Գիտնականների մի փոքր խումբ կարողացել է Կալիֆոռնիայի Մահվան հովտի չոր օդից մեկ բաժակ մաքուր ջուր արդյունահանել, ինչը ենթադրում է, որ սարքը կարող է կենսականորեն կարևոր ռեսուրս լինել չորային տարածաշրջանի համար։

Չափազանց չոր ցամաքի վերևում գտնվող մթնոլորտը կարող է պարունակել մեծ քանակությամբ ջուր, բայց այն զգալի քանակությամբ արդյունահանել առանց էլեկտրաէներգիայի դժվար է։ Անցյալում հետազոտողները մշակել են այս ջրամբարն օգտագործելու նորարարական եղանակներ, ինչպիսիք են պարզ ցանցային գործվածքներից կամ սարդի մետաքսին նման արհեստական ​​մանրաթելերից պատրաստված մառախուղ հավաքող ցանցերը, բայց նրանք դժվարացել են դրանք արդյունավետորեն աշխատեցնել իրական աշխարհի պայմաններում։

Այժմ MIT-ի Սյուանհե Չժաոն և նրա գործընկերները մշակել են մի սարք, որը հավաքում է ջուր առանց էլեկտրաէներգիա օգտագործելու, որի բարձրությունը մոտ 0.5 մետր է, իսկ լայնությունը՝ 0.1 մետր, գրում է PlanetToday-ը։ Այն բաղկացած է ապակե վահանակից, որը պարունակում է կլանող հիդրոգել՝ երկար շղթայական պոլիմերներից և լիթիումի աղերից պատրաստված դոնդողանման նյութ, որը կարող է պահեստավորել ջրի մոլեկուլներ։

Հիդրոգելը, որը ծալված է օրիգամիանման կառուցվածքի մեջ՝ իր մակերեսը մեծացնելու համար, գիշերը կլանում է ջուրը։ Այնուհետև այն գոլորշիանում է, երբ արևը ցերեկը շողում է ապակե վահանակի վրա։ Սարքի ներսը պատված է հատուկ սառեցնող նյութով, որտեղ գոլորշիացող ջուրը հավաքվում և կաթում է ներքևում գտնվող պահեստային տարածք։

Չժաոն և նրա թիմը մեկ շաբաթ փորձարկել են իրենց սարքը Մահվան հովտում, որտեղ խոնավությունը կարող է իջնել մինչև 5 տոկոս։ Համեմատության համար, Լոնդոնում տարեկան միջինը մոտ 70 տոկոս է։ Հետազոտողները պարզել են, որ սարքը օրական արդյունահանում էր մինչև 160 միլիլիտր ջուր, որը բավարար էր մի փոքր բաժակ լցնելու համար։

Նրանք հաշվարկել են, որ այս վահանակներից ութը կարող են բավարարել մեծահասակի օրական խմելու ջրի կարիքները, ինչը կարող է հատկապես օգտակար լինել չորային տարածքներում։ «Քանի որ այս սարքի դիզայնը բավականին կոմպակտ է, մենք կարծում ենք, որ նույնիսկ փոքր չափսը կարող է տնային տնտեսությունը ապահովել խմելու ջրով ամենօրյա սպառման համար», - ասում է Չժաոն։

Լավ է, որ Չժաոն և նրա թիմը ցույց են տվել, որ սարքը գործում է իրական աշխարհում, ասում է Լոնդոնի Իմպերիալ քոլեջի Դերիլ Ուիլյամսը, սակայն խնդիրներ կարող են առաջանալ, եթե այն փորձարկվի մեկ շաբաթից ավելի։ «Արտաքին միջավայրը համեմատաբար թշնամական է։ Մենք կցանկանայինք տեսնել, թե ինչպես է սարքը կաշխատի նման սթրեսային պայմաններում՝ երեք, վեց, ինը ամիս անց»։