Աշխարհի առեղծվածներից մեկը Պերուում ժայռի մեջ փորված հսկայական դուռն է: Արամու-մուրու դարպասն ունի 7 մետր բարձրություն և 6,7 մետր լայնություն և հայտնաբերվել են 1996 թվականին Պերուի հարավում գտնվող Տիտիկակա լճի մոտ: Այս մասին գրում է DailyMail-ը։

Խորշի կողքերում կան երկու ուղղահայաց ակոսներ, որոնք կարող էին ունենալ և՛ դեկորատիվ, և՛ գործառնական նշանակություն։ Ըստ հնագետ Մոհամմադ Ֆիրոզ Խանի, այս կառույցը կարող է ստեղծված լինել հնագույն նախաինկյան քաղաքակրթությունների կողմից:

«Ամերիկյան բնիկների լեգենդները Աստվածային դարպասը նկարագրում են որպես անցք, որի միջոցով հերոսները հանդիպում էին իրենց աստվածներին՝ ձեռք բերելով անմահություն: Այցելուները գալիս են այստեղ տարված նրա գերբնական էներգիայի մասին լուրերով և պնդում, որ այն դարպաս է դեպի այլ չափումներ»,- ասում է փորձագետը:

Հնագետները դեռևս ապացույցներ են փնտրում տարօրինակ դարպասի տարիքի և նպատակի մասին: Սակայն առաջատար տեսությունն այն է, որ այն կառուցվել է Տիուանակու մշակույթի կողմից, որը գոյություն է ունեցել մոտ մ․թ․ա․ 200 թ․-ից. Մինչև մ․թ․ 1000 թվականը։

Փորձագետները նաև ենթադրում են, որ դարպասը կարող էր օգտագործվել հնագույն ծեսի համար, ինչի պատճառով էլ այն բացվել է ժայռի մեջ, գրում է Focus-ը։

Նշվում է, որ Տիուանակու ժողովուրդը հայտնի էր իր մոնումենտալ քարագործությամբ։ Սակայն պեղումների վայրում դեռևս չեն հայտնաբերվել օրգանական նյութեր, որոնցով հնարավոր կլիներ թվագրել փորվածքը:

Որոշ փորձագետներ նշում են, որ Արամու-մուրուի ստեղծման համար օգտագործված փորագրության ոճը բնորոշ չէ ավելի քան 2500 տարի առաջ ապրած քաղաքակրթությանը:

Այմարա ժողովուրդը բնիկների խումբ էր, որն ապրում էր Անդերի Ալտիպլանո շրջանում 1150-1477 թվականներին: Այս մարդիկ գիտեին դարպասների մասին և դրանք անվանում էին «սատանայի անցուղի» կամ ոգիների վայր՝ 90-ականներին Արամու-մուրուի հայտնաբերումից շատ առաջ:

Բնիկները կարծում էին, որ դարպասը հայտնվել է ինքնիրեն և ծառայում է որպես մուտք շամանների և ընտրյալների համար, որոնք կարող են շփվել հոգիների հետ: Սակայն տեղի բնակչությունը նախընտրեց հեռու մնալ այս դարպասից՝ պնդելով, որ այն կարող է թակարդի մեջ գցել մարդու հոգին կամ բարկացնել աստվածներին։

Արամու-մուրուն կառուցվել է այն ժամանակ, երբ հին մարդիկ դեռ օգտագործում էին քարից, ոսկորից և փայտից պատրաստված պարզ գործիքներ: Նշվում է, որ դռան բացվածքը փորված է եղել ավազաքարե ժայռի մեջ, որը, ինչպես հայտնի է, փափուկ նյութ է։ Հետևաբար, խորհրդավոր դարպասը կարող էր ստեղծվել պարզունակ գործիքների միջոցով:

Մնացած աշխարհի համար դարպասը բացահայտել է 1996 թվականին էքսկուրսավար Խոսե Լուիս Դելգադո Մամանին, որը պատահաբար է տեսել ժայռը՝ տարածքն ուսումնասիրելիս: Թեև նա խոստովանել է, որ վաղուց է լսել ժայռի մեջ փորված դարպասի մասին լեգենդը։

Առեղծվածային դարպասի մասին հանրաճանաչ առասպելը վերաբերում է ինկերի Արամու Մուրու անունով քահանային, որը փախել է իսպանացի նվաճողներից սրբազան ոսկե սկավառակով, որը պահվում էր Կուսկոյում գտնվող Կորիկանչա տաճարում: Ենթադրաբար, նա սկավառակի միջոցով ակտիվացրել է դուռը և փախել մեկ այլ հարթություն կամ հոգիների աշխարհ՝ ընդմիշտ անհետանալով:

Դռան միջնամասում իսկապես խորություն կա, որի մեջ, ըստ ավանդության, քահանան դրել է սկավառակը։