Ուկրաինայի և Մոլդովայի անդամակցությանն ուղղված ԵՄ ակտիվ ջանքերը կտրուկ հակադրվում են Հյուսիսային Մակեդոնիայի անդամակցության գործընթացին նրա մոտեցմանը։ ԵՄ-ին անդամակցելու վերջին ձգտումներում Մոլդովան և Ուկրաինան, անսխալ, գնացին արագացված ճանապարհով՝ արժանանալով ծափահարությունների այն բանի համար, ինչը շատերն անվանում են պատմական որոշում, գրում է Balkan Insight-ը:

Այնուամենայնիվ, քանի որ լրատվամիջոցները լուսաբանում են նրանց ձեռքբերումները, մակեդոնացիների շրջանում հիասթափությունն աճում է, և պատմությունը կտրուկ կենտրոնանում է կոնսենսուսի հարցում ԵՄ-ի հնարքների վրա:

Վերջին երկու տասնամյակների ընթացքում Հյուսիսային Մակեդոնիան, անկասկած, ավելի շատ զիջումների է գնացել, քան ցանկացած այլ թեկնածու երկիր՝ ԵՄ-ին անդամակցելու իր ձգտումներում։ Այս զիջումները, որոնք հաճախ կապված էին նրա ինքնության հետ, համարվում էին անհրաժեշտ քայլեր առաջ շարժվելու համար, նույնիսկ այն դեպքում, երբ շատ մակեդոնացիներ համարում են անհիմն պահանջներ, որոնք սովորաբար գալիս են մեկ երկրից՝ լինի դա Հունաստան, թե Բուլղարիա:

ԵՄ ուղերձն անընդհատ հնչում էր այսպես. «Լուծեք «անվան» խնդիրը Հունաստանի հետ, և գործընթացը կշարունակվի», որին հաջորդում էր. «Լուծեք խնդիրները Բուլղարիայի հետ, և գործընթացը կշարունակվի»։ Այնուամենայնիվ, Հյուսիսային Մակեդոնիայում շատերն այժմ համարում են, որ այս տարբերակը կեղծ է:

Ուկրաինայի հետ բանակցություններ սկսելու Հունգարիայի վետոն շրջանցելու ԵՄ որոշումը, հանդիպումից հեռացնելով վարչապետ Վիկտոր Օրբանին և անցնելով քվեարկության, բացահայտեց այն, ինչը Հյուսիսային Մակեդոնիայում շատերը համարում են որպես երկակի ստանդարտների վառ օրինակ:

Այս քայլն, ըստ երևույթին, հստակ ազդանշան է ուղարկում. «Մենք կարող ենք վերացնել ցանկացած վետո, եթե վճռական լինենք»: Հյուսիսային Մակեդոնիայի պատմական փորձից այս կտրուկ շեղումը խաթարեց ԵՄ հեղինակությունը շատ մակեդոնացիների աչքում:

Ըստ աղբյուրի՝ ԵՄ-ի դեկտեմբերյան հանդիպմանը, բախվելով Հունգարիայի խոստմանը վետո դնել Ուկրաինայի հետ անդամակցության բանակցություններ սկսելու վրա, ԵՄ առաջնորդները մշակեցին անսպասելի «ստեղծագործական» լուծում: Անդամ պետություններից մեկի վետոյի պատճառով բանակցությունների հերթական ձախողման հեռանկարից խուսափելու համար նրանք հնարամտորեն կոնսենսուս ստեղծեցին ՝ ստիպելով Հունգարիային ձեռնպահ մնալ քվեարկությունից։

Չնայած ոմանք պնդում են, որ քայլը Հունգարիայի նախկինում գոյություն ունեցող ձեռնպահ մնալու համաձայնագրի արդյունք է, սցենարը ընդգծում է «ստեղծագործական» որոշումների ներուժը, երբ ԵՄ հիմնական առաջնորդները վճռական են ընդհանուր նպատակը առաջ տանելու հարցում:

Այս կրեատիվ լուծման արագ իրականացումը դառը հիշեցում եղավ մակեդոնացիների համար ԵՄ մոտեցման մասին։

