Նոր հետազոտության ընթացքում գիտնականները վերլուծել են միջնադարյան Իսպանիայի՝ ժայռ մեջ փորած արհեստական ​​քարանձավներում ապրող քրիստոնեական համայնքի ԴՆԹ-ն:

Դա միջնադարյան քարանձավային մի քանի համայնքներից մեկն է, որը, ինչպես հայտնի է, որ ապրել է Պորտուգալիան և Իսպանիան ընդգրկող Պիրենեյան թերակղզում։

Հետազոտության արդյունքները հրապարակվել են Science Advances հանդեսում։

Հավաքված տեղեկությունները բացահայտում են պատմության հետաքրքրաշարժ ժամանակահատվածում ինցեստի պատմությունը, բռնության և հիվանդությունների պատահական բռնկումները: Ըստ վարկածներից մեկի՝ առաջին նորաբնակներից ոմանք ռազմական փորձով հարուստ մարդիկ են եղել:

Գիտնականների ուսումնասիրված բնակավայրը գոյություն է ունեցել մ.թ. 6-րդ դարի կեսից մինչև 11-րդ դարը։ Վաղ միջնադարը դինամիկ և բուռն դարաշրջան էր Եվրոպայի շատ մասերում, ներառյալ Պիրենեյան թերակղզում: Մեր թվարկության 476 թվականին Արևմտյան Հռոմեական կայսրության անկումից հետո Իբերիան անցել է Հյուսիսային Եվրոպայից եկած գոթերի արևմտյան ճյուղի և գերմանական հնագույն ցեղի՝ վեստգոթերների, տիրապետության տակ։

Վեստգոթների թագավորությունը փլուզվել է 711 թվականին՝ Հյուսիսային Աֆրիկայից եկած մահմեդական բանակների նվաճումից հետո: Այս իրադարձության արդյունքում ձևավորվել է Ալ-Անդալուս անունով հայտնի տարածքը, որը հիմնականում ընդգրկում էր Իբերիայի մեծ մասը։ Սակայն քրիստոնեական թագավորությունները շարունակել են  գոյատևել թերակղզու հյուսիսում և աստիճանաբար նշված տարածքները հետ են գրավել:

Գիտնականները պարզել են, որ բնակիչների գերակշիռ  մեծամասնությունը տեղական իբերական ծագում ունի՝ հյուսիսաֆրիկացիների նվազագույն մասնակցությամբ, հակառակ Ալ-Անդալուսի հյուսիսային ծայրամասին վերջիններիս մերձավորությանը:

Երկու կմախքներ, որոնք թվագրվում են բնակության վաղ փուլից, ցույց են տալիս բռնության նշաններ, որոնք հավանաբար առաջացել են գլխին սրի հարվածներից:

Սակայն այս կմախքները թվագրվում են նախքան մահմեդականների նվաճումը, ուստի դրանց վնասվածքը Ալ-Անդալուսի սահմանի երկայնքով հակամարտություններով պայմանավորված չէ:

Այս ժամանակահատվածում նկատվել է արյունապղծական կապերի մակարդակի աճ, ընդ որում, վերլուծության համար բավարար գենոմային տվյալներ ունեցող նմուշների մոտավորապես 61%-ը ցույց է տվել ինբրիդավորման (օրգանիզմների մեկ պոպուլյացիայի սահմաններում ազգակցական ձևերի տրամախաչում) ապացույցներ՝ 23-14-ը:

Սա վկայում է նրա մասին, որ բնակչությունն այն ժամանակ կիրառում էր ներամուսնությունը՝ որոշակի հասարակական խմբի ամուսնության սովորույթը, երբ մարդիկ ամուսնանում էին միայն համայնքի ներսում, որը պայմանավորված էր գույքը մոտիկ ազգականների միջավայրում պահպանելու ձգտմամբ։ Ամուսնություններ էին հաստատվում հորեղբոր որդիների ու դուստրերի և այլ մոտիկ ազգականների միջև։