Մի փոքր օճառն ու փրփուրն օգնում են մաքրություն պահպանել, բայց ինչպե՞ս էին մարդիկ լվացվում մինչև ժամանակակից օճառի հայտնագործումը: Օրինակ, Ինդուսի հովտի քաղաքակրթությունում, որը ծաղկում էր ներկայիս Պակիստանում, Հնդկաստանում և Աֆղանստանում մ.թ.ա. 2600-1900 թվականներին․ Մոհենջո-դարոյի Մեծ բաղնիքը համարվում է շոգեհարման ամենավաղ հասարակական  բաղնիքներից մեկը:

Չնայած ժամանակակից օճառի բաղադրատոմսերը պարունակում են բազմաթիվ լրացուցիչ բաղադրիչներ, սակայն հիմնական օճառը բավականին պարզ է պատրաստել: Դա ճարպաթթվի աղ է, այսինքն՝  ալկալիի՝ ջրում լուծվող միացության, և ճարպի համակցություն է, Live Science-ին է ասել Ալբանի նահանգի համալսարանի քիմիկոս Քրիստին Կոնկոլը:

Օճառանման նյութերի մասին ամենավաղ գրավոր գրառումներն արվել են մոտավորապես մ.թ.ա. 2500 թվականին Միջագետքում: Կավե տախտակները մատնանշում են, որ շումերները լվացվելու համար օգտագործում էին ջուր և նատրիումի կարբոնատ՝ փոշենման աղ, օրինակ՝ բուսական մոխիր, իսկ վերքերը լվանալու համար՝ գարեջուր և տաք ջուրը։ Մի քանի հարյուր տարի անց Միջագետքի Աքքադական կայսրությունը օգտագործում էր այնպիսի բույսերի խառնուրդ, ինչպիսիք են թզի արմավենին, սոճու կոնը և տամարիսկ կոչվող թուփը։ Այս խառնուրդը համապատասխանում է ժամանակակից օճառի հիմնական բաղադրիչներին՝ ալկալի, ինչպիսին  տամարիսկն է, յուղ, ինչպիսին արմավենին է, և հղկանյութ, ինչպիսին սոճու կոնն է։ Այս մասին հայտնել են գիտնականներն իրենց «Օճառը հնադարում» հոդվածում։ Մարդիկ, ամենայն հավանականությամբ, օճառը միտումնավոր չեն ստեղծել, ասում է Կոնկոլը: Օրինակ, յուղոտ տապակը բուսական մոխիրով բարձր ջերմության վրա մաքրելը օճառ է արտադրում, ինչպես նաև կենդանական ճարպերը փայտի մոխրով եռացնելը: Պատմաբաններն այս մեթոդների ծագմանը հետևում են Բաբելոնի և Հին Եգիպտոսի ժամանակներից:

Ըստ Հյուսիսային Դակոտայի պետական ​​համալսարանի քիմիկոս-պատմաբան Սեթ Ռասմուսենի, նատրոնը (աղի տեսակ), կավը և տալկի վրա հիմնված օճառաքարն այլ բաղադրիչներ են, որոնք հայտնաբերվել են եգիպտացիների աճյուններում, հավանաբար որպես նրանց լողանալու ծեսի մի մաս, կամ որպես մարմինների քայքայման քիմիական արդյունք։