նախընտրելի դարձնելՁայնային ալիքների տարօրինակ պահվածքը, որոնք նախամարդիկ ընդունել են որպես գերբնական երեւույթներ, կարող էին արվեստի հնագույն ստեղծագործությունների ստեղծման պատճառ դառնալ՝ քարանձավների ժայռային գեղանկարչությունը եւ Սթոունհենջին նման մեգալիթների ժայռապատկերները: Նման եզրակացության է հանգել ամերիկացի գիտնական Սթիվեն Ուոլերը:
«Հնագույն առասպելները քարանձավների արձագանքը բացատրում էին որպես հոգիների պատասխաններ մարդկանց բառերին: Հնարավոր է, մեր նախնիները ժայռապատկերները նկարում էին ի պատասխան արձագանքին՝ հավատալով, որ քարանձավներում գերբնական էակներ են բնակվում»,- պատմել է Ուոլերը, հաղորդում է «Lenta.ru»-ն:
Մակերեսին արտացոլվող ձայնային ալիքները պատրանք են ստեղծում, թե քարից մարդը պատասխան է ստանում: Ծափի արձագանքը հնչում էր որպես ձիու վարգ, նշում է Ուոլերը, ինչի հնագույն մարդիկ կարող էին աղմուկն ընդունել որպես երամակի շարժում:
«Հնագույն շատ մշակույթներում ամպրոպն ընկալվում էր որպես աստվածների քայլք, այնպես որ, հնարավոր է, դա են պատկերել քարանձավների պատերին: Հիպոթեզը հաստատում են ձայնային չափումների տվյալները»,- հայտարարել է գիտնականը:
Այնուհետ, երկու ֆլեյտաների ձայնային ալիքների ներկայացմանը բնորոշ պատկերըը ստեղծում է «ստվերների» պատրանք: Նման տարօրինակ զգացողություն առաջանում է, եթե ֆլեյտա են նվագում Սթոունհենջի կենտրոնում: Գիտնականը հիշեցրել է, որ Մեծ Բրիտանիայում շատ մեգալիթներ ստացել են «Սրինգահարների քարեր» անվանումը:
Վերջապես, Ուոլերն ընդգծել է, որ նախապատմական դարաշրջանի հուշարձանների յուրահատուկ ձայնային լանդշաֆտը պակաս կարեւոր չէ, որքան դրանց արտաքին տեսքը:
