Ավստրալիայից մի խումբ գիտնականների բախտ է վիճակվել հայտնաբերել եզակի «ժամանակի պարկուճ», որը ժամանակակիցներին բացահայտել է այս մայրցամաքի առաջին ափամերձ բնիկների կյանքի որոշ գաղտնիքներ, որոնք ապրել են մոտ 50000 տարի առաջ:

Ուսումնասիրությունը, որը հրապարակվել է Quaternary Science Reviews ամսագրում, նկարագրել է մի արշավախումբ, որն աշխատել է Բարոու կղզում: Պարզվել է, որ կղզու ժայռերի կազմը տարբերվում է մայրցամաքի ապարներից։ Այն գտնվում է Արևմտյան Ավստրալիայի Պիլբարա քաղաքից 60 կմ հեռավորության վրա, և ժամանակին եղել է բլուր, որը նայում է ափին, գրում է Planet Today-ը։

Այն ժամանակ դա Ավստրալիա մայրցամաքի հյուսիս-արևմտյան շելֆն էր, որն այժմ ողողված է օվկիանոսով: Գիտնականները ապացույցներ են գտել, որ այս ափամերձ սարահարթի մասերը բազմիցս բնակեցված են եղել հին ժամանակներում՝ 50000 տարի առաջ: Տարածքը մնացել է բնակելի այնքան ժամանակ, քանի դեռ 6500 տարի առաջ ծովի մակարդակի բարձրացումը կղզին բաժանել է մայրցամաքից:

Վերջին սառցե դարաշրջանում (24000 - 19000 տարի առաջ) համաշխարհային ծովի մակարդակը այսօրվա մակարդակից 130 մետր ցածր էր: Սակայն սառույցի հալվելուց հետո ծովի մակարդակը կտրուկ բարձրացել է, և Բարոու կղզին կտրվել է մայրցամաքից։

Դրանից հետո աբորիգեններն այլևս չէին ապրում Բարոու կղզում, ուստի այն պահպանել է մի տեսակ «ժամանակի պարկուճ»՝ մարդկային հետքերի եզակի հնագիտական ​​գտածոներով: Մինչդեռ այդ փուլի մյուս ափամերձ տարածքների մեծ մասն այժմ ջրի տակ է։

Արևմտյան Ավստրալիայի ամենահին հնագիտական ​​վայրերից մեկը, և միևնույն ժամանակ հնագույն մարդու ամենատարողունակ տունը, պարզվել է, որ տեղի Բուդի քարանձավն է: Այստեղ հնագետները հայտնաբերել են աբորիգենների ներկայության հետքեր՝ առնվազն 50 000 տարեկան։

Այստեղ հայտնաբերվել են խեցեմորթների, կրիաների, ձկների և խեցգետինների մնացորդներ, որոնք աբորիգենները օգտագործում էին որպես սնունդ։ Տեղական կրաքարը, որը հարուստ է սիլիցիումով, դարձել է պարզունակ գործիքների և զենքերի նյութ: Բայց այն շատ արագ դարձել է ձանձրալի, ուստի հին արհեստավորները խոշոր ծովային խխունջների կոշտ պատյաններից պատրաստում էին կտրող գործիքներ, այնուհետև դրանք օգտագործում էին կրիաների և դգոնգների կտրելու համար: