նախընտրելի դարձնել
Աշխատասիրությունը սովորաբար համարվում է աշխատանքի նկատմամբ ամուր նվիրվածության նշան, որը դրական ազդեցություն ունի բիզնեսի արդյունքների վրա: Այնուամենայնիվ, ինչպես պարզել է գիտնականների միջազգային թիմը, ընկերությունների համար ձեռնտու չէ խրախուսել աշխատակիցների ավելորդ ներգրավվածությունը:
Կարիերայի ժամանակակից հետազոտությունները հաճախ մարտահրավեր են նետում հանրաճանաչ գաղափարներին այն մասին, թե ինչպես պետք է կառուցել հաջողակ բիզնես, հայտնում է Naked Science-ը։ Օրինակ, վերջին ուսումնասիրություններից մեկի համաձայն՝ զգայուն աշխատողներն ավելի օգտակար են, քան սթրեսակայունները, մինչդեռ մյուսի համաձայն՝ աշխատանքի ամենաարդյունավետ եղանակը ոչ թե անձամբ, այլ հիբրիդային է:
Լայպցիգի համալսարանի (Գերմանիա), Ասթոնի համալսարանի, Գլազգոյի համալսարանի (երկուսն էլ՝ Մեծ Բրիտանիայում), Հռոմի Սապիենցայի համալսարանի, Արդյունաբերական պատահարներից ապահովագրության ազգային ինստիտուտի (երկուսն էլ Իտալիայում) և ՄակՄաստերի համալսարանի (Կանադա) փորձագետները ցրել են ևս մեկ առասպել: Գիտնականների միջազգային թիմը պարզել է, որ աշխատասեր աշխատակիցները, ի վերջո, վնասում են ոչ միայն իրենց, այլև ողջ ընկերությանը և հասարակությանը որպես ամբողջություն: Հետազոտության արդյունքները հայտնվել են Journal of Organizational Behavior ամսագրում:
Հրապարակման հեղինակները երկու հարցում են անցկացրել, որոնք թույլ են տվել տեղեկատվություն հավաքել երկու երկրներից աշխատող մարդկանց մասին երեք տարբեր ժամանակահատվածներում։ Հարցվածները 505-ն էին Իտալիայից, իսկ 1046-ը՝ Գերմանիայից:
Եզրակացությունների համաձայն՝ աշխատասիրությունը մեծացնում է աշխատակիցների հեռացումը այն հարցերից, որոնք ազդում են բիզնեսի բարոյական կողմի վրա: Նրանք ավելի քիչ հավանական է, որ աշխատավայրում խոսեն էթիկական խնդիրների մասին և լռության «շղթայական ռեակցիա» սկսեն, հատկապես, եթե թիմը սովոր է անձնական շահը վեր դասել թիմի բարեկեցությունից կամ սոցիալական նորմերին համապատասխանելուց:
«Աշխատասերները, ովքեր կենտրոնացած են բացառապես առաջադրանքների կատարման և անձնական ձեռքբերումների վրա, հակված են զիջելու իրենց բարոյական չափանիշները: Սա նրանց տանում է դեպի ռացիոնալ լռություն՝ ի պատասխան ոչ էթիկական գործողությունների, որոնք կարող են հանգեցնել վարքագծի և գործելակերպի հավերժացմանը, որոնք պոտենցիալ վնասակար են կազմակերպությունների և հասարակության համար որպես ամբողջություն: <…> Երբ աշխատասիրությունը և անձնական շահերի վրա կենտրոնացած մշակույթը միավորվում են, արդյունքը ոչ միայն էմոցիոնալ այրումն է, այլ էթիկական չափանիշների համակարգային խախտումը»,- բացատրում են հոդվածի հեղինակները:
Հետազոտողների կարծիքով՝ աշխատասերները հակված են արդարացնել իրենց լռությունը՝ համոզելով իրենց, որ դա անվնաս է և ավելի քիչ առաջնահերթություն, քան աշխատանքային խնդիրները։ Սակայն իրականում նման իրավիճակները հաճախ չեն կարողանում լուծել կամ նույնիսկ խորացնել կազմակերպչական լուրջ խնդիրները:
«Լռելով և արհամարհելով էթիկական նկատառումները՝ ընկերությունները վտանգում են վնաս հասցնել աշխատակիցներին, շահագրգիռ կողմերին և ընդհանրապես հասարակությանը: Խոսքը ոչ միայն անհատական բարեկեցության, այլ նաև կազմակերպչական կայունության մասին է: <…> Գործատուները պետք է դադարեն երկար ժամերն ու ավելորդ նվիրումը որպես պարտավորության նշաններ ընկալել: Փոխարենը, մենք պետք է զարգացնենք կորպորատիվ մշակույթ, որը խրախուսում է էթիկական վարքագիծը, պահպանում է բարոյականությունը և նվազեցնում ճնշումը, որը հանգեցնում է ավելորդ ծանրաբեռնվածության», - ավելացրել են հետազոտողները:
