Հանգստյան օրերին տված հարցազրույցում նախագահ Ջո Բայդենն ապշեցուցիչ հայտարարություն է արել այն մասին, որ ինքը «օրենք է ստորագրել» ուսանողական պարտքերի չեղարկման մասին: Որոշ մանրամասներ ներկայացնելով, թե ինչ է առաջարկելու «օրենքը» 40 միլիոն ամերիկացիներին, նա նաեւ ասել է. «Այն ընդունված է։ Ես հասա դրա ընդունմանը, եւ այն ուժի մեջ է մտել»,- գրում է USA Today-ը:
«Վերլուծենք այս պնդումը։ Բայդենը` ինքնուրույն գործողությունների միջոցով, օգոստոսին հայտարարեց պարտքի զանգվածային վերացման մասին: Սակայն փաստաթուղթը չանցավ Կոնգրեսով եւ չստորագրվեց որպես օրենք: Սակայն այն պետք է անցներ օրենսդրական գործընթաց, եւ Բայդենը պետք է իմանար դա՝ տասնամյակներ շարունակ ծառայելով Սենատում:
Կոնգրեսը վերահսկում է դրամապանակը եւ ծառայում է որպես գործադիր իշխանության ստուգում: Այնուամենայնիվ, Բայդենը խնդիր չուներ միակողմանիորեն այս «ներման» մասին օրենք ընդունելու հարցում, որը հարկատուների համար առնվազն 500 միլիարդ դոլար կարժենա:
Եվ ուսանողական վարկի պարտքը պարզապես կախարդական կերպով չի անհետանա: Սա բեռ կդառնա բոլոր ամերիկացիների վրա եւ կավելացնի մեր աճող պետական պարտքը:
Վերադառնանք նախագահի ասածին։ Պատկերացրեք, եթե նախկին նախագահ Դոնալդ Թրամփը փորձեր Կոնգրեսին ներկայացնել իր կատարած վիճահարույց նախաձեռնությունները: Ես երաշխավորում եմ, որ կլիներ ընդհանուր վրդովմունք։ Դա տեղի չի ունեցել Բայդենի ստի պատճառով, բացառությամբ պահպանողական լրատվամիջոցների սկզբնական ուշադրության:
Սպիտակ տունը անհարմար կերպով հայտարարել է, որ նախագահը խոսել է այս ամառ գնաճի նվազեցման վերաբերյալ օրենքի ընդունման մասին, որն առաջարկում էր «խնայողություններ» ուսանողական վարկերը փրկելու համար:
Բայդենին անծանոթ չեն նման սայթաքումները, սակայն դրանք կարծես թե ավելի հաճախ են պատահում։ Սեպտեմբերին տեղի ունեցած միջոցառման ժամանակ նա դիմել էր մահացած օրենսդիր Ջեքի Վալորսկուն, որը մեկ ամիս առաջ մահացել էր ավտովթարից:
Եվ հիմա նա շփոթել է գործադիր իշխանության ակտը, որը ձեռնարկել է ինքը՝ Բայդենը, Կոնգրեսի օրենքի հետ. դա հսկայական խնդիր է, եւ դրան չպետք է անլուրջ վերաբերվել:
Բայդենի այս սխալներից շատերը լայնորեն լուսաբանվում են մամուլում, շատ ավելի, քան այն ժամանակ, երբ դրանք Թրամփն էր թույլ տալիս: Բայց այն պատճառով, որ Բայդենը կարող է «ավելի սիրելի» եւ ավելի անկեղծ թվալ, քան նախկին նախագահը, դա ծանրակշիռ պատճառ չէ անտեսելու այս աղաղակող միջադեպերը:
Սա նաեւ հարցեր է առաջացնում Բայդենի մտավոր կարողությունների վերաբերյալ: Ես չեմ մեղադրում նրան ծերանալու համար, հաջորդ ամիս նա դառնում է 80 տարեկան:
Բայց եթե Բայդենը չի հիշում, որ նման զանգվածային գործողություններ է նախաձեռնել, դա ինձ ստիպում է մտածել՝ եթե նա չի կայացնում այդ որոշումները, ապա՝ ո՞վ:





























