նախընտրելի դարձնելNEWS.am-ը ներկայացնում է «The Toronto Star»-ում հրապարակված Օլիվիա Ուորդի հոդվածը որոշակի կրճատումներով.
1960-ականներին Սարգիս Ասատուրյանն իրեն անվտանգ էր զգում Հալեպի Մայդան աղմկոտ թաղամասում, Հաֆեզ Ասադի այն ժամանակվա Սիրիայում. «Դա առեւտրային շրջան էր, ինչպես գյուղը, եւ բնակիչների 90 տոկոսը հայեր էին: Մեզ ոչ ոք չէր անհանգստացնում: Մահմեդականները մեզ համարում էին իրենց հայ եղբայրները»,-ասում է Կանադայի խորհրդարանի նախկին պատգամավորը:
Թեեւ քրիստոնյա հայերը Սիրիայի 22 միլիոնանց բնակչության մեջ կազմում են ընդամենը 120 հազար, նրանք ամենակրթված մասնագետներից են համարվում: Սպառնալիքները, մարդկանց առեւանգման ու սպանության դեպքերը, հայկական եկեղեցիների պայթեցումները ստիպեցին հազարավոր հայերի լքել իրենց տները, թողնել բիզնեսը:
Հիմա հազարավոր հայեր միացել են ավելի քան 600 հազ. սիրիացի փախստականների բանակին: Առնվազն 6000-ին ընդունել է Հայաստանը` ցուցաբերելով օգնություն, արագ կերպով լուծելով կացության եւ քաղաքացիության հարցերը` չնայած իր սուղ միջոցներին: Շատերը կարոտով են նայում Սիրիային, սակայն մարող հույսով, որ երբեւէ կարող են վերադառնալ:
