նախընտրելի դարձնելNEWS.am-ը ներկայացնում է ֆրանսիական «Le Figaro» պարբերականում հրապարակված Շառլ Ժեգյուի հոդվածը.
«Երեւանում Հայոց ցեղասպանության թեման դեռեւս առաջին պլանում է: Նիկոլա Սարկոզին փորձեց դեղին գիծը (Թուրքիան) մտնելու նուրբ արվեստը` չհատելով այն: Առայժմ հայտնի չէ` հասավ արդյոք դրան:
Ուրբաթ Հայաստանի իր գործընկեր Սերժ Սարգսյանի հետ համատեղ ասուլիսում Սարկոզին շեշտեց Թուրքիայում Հայոց ցեղասպանությունը չճանաչելու պարագայում Ֆրանսիայում սպասվող հետեւանքների մասին: Նա իրեն պարտավորված զգաց ավելի առաջ անցնել, քան իր նախորդը` Ժակ Շիրակը, ով Երեւանում թուրքերին կոչ արեց ճանաչել ցեղասպանությունը: Սարկոզին նաեւ պետք է պատասխաներ ընդդիմադիր սոցիալիստներն, ովքեր Օլանդի միջոցով հանդես են գալիս Սենատի կողմից Հայոց ցեղասպանության ժխտումը քրեականացնող օրինագծի ընդունման օգտին: Վերջապես, նա պետք է իրականցներ այդ օրինագիծն ընդունելու վերաբերյալ իր նախընտրական խոստումը:
«Խաղաղության ժեստ»
Սարկոզին պետք է դա աներ` միաժամանակ խուսափելով «մեծ թուրքական ազգի» թակարդն ընկնելուց: «Չի կարող կայուն խաղաղություն լինել` տառապանքի ժխտման հիմնա վրա»,–ասաց նա` Թուրքիային կոչ անելով «հսկա քայլ անել դեպի առաջ»: «Ֆրանսիայում ընդունված չէ վերջնագիր ներկայացնել ինչ-որ մեկին, դա միջոց չէ ...սակայն ժամանակն ի վերջո անսահմանափակ չէ` 1915–2011. կարծում եմ` դա բավարար ժամանակ է խորհելու համար»,-նախազգուշացրեց Սարկոզին` առաջին անգամ բացեիբաց ասելով, որ եթե Թուրքիան «խաղաղության ժեստ» չանի, ապա կառաջարկի ընդունել ցեղասպանության ժխտումը քրեականացնող օրինագիծը:
Թեեւ ձեւը բավականին հարգալից է, բայց, ըստ էության, դա հրաման է: Զարմանալի չէ, որ Անկարան կտրուկ արձագանքեց: Ակնհայտ է, որ այս հաշվարկված սադրանքը թույլ է տալիս նախագահական ընտրություններից վեց ամիս առաջ մեծ օգուտ քաղել:
Առաջինը` նա նորից կնվաճի Ֆրանսիայի հայերի համակրանքը, ովքեր 2007 թ-ին քվեարակել էին նրա օգտին: Սակայն դա նաեւ ենթադրում է պայքար` խոլերիկ Էրդողանի հետ, որի հետ հարաբերությունները վատթարացել էին, քանի որ երկու տղամարդիկ ցանկանում էին իրենց մասն ունենալ արաբական գարնան լիդերության հարցում: Ֆրանսիայի առաջնորդը սակայն հրաշալի գիտի, որ Սոցիալիստական կուսկացությունը չի համարձակվի բացեիբաց հանդես գալ Թուրքիայի ԵՄ անդամակցության դեմ:
Այդ ժեստով նա նորից լեգիտիմություն է ձեռք բերում աջ եւ կենտրոնամետ թեւի ընտրողների շրջանում, որոնք մշտապես դեմ են եղել մի երկրի անդամակցությանը, որտեղ 80 մլն մահմեդական է բնակվում»:
