Հունվարի 16-ին ԱԺ նիստում, խորհրդարանական ժամին, ընդդիմադիր «Հայաստան» դաշինքի պատգամավոր Գեղամ Նազարյանը կշտամբեց գործող իշխանություններին՝ ադրբեջանական թեզերը պաշտպանող ու քարոզող մարդկանց խրախուսելու համար։

Ժամանակին, նրա խոսքով, կային «սոցիալիստական ​​աշխատանքի հերոսներ»։ Այս կոչումը շնորհվում էր լավագույն աշխատակիցներին։

«Գաղափարն ամենաջանասեր աշխատակիցներին բացահայտելու, խրախուսելու և պարգևատրելու նպատակ էր հետապնդում: Այլ հարց է, որ ժամանակի ընթացքում լավ կապեր ունեցողները սկսեցին արժանանալ այդ կոչմանը։ Այժմ սոցիալիստական ​​աշխատանքի հերոսներին փոխարինել են մեր ժամանակի հերոսները։ Կրկին գաղափարը նույնն է՝ բացահայտել, խրախուսել և պարգևատրել լավագույններից լավագույններին: Խորհրդային Միությունում չէին հանդուրժում սոցիալիստական ​​աշխատանքի այն հերոսներին, ովքեր հանկարծ, անխոհեմ ու անզգույշ էին արտահայտվում իրական հերոսների դեմ։ Առնվազն նրանց զրկում էին կոչումից։ 

Սակայն այսօր մեր ժամանակների աշխատանքի հերոսը հայտարարում է. «Թուրքերը մտել են իրենց պատկանող տարածք դեռ խորհրդային տարիներին։ Սա Հայաստանի տարածքը չէ»։ «Նրանք հաղթեցին պատերազմում և տիրեցին իրենց տարածքներին»։ Ուրեմն իսկապե՞ս հնարավո՞ր է, որ պետությունը պետական ​​միջոցների հաշվին մրցանակաբաշխություն կազմակերպի և 300 հազար դոլար ծախսի այն բանի համար, որ մեր ժամանակների հերոսը նման անընդունելի հայտարարություններ անի։ Իսկապե՞ս մենք հերոս ենք համարում մեկին, ով պնդում է, որ Ջերմուկի կամ Սոթքի հարակից տարածքներն ադրբեջանական են։ Արդյո՞ք մեր ժամանակների հերոսը պետք է անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերի իրական հերոսների և նրանց ծնողների նկատմամբ: Այսպես կոչված, մեր ժամանակների հերոսը նաև ասաց. «Պատերազմը միշտ էլ իր զոհերն է ունեցել։

Եվ եթե յուրաքանչյուր զոհի ծնողները, ինչպես մի քանի այլ ծնողներ, այդ ամենը վերածեն ողբերգության, երկիրը պարզապես չի կարող գոյատևել»: Երկիրը չի կարող գոյատևել ոչ թե գերեզմանների կամ տանը իրենց 18-ամյա որդիներին կարոտող մայրերի արցունքների պատճառով, այլ նրանց, ովքեր չեն տեսնում այս արցունքները»,- ասել է Նազարյանը՝ ելույթ ունենալով Ազգային ժողովի ամբիոնից։