Ցեղասպանության ճանաչման հարցում Հայաստանի իշխանությունների այժմյան քաղաքականությունը հրաժարման և «սահուն գոյատևման» քաղաքականություն է՝ ուղղված բացառապես սեփական իշխանությունը ցանկացած գնով պահպանելուն։ Դրա մասին Հանրապետության հրապարակում, որտեղից մեկնարկել է դեպի Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիր ավանդական Ջահերով երթը, լրագրողների հետ զրույցում հայտարարել է «Հայաստան» ընդդիմադիր խմբակցության պատգամավոր Արթուր Խաչատրյանը։

Պատգամավորի կարծիքով՝ երկրի ղեկավարությունը քաջ գիտակցում է ներքին աջակցության բացակայությունը, ուստի իր լեգիտիմությունը կախվածության մեջ է դնում Ադրբեջանի և Թուրքիայի առաջնորդների ցանկություններից։ Խաչատրյանն ընդգծել է, որ իշխանությունները պատերազմով սեփական ժողովրդին վախեցնելն օգտագործում են որպես մանիպուլյացիայի գործիք. քաղաքացիներին համոզում են, որ իշխանության ցանկացած փոփոխություն կամ ազգային շահերի պաշտպանություն անխուսափելիորեն կհանգեցնի նոր բախման։ Պատգամավորը դա բնութագրել է որպես արտաքին ուժերի բոլոր պահանջների կատարում, ներառյալ՝ Արցախից հրաժարումը և Ցեղասպանության թեմայի մոռացումը՝ հանուն ռեժիմի վերարտադրության համար արտաքին աջակցություն ստանալու։

Արթուր Խաչատրյանը լուրջ մտահոգություն է հայտնել, որ վարչակազմի պահպանման դեպքում ազգային ինքնության վրա ճնշումը միայն կուժեղանա։ Նա չի բացառել, որ ապագայում իշխանությունները կարող են արգելել ոչ միայն «Արցախ» բառի հիշատակումը կամ Արևմտյան Հայաստանի թեմայի քննարկումը, այլև նույնիսկ ազգային էպոսը, եթե դա գրգռի հարևան պետություններին։ Պատգամավորը նաև խստորեն քննադատել է իշխանությունների փորձերը՝ հավասարության նշան դնել պատմական «Արևմտյան Հայաստան» եզրույթի և ադրբեջանական արհեստական «Արևմտյան Ադրբեջան» արտահայտության միջև՝ դա անվանելով հարված ազգի թիկունքին։

Եզրափակելով՝ խորհրդարանականը նշել է, որ Ցեղասպանության միջազգային ճանաչումն ու դատապարտումը պարզապես պատմական հիշողության կամ արտաքին քաղաքականության համար «բեռի» հարց չեն, այլ հայ ժողովրդի այսօրվա անվտանգության հիմնարար երաշխիքը։ Ըստ Խաչատրյանի՝ թուրք-ադրբեջանական տանդեմին հաճոյանալու համար այդ օրակարգից հրաժարվելն ազգին զրկում է իր էթիկական առանցքից և երկիրը վերածում օտար շահերի պատանդի։ Որպես ստեղծված իրավիճակից միակ ելք պատգամավորը նշել է հասարակության համախմբումը՝ սեփական անօտարելի իրավունքների պաշտպանության և քաղաքական կուրսի փոփոխության համար։