Հայաստանի կառավարության համար որոշակի պահից սկսած առաջնային ճյուղ դարձած զբոսաշրջությունում արտերկրյա հյուրեր են հայտնվել: Մրցունակության մասին մանրամասն զեկույցներում հուշարձաններն ու բնությունը գովեստի են արժանացել: Ենթակառուցվածքը, երեւի քաղաքավարությունից ելնելով, մեկ- երկու հիշատակությամբ են նկարագրել: Կոնկրետ զուգարանների մասին խոսք չի գնացել. չնայած առանց հուշելու էլ կարելի էր գլխի ընկնել: Իսկ անձնական զրույցներում ուղիղ են խոսել. Մեր զբոսաշրջիկները ձեզ մոտ հաճույքով են գալիս, սակայն հանգստավայրերն առայժմ բավարար չեն:

Որոշելով, որ «ժամանակն է», Երեւանի քաղաքապետարանը 2012-ի սկզբին ընկերությունների ընտրություն կատարեց: Արդյունքում ընտրվեց ռուսական ընկերություն, որի ղեկավարը ծագումով հայ է: Սակայն ամեն ինչ կանգ առավ գաղափարների փոխանակման մակարդակում: Կենտրոն վարչական համայնքի եւ քաղաքապետարանի համատեղ ջանքերով նախագծվեց մոդել, որը պետք է Երեւան մատակարարվեր՝ ընդլայնված խցիկներով եւ Արեւելքից ժամանածների համար սարքավորումներով: Ցանցը պետք է բաղկացած լիներ եւ ստացիոնար մոդելներից, եւ շարժական բիոզուգարաններից, որոնց հեռու են ցանցից, օրինակ՝ մայրաքաղաք մուտք գործող մայրուղիներին:

Առաջին փուլում քաղաքապետարանը պետք է պատվիրեր 20 խցիկներ, հետո՝ եւս 33-ը: 1 զուգարանը պետք է արժենար 22.5 հազար եվրո: Արդյունքում, մոտ 1.2 մլն եվրո, սակայն փոխարենը գոնե քաղաքի կենտրոնում ժամանակակից զուգարանների խոշոր եւ ժամանակակից ցանց: Այնուամենայնիվ, նախագիծն առայժմ իրականացված չէ, իսկ ընկերության հետ համագործակցությունը դադարեցվել է: