Հնագետները հայտնաբերել են հռոմեական դարաշրջանում մահացածների մարմինները մշակելու նախկինում անհայտ մեթոդ. մասնագետները պարզել են, որ հռոմեացիները հեղուկ գիպսից մածուկ էին պատրաստում եւ թաղումից առաջ այն քսում մահացածների մարմիններին՝ թողնելով մատնահետքեր, տեղեկացրել Live Science-ը։

Այս հայտնագործությունը նոր պատկերացումներ է բացում Հին Հռոմում թաղման ծեսերի մասին՝ բացահայտելով, որ ծեսերն ավելի բարդ եւ բազմազան էին, քան նախկինում կարծում էին։

Հայտնագործությունը կատարվել է Իտալիայի հնագիտական ​​​​տարածքում հայտնաբերված մնացորդներն ուսումնասիրելիս։ Գիտնականները հռոմեական սարկոֆագների մակերեսների վրա եւ դրանց մոտ անսովոր հետքեր են նկատել։ Սկզբում մատնահետքերը եւ նյութական մնացորդները համարվել են աննշան, բայց ավելի մանրակրկիտ վերլուծությունը ցույց է տվել, որ դրանք բաղկացած են եղել հեղուկ գիպսից պատրաստված մածուկից՝ նյութ, որը հռոմեացիները կարող էին հեշտությամբ խառնել ջրի հետ՝ ձեւավորող զանգված ստեղծելու համար։ Մածուկի ֆիզիկական կազմի վերլուծությունը ցույց է տվել, որ այն ուղղակիորեն քսվել է մահացածի մարմնին, նախքան քարե սարկոֆագում տեղադրելը։ Սա ստեղծել է փափուկ եւ միատարր մակերես, եւ դրա վրա թողնված մատնահետքերը պահպանվել են մինչ օրս՝ շնորհիվ նյութի անսովոր ամրության կարծրացումից հետո։

Հավանաբար, մածուկն օգտագործվել է ոչ միայն դեկորատիվ նպատակներով, այլեւ որպես պաշտպանիչ կամ ծիսական շերտ, որը նախատեսված էր մարմինը թաղմանը նախապատրաստելու կամ հանդերձյալ կյանքի հետ փոխազդեցությունը հեշտացնելու համար, ինչպես կարծում էին հին ժամանակների մարդիկ։

Գիտնականները նշել են, որ նմանատիպ գտածոներ երբեք չեն գրանցվել. ոչ գրավոր աղբյուրներում, ոչ էլ նյութեղեն մնացորդներում չի հիշատակվում Հռոմեական կայսրությունում մահացածների մարմիններին գիպսե մածուկներ քսելու պրակտիկան։ Հայտնագործությունն ընդլայնում է մեր պատկերացումները այդ դարաշրջանի մշակութային ավանդույթների մասին եւ նոր հարցեր է առաջացնում հասարակության համար այդ ծեսերի նշանակության վերաբերյալ։

Մածուկի վրայի մատնահետքերը գիտնականներին եզակի հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն տեխնոլոգիան, այլեւ կատարողների անհատական ​​բնութագրերը՝ նրանց տեխնիկան, սեղմման ուժը եւ, հնարավոր է, այն սոցիալական համատեքստը, որում կատարվել է աշխատանքը։