Այսպես կոչված հավաքական Արեւմուտքի հակաչինական կոալիցիան, որը դեռեւս Դոնալդ Թրամփն է սկսել կառուցել եւ այսօր Ջո Բայդենն է շարունակում կառուցել, գերմանական ճեղք է տվել, գրում է «Կոմերսանտ»-ի վերլուծաբան Սերգեյ Ստրոկանը։

«Ղեկավարելով այցով Պեկինում գտնվող գերմանական պատվիրակությունը, որը ներառում էր գերմանական բիզնեսի ողջ գունապնակը՝ Siemens, Adidas, Deutsche Bank, BASF, BioNTech, BMW, Volkswagen, Գերմանիայի կանցլերը կարճ ժամանակով վերադարձել է տուն, որ նոյեմբերի 13-ին մեկնի բանակցություններ վարելու այժմ արդեն ոչ թե չինացի, այլ վիետնամցի կոմունիստների հետ։

Դրանից հետո նա կթռչի Սինգապուր, իսկ Ասիայում Գերմանիայի ոչ պաշտոնական օրերի վերջին ակորդը կլինի Օլաֆ Շոլցի մասնակցությունը G20-ի գագաթաժողովին։ Այստեղ նա կրկին կկարողանա շփվել Չինաստանի նախագահ Սի Ծինփինի հետ։

Եթե Ջո Բայդենի համար, որը շարունակում է կոչ անել արեւմտյան դաշնակիցներին կտրել Չինաստանի արմատները, Բալիում Չինաստանի նախագահ Սի Ծինփինի հետ հնարավոր հանդիպումը բարդ դիվանագիտական պարերի առարկա դարձավ, ապա Օլաֆ Շոլցի համար բանակցել արդյոք Սի Ծինփինի հետ հարց ի սկզբանե չի եղել:

Իհարկե, հանդիպել, բանակցել, խոշոր գործարքներ կնքել: Մանավանդ, որ Գերմանիան դեռեւս ընկալվում է որպես Եվրոպայի ոչ ֆորմալ առաջնորդ, եւ նրան են նայում ԵՄ մյուս անդամները։ Պեկին կատարած ուղեւորության արդյունքներից մեկը չինական CASC ընկերության կողմից Airbus կոնցեռնի հետ 17 միլիարդ դոլար արժողությամբ 140 ինքնաթիռների գնման մասին համաձայնագրի ստորագրումն էր։

Ռուս փորձագետները, Ուկրաինայում հատուկ գործողության մեկնարկից հետո, պնդելով, որ Գերմանիան եւ ամբողջ Եվրոպան վաղուց ծնկի են եկել Վաշինգտոնի առաջ եւ դադարել են համաշխարհային քաղաքականության սուբյեկտ լինել, այժմ ստիպված կլինեն շտկել իրենց դիրքորոշումը։ Ռուսաստանի նկատմամբ է, որ պահպանվում է Արեւմուտքի կոալիցիան պատժամիջոցների պատերազմում։ Բայց Չինաստանն այլ պատմություն է: Միգուցե նրանք այնտեղ Եվրոպայում ծնկի են իջած Վաշինգտոնի առաջ, բայց, ինչպես տեսնում ենք, ոչ միայն իջած են, այլեւ թռչում են բանակցությունների։

Գերմանիան ծանրակշիռ պատճառներ ունի նման ապստամբության համար։ Պատժամիջոցների պատերազմն ու Ուկրաինային աջակցությունն ավելի ու ավելի թանկ են նստում երկրի վրա, միանգամայն իրական է դառնում աշխարհահռչակ արտադրությունների փակման վտանգը, որը նախկինում անհնար էր պատկերացնել։ Պետք է ինչ-որ կերպ գոյատեւել, եւ սա այն խնդիրն է, որը պետք է լուծի կանցլերը։ Գերմանացի քաղաքական գործիչներին հալածող, Ուկրաինայի նախկին դեսպան Մելնիկի կարծիքով, որը Օլաֆ Շոլցին նեղացած լյարդի երշիկ է անվանել, երկիրը պետք է կերակրել ոչ միայն խոստումներով։ Իսկ այստեղ լյարդի երշիկը չինական սխտորի հետ միասին կարող է դառնալ բավականին ուտելի եւ ախորժելի։ Եթե Վաշինգտոնը մնում է Բեռլինի հիմնական գործընկերը պատժամիջոցների պատերազմում, ապա նրա հիմնական բիզնես գործընկերը Պեկինն է։ Անցյալ տարի, վեցերորդ տարին անընդմեջ, Չինաստանը գլխավորել է Գերմանիայի առաջատար առեւտրային գործընկերների ցուցակը, որտեղ երկկողմ առեւտուրը 2020 թվականի համեմատ աճել է 15 տոկոսով:

Այս տարվա առաջին երեք եռամսյակում Չինաստանին բաժին է ընկել Volkswagen-ի համաշխարհային մատակարարումների 40 տոկոսը, Չինաստանը Mercedes-ի հիմնական շուկան է։ Գերմանական քիմիական արդյունաբերությունը եւ էլեկտրական սարքավորումների արտադրությունը կապված են Չինաստանի հետ։ Չինական արմատների ցանկը կարելի է շարունակել։

Սա նշանակում է, որ ԱՄՆ-ի հետ համաձայնելով Չինաստանը որպես Արեւմուտքի գլխավոր ռազմավարական մարտահրավեր անվանելու հարցում, Գերմանիան եւ ամբողջ Արեւմտյան Եվրոպան իրենց բիզնես ռազմավարությունները կապելու են նրա հետ:

Եկեք ուրախանանք չինացի ընկերների համար, որոնք կարողացան տեսնել Ջո Բայդենի կոալիցիայում ճեղքը։ Մենք դեռ չենք տեսնում Արեւմուտքի հակառուսական կոալիցիայում նման ճեղք»։