Գիտնականներն առաջին անգամ վերծանել են մոտ 4500 տարի առաջ Եգիպտոսում ապրած մարդու հնագույն գենոմը։

Ֆրենսիս Քրիկի ինստիտուտի և Լիվերպուլի Ջոն Մուրսի համալսարանի մասնակցությամբ իրականացված հետազոտությունը թույլ է տվել ստանալ վաղ թագավորության դարաշրջանի՝ առաջին բուրգերի կառուցման շրջանի անհատի ամբողջական գենոմը։

Nature ամսագրում հրապարակված աշխատությունը կարևոր քայլ է դարձել հին Եգիպտոսի գենետիկական պատմությունը հասկանալու համար։

Մնացորդները հայտնաբերվել են Նուվայրատ գյուղում, որը գտնվում է Կահիրեից մոտ 265 կմ հարավ։ Մարմինը թաղված է եղել կերամիկական անոթում՝ ժայռի մեջ փորված դամբարանում, ինչը, հավանաբար, ապահովել է ԴՆԹ-ի ավելի լավ պահպանումը։

Արդյունքում, դուրս բերման և հաջորդականացման առաջադեմ մեթոդների շնորհիվ հաջողվել է վերականգնել գենետիկական նյութը՝ չնայած մեծ թվով օտարածին ԴՆԹ-ի մնացորդները ֆիլտրելու անհրաժեշտությանը։

Վերլուծությունը ցույց է տվել, որ նրա ծագման մոտ 80%-ը կապված է հին հյուսիսաֆրիկյան խմբերի հետ, իսկ մոտ 20%-ը՝ Բերրի մահիկի՝ մասնավորապես Միջագետքի բնակչությունից։

Սա վկայում է ոչ միայն մշակութային կապերի, այլև իրական միգրացիոն հոսքերի մասին, որոնք պատկերում են բնակչության խառնուրդը այն դարաշրջանում, երբ կառուցվում էին բուրգերը։

Լրացուցիչ վերլուծությունները՝ ատամի քիմիական հետքերը և կմախքի ուսումնասիրությունները, հաստատել են, որ մարդը, հավանաբար, մեծացել է Եգիպտոսում, իսկ ոսկորների վրայի նշաններով, ենթադրաբար, զբաղվել է բրուտագործությամբ. դրանք պարունակում էին ձգված ձեռքերով նստակյաց աշխատանքի նշաններ։ Միևնույն ժամանակ, նրա թաղումը՝ անոթի մեջ խորշում, այդ ժամանակվա արհեստավորի համար անսովոր էր և, հնարավոր է, վկայում է ավելի բարձր սոցիալական կարգավիճակի մասին։

Հետազոտողները շեշտում են ավելի մեծ թվով հնագիտական նմուշների ուսումնասիրության անհրաժեշտությունը՝ հնագույն ժամանակներում բնակչության բազմազանության և տեղաշարժերի ավելի ամբողջական պատկեր ստանալու համար։