նախընտրելի դարձնել
1997 թվականին Հայաստանի առաջարկած լուծումները կարո՞ղ էին կայուն խաղաղություն լինել Ադրբեջանի հետ խաղաղության առումով։ Իհարկե կարող էին։ Թյուր կարծիք կա, որ լուծումներ առաջարկելով՝ Հայաստանն, իբր, հույս ուներ Բաքվի բարի կամքի վրա։ Այս մասին քննարկման ժամանակ հայտարարեց ՀԱԿ անդամ Արման Գրիգորյանը։
«Բանակցությունները երբեք չեն վարվում կողմերից ոչ մեկի խոստումների հիման վրա, այլ ընթանում են լուրջ երաշխիքների հովանու ներքո։ Այդ երաշխիքները կային հայ-ադրբեջանական հակամարտությունը լուծելու համար։ Ամենակարևոր երաշխիքն այն էր, որ երրորդ կողմերը շահագրգռված էին, որ հայկական կողմը գնա զիջումների և շահագրգռված չէին, որ Ադրբեջանը մերժի այս որոշման պայմանները։
Հակամարտությունն, առաջին հերթին, ոչ թե Ադրբեջանի, այլ աշխարհի հետ էր։ Մենք ոչ միայն չընդունեցինք աշխարհի առաջարկած երաշխիքները, այլեւ մերժեցինք առաջարկվող պայմանները։ «Եվ հետո արդյունքը շատ կանխատեսելի էր»,- հավելեց Գրիգորյանը։
