նախընտրելի դարձնել
«Ալեքսանդրոս, Սիմոնի որդի» արձանագրությամբ հին օսուարանը, որը հայտնաբերվել էր Երուսաղեմում դեռևս 1941 թվականին, կարող է կապված լինել Սիմոն Կյուրենացու ընտանիքի հետ՝ այն մարդու, որն, ըստ Մարկոսի Ավետարանի, օգնել էր Հիսուսին կրել խաչը խաչելությունից առաջ, գրում է Daily Mail-ը։
Մարդկային աճյունների պահպանման համար նախատեսված կրաքարե օսուարանը հայտնաբերվել է I դարի դամբարանում՝ թաղման ևս տասը արկղերի հետ միասին։ Դրա վրա մի քանի անգամ հանդիպում են Ալեքսանդրոս և Սիմոն անունները։ Արձանագրություններից մեկը ուղիղ ասում է, որ Ալեքսանդրոսը Սիմոնի որդին է։
Հենց անունների այս հաջորդականությունն էլ գրավել է հետազոտողների ուշադրությունը։ Մարկոսի Ավետարանում խոսվում է Կյուրենեից Սիմոնի մասին, որին զինվորները ստիպել էին կրել Հիսուսի խաչը։ Ավետարանի հեղինակը նշում է, որ նրա որդիներն էին Ալեքսանդրոսն ու Ռուֆոսը։
Լրացուցիչ մանրամասն է համարվում նաև օսուարանի կափարիչի վրայի արձանագրությունը։ Ալեքսանդրոս հունական անվան կողքին կա նշում, որը որոշ հետազոտողներ մեկնաբանում են որպես հղում Կյուրենեին՝ Հյուսիսային Աֆրիկայի հին քաղաքին, որտեղից, ըստ Ավետարանի, ծագում էր Սիմոնը։
Աստվածաշնչագետ Ջերեմայա Ջոնսթոնը համարում է, որ անունների, ծագման և թաղման ժամանակաշրջանի համընկնումը բավական համոզիչ է՝ ենթադրելու իրական կապ ավետարանական ընտանիքի հետ։ Նրա կարծիքով, խոսքը կարող է վերաբերել Սիմոն Կյուրենացու ընտանիքին, որը թաղվել էր Երուսաղեմում մինչև քաղաքի կործանումը հռոմեացիների կողմից 70 թվականին։
Սակայն սա ապացույց չի համարվում։ Սիմոնը այդ ժամանակի ամենատարածված հրեական անուններից էր, և Ալեքսանդրոսը նույնպես տարածված անուն էր։ Բացի այդ, Ալեքսանդրոսին Կյուրենեի հետ կապող նշման ընթերցումը մնում է վիճելի։
Հետազոտողները նախկինում ուշադրություն էին դարձրել նաև հենց արձանագրությունների առանձնահատկություններին։ Վարկածներից մեկի համաձայն, Սիմոն անունը օսուարանի վրա փորագրվել էր ավելի վաղ, իսկ Ալեքսանդրոսի անունը ավելացվել էր ավելի ուշ։ Սա առաջացրել է ենթադրություն, որ արկղը կարող էր օգտագործվել նույն ընտանիքի երկու անդամների աճյունները թաղելու համար։ Սակայն այս մեկնաբանությունը ևս մնում է վեճի առարկա։
Միևնույն ժամանակ, գտածոյի հնագիտական համատեքստը լավ է համապատասխանում նկարագրվող ժամանակաշրջանին։ Դամբարանը օգտագործվել է մեր թվարկության I դարում, իսկ այնտեղ հայտնաբերված խեցեղենը, ներառյալ Հերովդեսի դարաշրջանին բնորոշ յուղի լամպը, մատնանշում է ժամանակը մինչև 70 թվականին Երուսաղեմի կործանումը։
Այսպիսով, օսուարանը չի ապացուցում, որ հետազոտողների առջև իսկապես գտնվում են Ավետարանից հայտնի Սիմոնի որդի Ալեքսանդրոսի աճյունը։ Սակայն անվան, ազգակցական կապի, Կյուրենեի հետ հնարավոր առնչության և թաղման ժամանակի համադրությունը այս գտածոն դարձնում է ավետարանական պատմությանը անսովոր նյութական զուգահեռ։