Հյուսիսային Մակեդոնիային հաճախ կոչ էին անում վետո դրած անդամ պետության պահանջների «ստեղծագործական» լուծում փնտրել։ Սակայն ուժերի կտրուկ ասիմետրիկ դինամիկայի պայմաններում նման ստեղծագործական որոշումները հաճախ ցավոտ զիջումներ էին ենթադրում վետոյի իրավունք ունեցող կողմին՝ լինի դա Հունաստանը մինչև 2019 թվականը, թե Բուլղարիան ներկայիս համատեքստում։

Այսպիսով, հիասթափության էությունը կայանում է աճող համոզմունքի մեջ, որ ԵՄ-ն երբեք իսկապես առաջնահերթություն չի տվել Բալկաններին և մեծ հետաքրքրություն չի ցուցաբերել Հյուսիսային Մակեդոնիայի կամ բալկանյան այլ պետությունների ներառման հարցում:

Հենց այս կարծիքն է, այլ ոչ թե այլ երկրների առաջընթացը, որը մարդկանց աճող հիասթափության աղբյուրն է: Մինչ Մոլդովան և Ուկրաինան երկու տարուց Էլ պակաս ժամանակահատվածում արագորեն առաջ շարժվեցին դիմումից դեպի բանակցություններ, Չեռնոգորիան և Սերբիան տարիներ շարունակ մնացին փակուղում, իսկ Հյուսիսային Մակեդոնիան կրկին հայտնվեց սպասասրահում, որտեղ գտնվում էր 2005 թվականից:

Այսպես կոչված «վերջին» զիջումը, որն այս անգամ պահանջում են Հյուսիսային Մակեդոնիայից, նրա Սահմանադրության վերանայումն է, որպեսզի մոտ 3500 բուլղարացիներ ուղղակիորեն ներառվեն ինչպես Սահմանադրության նախաբանում, այնպես էլ այլ բաժիններում, պայմանով, որ նման փոփոխությունները դռներ բացեն դեպի ԵՄ:

Ճակատագրի հեգնանքով, որքան Հյուսիսային Մակեդոնիան վստահ է, որ «վերջնական զիջումը» դռներ կբացի ԵՄ անդամակցության համար, այնքան ավելի ակնհայտ է դառնում, որ նրա բարեփոխումները կամ լճանում են, կամ նույնիսկ հետընթաց են ապրում:

Վերջին հարցումները ցույց են տալիս, որ ԵՄ-ին անդամակցության հանրային աջակցությունն այժմ ամենացածր մակարդակի վրա է վերջին ինը տարիների ընթացքում: Հիասթափության մեծ մասը կապված է նաև իրենց սեփական կառավարության ենթադրյալ դժկամության հետ՝ վճռականորեն պաշտպանելու այն սկզբունքները, որ Հյուսիսային Մակեդոնիան չպետք է այլ կերպ վարվի, քան մյուս թեկնածու երկրները, հատկապես նրա ինքնության հետ կապված:

Փոխարենը, կառավարությունը դիտվում է որպես պահանջների ենթակա՝ ընդունելով Ֆրանսիայի, այսպես կոչված, առաջարկը Հյուսիսային Մակեդոնիան ԵՄ-ի հետ բանակցելու վերաբերյալ, որը ներառում է Բուլղարիայի պահանջները՝ դրանով իսկ տարաձայնություններ սերմանելով երկրի ներսում, մերժելով ներքին կոնսենսուսը:

 Իրականությունն այն է, որ հարցումները անընդհատ ցույց են տալիս՝  էթնիկ մակեդոնացիների 80 տոկոսը համաձայն չէ ենթադրյալ փոխզիջման հետ: Արդյունքում՝ Հյուսիսային Մակեդոնիան հայտնվել է հետընթացի և վտանգավոր ներքին բևեռացման ցիկլի մեջ, որի մեծ մասը մշտապես սնուցվում է արտաքին գործոններով:  ԵՄ-ի մոտեցումը Հյուսիսային Մակեդոնիայի անդամակցության գործընթացին կտրուկ հակադրվում է Ուկրաինայում և Մոլդովայում նրա ակտիվ ջանքերին՝ մակեդոնացիների շրջանում հիասթափությունը մեծացնելով և ԵՄ-ին երբևէ անդամակցության հասնելու հնարավորության նկատմամբ թերահավատությունը մեծացնելով: