Նույն օրը, երբ Երեւանի վերգետնյա հասարակական տրանսպորտի «նոր» սակագինը չեղյալ համարվեց, տեղեկատվություն եղավ քաղաքից դուրս գծերի սակագների հնարավոր թանկացումների մասին: Տրանսպորտի եւ կապի նախարար Գագիկ Բեգլարյանը հայտարարեց, որ միջքաղաքային եւ միջմարզային 170 երթուղիներից  7-8-ում հնարավոր է ուղեվարձի 10-12% թանկացում: Սակայն հարցը դեռ բանակցությունների փուլում է  տրանսպորտային ընկերությունների հետ:

Նախարարը դա բացատրում էր նրանով, որ ժամանակին ընկերությունները մրցույթները շահել էին` վերոնշյալ 7-8 երթուղիները բարձր սակագներով շահագործելու համար, սակայն մրցույթներից հետո գործնականում աշխատել էին ցածր դրույքաչափերով:

Ներկայումս նրանք «հիշել» են մրցույթի ժամանակ հայտարարված սակագների մասին, եւ նախարարությանը խնդրել հաստատել դրանք:

Նշենք, որ թեեւ մայրաքաղաքում եւս շարքային ընտանիքների վիճակը նախանձելի չէ, սակայն մարզերում վիճակն ավելի ծանր է: Ըստ պետական վիճակագրության` 2011 թ-ին Երեւանում միջին սպառողական գները ընտանիքի մեկ անդամի հաշվարկով ամսական կազմել են մոտավորապես 42,2 հազար դրամ: Մարզերից երեւանյան ցուցանիշին առավել մոտ է Վայոց ձորը` 33,6 հազ. դրամով:  Ամենացածր ցուցանիշն արձանագրվել է Կոտայքում` 22,7 հազ. դրամ:

Դիտարկենք միջքաղաքային ավտոբուսների գները այն քաղաքների մասով, որոնց համար գների մոնիտորինգ է իրականացվում: Ընթացիկ տարվա հունիսի տվյալներով` ամենաթանկը Վանաձորրի դեպքում է ստացվում`միջինը  1200 դրամ: Այսինքն, մեկ այլ քաղաք աշխատանքի գնալու դեպքում ամսական տրանսպորտային ծախսերը միջինը կկազմեն   52,8  հազ. դրամ:

Հաջորդը Մարտունին է` միջինը  1000 դրամ սակագնով, երրորդը` Եղեգնաձորը`  700 դրամով: Առավել ցածր սակագինը արձանագրվել է Արտաշատում` 200 դրամ եւ Վաղարշապատում`  220 դրամ:

Միջքաղաքային միկրոավտոբուսների մասով առավել բարձր սակագինը Կապանի դեպքում է `3,5 հազ. դրամ, այնուհետեւ 1,2 –ական հազ. դրամով հաջորդում են Վանաձորը, Մարտունին եւ Եղեգնաձորը:

Սակագնի 12% բարձրացումն  այն քաղաքացիների համար, որոնք դեպքից դեպք են օգտվում տրանսպորտից,  սկզբունքորեն էական չի լինի: Սակայն մարզերի  ուսանողների, մյուս քաղաքներում աշխատող քաղաքացիների համար այն զգալի կլինի...

Ալբերտ Խաչատրյան