Հնագետների միջազգային խումբը, որը կազմված է Մարոկկոյի, Իսպանիայի, Իտալիայի և Մեծ Բրիտանիայի գիտնականներից, հյուսիսային Մարոկկոյում անհայտ հողագործ հասարակության մնացորդներ է հայտնաբերել: Ինչպես ցույց է տվել արտեֆակտների վերլուծությունը, մարդիկ այս տարածքում ապրել են ավելի քան 5 հազար տարի առաջ։ Հետազոտությունը հրապարակվել է Antiquity գիտական ​​հանդեսում։

Հնագետները երկար ժամանակ ենթադրում էին, որ Հյուսիսային Աֆրիկան ​​այս ժամանակաշրջանում բնակեցված էր հիմնականում որսորդ-հավաքողներով և քոչվորներով: Թեև Միջերկրական ծովի մնացած մասում բնակեցված գյուղատնտեսական հասարակություններ են հայտնաբերվել, Հյուսիսային Աֆրիկան​​ իբրև հնագիտական ​​աղբյուր աչքից վրիպել է:

Գիտնականները պնդում են, որ բացահայտումը Աֆրիկայում Նեղոսի հովտից դուրս երբևէ հայտնաբերված իր տեսակի մեջ հնագույն վայրը կարող է լինել:

Ուեդ Բեխթի տեղանքը հետազատելիս թիմը հազարավոր քարե կացիններ և նկարազարդ խեցեղենի բեկորներ է հայտնաբերել: Գտածոները վկայում են, որ այս վայրում առնվազն հարյուրավոր մարդիկ են ապրել, որոնք հին Տրոյայի հետ համեմատելի տարածք էին զբաղեցնում։

Ռադիոածխածնային թվագրումը ենթադրում է, որ Ուեդ Բեխթի հասարակությունը մոտ մ.թ.ա. 3400-2900 թվականներին է ապրել: Այնտեղ ապրող խմբերն տարբեր գենետիկական ծագում ունեին, մասնավորապես՝ Սահարայի հովիվներ, Պիրենեյան թերակղզում և Մերձավոր Արևելքում ծնված մարդիկ:

Հին ագարակատերերը գարի, ցորեն, ոլոռ, ձիթապտուղ և պիստակ էին աճեցնում, ինչպես նաև ոչխար, այծ, խոզ և խոշոր եղջերավոր անասուններ էին պահում:

Գիտնականների կարծիքով՝ր այս համայնքը միաժամանակ ապրանքներ է արտադրել Պիրենեյան թերակղզու, Եգիպտոսի և Միջագետքի բնակիչների հետ առևտրի համար։