նախընտրելի դարձնելԵՄ-ն սլացավ Ռուսաստանի «նախապարտեզի» «ամենազգայուն տարածք»՝ առանց նրա հնարավոր արձագանքի մասին մտորելու: Արեւմուտքն ընդհանրապես 20 տարի Ռուսաստանին լուրջ չէր ընկալում: Իսկ երբ Ռուսաստանն արձագանքեց Ղրիմը բռնակցելու եւ Արեւելյան Ուկրաինան ապակայունացնելու ճանապարհով, Արեւմուտքը կտրականապես փոխեց իր կարծիքը եւ կոչ արեց «զսպել» ռուսական ռեւանշիզմը, գրում է Ռուսաստանում Մեծ Բրիտանիայի նախկին դեսպան Թոնի Բրենթոնը` The Guardian-ում հրապարակված իր հոդվածում:
Բարեբախտաբար, այժմ Արեւմուտքը, երեւում է, գիտակցել է, որ գործ ունի ոչ թե ռեւանշիստական, այլ սառը հաշվարկող Ռուսաստանի հետ: Ըստ Բրենթոնի` Ռուսաստանը չի ցանկանում ոչ պատերազմել, ոչ էլ իր վրա վերցնել Արեւելյան Ուկրաինայի վերականգնման ծախսերը: «Սակայն նա պահանջների նվազագույն ցուցակ ունի. Ուկրաինայի չեզոքությունը, ռուսախոս քաղաքացիների մեծ ինքնավարություն, որոնք պետք է կատարվեն, քանի Ռուսաստանը չի համաձայնել նահանջել»:
«Աշխարհը, որտեղ ամեն ինչ կանոններով է (իսկ մենք 1991թ.-ից երեւակայում ենք, որ ապրում ենք հենց այդպիսի աշխարհում), միշտ էլ խաբկանք է եղել, իսկ այժմ այդ խաբկանքը զարգանում է», - գրում է հեղինակը: Գորնականում օրենքներն թելադրվել են Արեւմուտքի կողմից, որը տնտեսական եւ ռազմական առավելություն ուներ:
«Երբ Արեւմուտքը օրենքից բացառություն անելու հնարավորություն էր տեսնում` Իրաք, Կոսովո, Իսրայել, մնացած երկրները քթի տակ փնթփնթում էին, սակայն չէին ընդդիմանում», - նշել է Բրենթոնը: Իսկ այժմ «օրենքներով շարժվող աշխարհի» խաբկանքը թուլանում է` արեւմտյան գերազանցության նվազելուն զուգահեռ:
«Անկասկած, մենք կարող էինք հուսահատ կռիվ սկսել Պուտինի դեմ` Ուկրաինայի ՆԱՏՕ մտնելու իրավունքի համար: Սակայն արդյունքում Ուկրաինան կպառակտվի, տնտեսության աշխատանքը կխաթարվի, Ռուսաստանն էլ ավելի խիստ կնեղանա եւ ավելի ապակառուցողական կգործի, իսկ համաշխարհային կարգուկանոնը էլ ավելի կթուլանա: Իսկ հաղթող կմնան միայն Չինաստանի եւ Իրանի կարգի երկրները», - ասվում է հոդվածում, փոխանցում է Inopressa-ն:
