-ից 5000 տարի առաջ Պարսից ծոցը ձգվում էր դեպի խոր ցամաքային տարածք, և Տիգրիս և Եփրատ գետերի երկայնքով օրական երկու անգամ մակընթացությունները քաղցրահամ ջուր էին բերում։

Դա հնարավորություն է ընձեռել կառուցելու փոքր ջրանցքների ցանցեր՝ դաշտերը և արմավենիների այգիները ոռոգելու համար՝ առանց մեծածավալ ինժեներական միջամտության։

Ժամանակի ընթացքում դելտան աստիճանաբար փոխվել է, և մակընթացությունները դադարել են խոր թափանցել։ Դա ճգնաժամ է առաջացրել, որին հասարակությունը արձագանքել է մեծածավալ ոռոգման և ջրհեղեղներից պաշտպանվելու նախագծերով, և որոնք դարձել են շումերական քաղաքային կառուցվածքի հիմքը։

Հետազոտության հեղինակներն ընդգծում են, որ այդ պատմությունն արտացոլում է միջառարկայական մոտեցումների մեթոդաբանական ուժը. քաղաքակրթությունների կառուցումը կենդանի ջրի ռիթմերի վրա, այլ ոչ թե վերացական սխեմաների, լուսավորում է բնության, առասպելի և սոցիալական կազմակերպման միջև խոր կապերը։