Կարեկցանքն ուսումնասիրող գիտնականները պարզել են, որ մարդիկ ավելի հակված են կարեկցել խմբերին, քան անհատ մարդկանց, չնայած նրանք երկու իրավիճակներում էլ հավասարապես դժվար և անհարմար են համարում կարեկցանք ցուցաբերելը։

Հետազոտողները ենթադրում են, որ մարդկանց խմբերի դիտարկումը կարող է ավելի շատ համատեքստային տեղեկատվություն տրամադրել, որը կօգնի մարդկանց որոշել՝ կարեկցե՞լ, թե՞ ոչ, և, հետևաբար, մեծացնում է այն հավանականությունը, որ նրանք կընտրեն դա անել։

Հետազոտության արդյունքները հրապարակվել են Frontiers in Psychology ամսագրում։

Հետազոտողները կարեկցանքը սահմանել են որպես մեկ այլ մարդու աշխարհի հասկացողություն, կիսում և ներգրավվածություն՝ միաժամանակ պահպանելով այն գիտակցությունը, որ այն նույնը չէ, ինչ ձեր աշխարհը։

Կարեկցանքը գալիս է իր գնով՝ ժամանակի, փողի կամ հույզերի տեսքով. ուրիշի ցավը զգալը սովորաբար ցավոտ է։ Նրանք ցանկանում էին պարզել, թե որքանով էին մարդիկ հավանական այս գինը վճարելու անհատների կամ խմբերի հետ գործ ունենալիս։ Գիտնականները նշում են, որ մարդկանց խմբերի և անհատների նկատմամբ տարբեր կերպ արտահայտվող կարեկցանքի զգացումը հասկանալը կարող է օգնել մեզ հասկանալ կարեկցանքի դերը բնական աղետների կամ պատերազմների ժամանակ։

Դա պարզելու համար հետազոտողները 296 մասնակցի հրավիրեցին մասնակցելու «Էմպաթիայի ընտրության առաջադրանք» կոչվող փորձի, որի ընթացքում մասնակիցներին խնդրվեց ընտրել պատկերների երկու կույտերից մեկը, որոնցից մեկի հետ նրանց խնդրվեց էմպաթիա ցուցաբերել, իսկ մյուսի հետ՝ օբյեկտիվ մնալ։

Հետազոտողները պարզել են, որ մասնակիցները ամենից հաճախ խուսափել են կարեկցանք ցուցաբերելուց անհատական ​​լուսանկարներ դիտելիս՝ միջինը 34% դեպքերում։ Սակայն, խմբային լուսանկարներ դիտելիս նրանք կարեկցանք են ցուցաբերել դեպքերի 53%-ում։

Չնայած այն հանգամանքին, որ նրանց համար ավելի դժվար և տագնապալի էր ընդհանուր առմամբ ցուցաբերել կարեկցանք, քան օբյեկտիվ մնալը, մասնակիցներն ավելի հակված էին դրսևորելու այս ունակությունը խմբային պատկերներով փորձարկվելիս։