Թերթն իր խմբագրականում գրում է. «Թե պատմությունից եւ թե այսօր աշխարհում կատարվող իրադարձություններից մենք ծանոթ ենք իշխանափոխության տարբեր ձեւերին։ Բնականաբար, հարց է ծագում, թե որ մոդելն է մեզ առավել ձեռնտու։ Նախորդ դարի բոլշեւիկյան հեղափոխությունը մեզ, որքան հասկանում եմ, առանձնապես դուր չի գալիս։

Ցարիզմն, անշուշտ, ավազակապետություն էր եւ ժողովուրդների բանտ, գումարած դրան՝ վարում էր չափազանց անտաղանդ արտաքին եւ ռազմական քաղաքականություն, բայց բոլշեւիկներն այդ կայսրությունը դարձրին շատ ավելի սարսափելի բանտ։ Հետխորհրդային երկրներում՝ Ուկրաինայում, Վրաստանում, Ղրղըզստանում (երկու անգամ) տեղի է ունեցել իշխանափոխություն, որին, այսպես թե այնպես, մասնակցել են ժողովրդական զանգվածները։

Թող յուրաքանչյուր ընթերցող, ով բավարար լրատվություն ունի այդ երկրների մասին, հաշվարկի այդ հեղափոխությունների «պլյուսներն» ու «մինուսները»։ Իշխանափոխություն կարող է կատարվել նաեւ առանց «զանգվածների» մասնակցության՝ պալատական «մուտիլովկաների» միջոցով, ինչպես որ դա եղավ հենց Հայաստանում՝ 1998 թվականին։

Բայց դա, իմ կարծիքով, նույնպես մեծ հաշվով բերեց բացասական հետեւանքների եւ խորացրեց մեր արատները։ Մասնավորապես, քաղաքականությունը, որպես հրապարակային գործունեություն, անհետացավ մեր կյանքից՝ իր տեղը զիջելով նույն ներիշխանական խարդավանքներին»,- գրում է  թերթը եւ եզրակացնում, որ «որ կողմից էլ նայես, իշխանափոխության լավագույն եւ Հայաստանի համար միակ ընդունելի ձեւը ընտրություններն են։ Ամբողջ ցավն այն է, որ այս պահին չի երեւում, թե ինչպես է դա հնարավոր իրականացնել»։