Ըստ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի զեկույցի` Հայաստանի գիտնականները գիտական պարբերականներում հրապարակումների թվով, համաձայն մեկ գիտնականին ընկնող ցուցանիշի, աշխարհի մասշտաբով առաջին քառյակում են` ԱՄՆ-ի, Ճապոնիայի, Գերմանիայի հետ: Թերթը նշում է, ոք գիտական պարբերականներում հրապարակումների թիվը աշխարհի ցանկացած երկրում գիտության զարգացման մակարդակի հիմնական բնութագրիչն է: Սակայն, ըստ ֆիզիկամաթեմատիկական գիտություննեփ դոկտոր, ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամ Արթուր Իշխանյանի, այդ թվերը մի քիչ խաբուսիկ են, իրականում ամենևին էլ հիշյալ քառյակում չենք: Հայաստանյան գիտնականների հրապարակումների քանակը մեկ անձի հաշվով մեծ է ստացվել, որովհետև Հայաստանում շատ քիչ են երիտասարդ գիտնականները: Սովորաբար, ինչպես ամբողջ աշխարհում է, երիտասարդները գիտության ասպարեզում այնքան հաջողություններ ու դրանք արտահայտող հրապարակումներ չեն ունենում, որքան միջին և ավագ տարիքի գիտնականները: Այսինքն` եթե Հայաստանում երիտասարդ գիտնականների հարաբերակցությունը լիներ այնքան, որքան, ասենք, ԱՄՆ-ում, ՌԴ-ում, Ճապոնիայում, Գերմանիայում, մեր երկրից գիտական հրապարակումների թիվը գտնականների ընդհանուր թվի վրա բաժանելու դեպքում մեկ շնչի հաշվով չէր ստացվի այն ցուցանիշը, որ ստացել է ՑՈՒՆԵՍԿՕ-ն: