Նախընտրելի
Իրաքյան Քուրդիստանի վարչապետ Մասրուր Բարզանին Financial Times-ին տված հարցազրույցում Իրաքից ամերիկյան զորքերի առաջիկա դուրսբերումն «ամոթալի» է անվանել՝ հայտարարելով, որ տարածաշրջանը շարունակում է խոցելի մնալ հրթիռային և անօդաչու հարձակումների նկատմամբ։
«Սպառնալիքն իրական է. մենք խոցելի ենք, մեզ վրա հարձակվում են։ Իսկ հիմա միայնակ մնալ առանց որևէ, ասենք, համապատասխան պաշտպանության համակարգի՝ ամոթալի է», — հայտարարել է Բարզանին։
Ըստ նրա, ինքնավար Քուրդիստանի իշխանությունները չեն կարող ինքնուրույն ձեռք բերել հակաօդային պաշտպանության համակարգեր։ Այդ իրավունքը միայն Իրաքի կենտրոնական կառավարությունն ունի՝ Բաղդադում։
Ամերիկյան զորքերի դուրսբերումը Իրաքից պետք է ավարտվի սեպտեմբերի 30-ին։ Այդ մասին պայմանավորվածությունը ձեռք էր բերվել 2024 թվականին՝ այն բանից հետո, երբ 2021-ին ԱՄՆ-ն հայտարարեց «Իսլամական պետություն» ծայրահեղական խմբավորման դեմ իր մարտական առաքելության ավարտի մասին (ԻՊ-ն արգելված է մի շարք երկրներում)։
Ամերիկյան զորքերը ներխուժել էին Իրաք 2003 թվականին՝ տապալելով Սադամ Հուսեյնի ռեժիմը։ 2011 թվականին ռազմական առաքելության ավարտից հետո ԱՄՆ-ն 2014-ին կրկին զորքեր ուղարկեց Իրաք՝ «Իսլամական պետության» դեմ պայքարելու համար։
Բարզանին հայտնել է, որ փետրվարին Իրանի հետ պատերազմի սկզբից ի վեր Իրաքյան Քուրդիստանը ենթարկվել է հարյուրավոր հրթիռային և անօդաչու սարքերի հարձակումների։ Թիրախներից մեկը դարձել էր հենց տարածաշրջանի ղեկավարի գրասենյակը։ Կրակի տակ էր հայտնվել նաև Էրբիլում տեղակայված բազմազգ ռազմական բազան, որտեղ գտնվում են ամերիկացի և գերմանացի զինծառայողներ։ Մի շարք դեպքերում ամերիկյան ուժերին հաջողվել էր հետ մղել հարձակումները։
Իրանը ինքնավար Քուրդիստանը դիտարկում է որպես Արևմուտքի և Իսրայելի հետ կապված տարածք։ Միևնույն ժամանակ Էրբիլում տեղակայված տարածաշրջանային կառավարության և Բաղդադի կենտրոնական իշխանությունների միջև հարաբերությունները շարունակում են լարված մնալ շարունակվող քաղաքական և տնտեսական վեճերի պատճառով։
Քրդերը Մերձավոր Արևելքի ամենամեծ ժողովուրդներից մեկն են. շուրջ 30 մլն մարդ բնակվում է հիմնականում Իրաքում, Իրանում, Թուրքիայում և Սիրիայում։ Տասնամյակների ընթացքում քրդական շարժումները ձգտել են ստեղծել սեփական պետությունը և ենթարկվել են հետապնդումների Իրաքում և Իրանում։
Ժամանակակից ինքնավար Քուրդիստանը ձևավորվել է 2003 թվականին՝ Սադամ Հուսեյնի տապալումից հետո։ Դեռ դրանից առաջ տարածաշրջանի անվտանգությունը մասամբ ապահովվում էր ամերիկյան ռազմական ավիացիայի կողմից. 1991 թվականից ԱՄՆ-ն աջակցում էր Իրաքի հյուսիսի վրա թռիչքազերծ գոտուն։
