Նախընտրելի
«Նախարարը նշել է Ֆրանսիայի անվերապահ, լիարժեք և հաստատակամ հանձնառությունը՝ աջակցելու Հայաստանի ինքնիշխանությանը և կայունությանը»։ Ֆրանսիայի ԱԳ նախարար Ստեֆան Սեժուրնեի և նրա հայ գործընկեր Արարատ Միրզոյանի բանակցություններին նվիրված այս մեկնաբանությունը փետրվարի 9-ին տեղադրվել է Հինգերորդ Հանրապետության ԱԳՆ պաշտոնական կայքում։ Այս մասին սոցցանցում գրել է ռուս քաղաքագետ Սերգեյ Մարկեդոնովը։
«Որքանո՞վ էր կարևոր երկու նախարարների հանդիպումը։ Արդյո՞ք այն բացեց որոշ նոր միտումներ, թե՞ ամրապնդեց հինը: Նախ, հարկ է նշել, որ Արարատ Միրզոյանի Փարիզ կատարած այցի ընթացքում կայացել է նրա առաջին անձնական հանդիպումը Ստեֆան Սեժուրնեի հետ։ Այս քաղաքական գործիչը՝ Վերածնունդ կուսակցության գլխավոր քարտուղարը, Եվրոպայի և արտաքին գործերի նախարար է դարձել ընդամենը մեկ ամիս առաջ՝ 2024 թվականի հունվարի 11-ին։ Այսպիսով, կարևոր էր ընդգծել ֆրանսիական մոտեցումների շարունակականությունը։ Իսկ Միրզոյանի հետ բանակցությունների ընթացքում Սեժուրնեն ցույց տվեց, որ Փարիզի համար Հայաստանի հետ հատուկ հարաբերությունները մնում են կարևոր առաջնահերթություն։ Այլ հարց է, թե ինչպես կարելի է համատեղել Ֆրանսիայի առկա հնարավորություններն ու հայկական կողմի մեծ ակնկալիքները։ Բայց փաստը մնում է փաստ, որ շարունակականությունը մնում է։
Միրզոյանի այցը տեղի ունեցավ Երևանի համար երկու դժվարին միտումների ֆոնին: Հայաստանի Հանրային ռադիոյին տված իր վերջին ծավալուն հարցազրույցում Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց, որ «նախկինում պաշտպանության ոլորտում մեր հարաբերությունների 95-97%-ը Ռուսաստանի Դաշնության հետ էր, հիմա դա անհնար է թե՛ օբյեկտիվ, թե՛ սուբյեկտիվ պատճառներով»։ Այս համատեքստում Երևանը Ֆրանսիային է տեսնում որպես արտաքին քաղաքականության դիվերսիֆիկացման առանցքային տարր:
Երկրորդ, ոչ պակաս կարևոր միտումը խաղաղության գործընթացի պարզությունն է։ Ամանորյա տոներին բազմաթիվ կանխատեսումներ կային հայ-ադրբեջանական խաղաղության պայմանագրի մոտալուտ ստորագրման մասին։ Սակայն փետրվարին դրանք դեռ իրականություն չեն դարձել։ Եվ եթե Երևանը հույս է դրել տարածաշրջանային նոր աշխարհակարգի արտաքին երաշխավորների վրա, ապա Բաքուն հանդես է գալիս առանց արտաքին լրտեսների հայկական կողմի հետ երկխոսության մեջ իր ռազմաքաղաքական հաջողություններն ամրապնդելու օգտին: Հայաստանը կարծում է, որ Ֆրանսիան ի վիճակի է կատարել այդ խնդիրը։
Բայց դա այնքան էլ պարզ չէ: Չնայած ֆրանսիական հասարակության և քաղաքականության մեջ Հայաստանի հանդեպ բոլոր համակրանքին, Փարիզը պարզապես ֆիզիկապես չի կարողանում փոխարինել Մոսկվային: Փետրվարի 9-ի բանակցությունների ընթացքում ֆրանսիական կողմը հայ գործընկերներին հավաստիացրել է Ղարաբաղից փախստականներին մարդասիրական աջակցության շարունակական լինելու մասին։ Կասկածից վեր է, որ այսօր սա չափազանց կարևոր է ցավալի պարտություն կրած և ազգային ինքնության հիմք համարվող տարածաշրջանը կորցրած երկրի համար։ Այստեղ Փարիզը փորձում է տեղեկատվական առումով գերազանցել Մոսկվային, կամ գոնե իր համար բարենպաստ իմիջ ստեղծել։
Այնուամենայնիվ, Սեժուրնեն չանցավ ընդհանուր խոսքերից այն կողմ Եվրամիության և Միացյալ Նահանգների միջև միջնորդությանն աջակցելու մասին (և նա դժվար թե կարողանար գնալ): Քիչ հավանական է, որ Փարիզն ունի սահմանազատման խճճված խնդիրները քանդելու բանալիները: Ժամանակ առ ժամանակ առաջանում է անջրպետ ակնկալիքների և դրանք գործնականում կիրառելու ունակության միջև»:
