նախընտրելի դարձնել
Ըստ Nature Cities հանդեսում հրապարակված հետազոտության արդյունքների՝ աշխարհի 10 հազար քաղաքներից միայն փոքր մասը կարելի է համարել որպես «ոտքով 15 րոպեի ճանապարհի» քաղաքներ։
Հետազոտողները օգտագործել են բաց տվյալներ՝ հաշվարկելու այն միջին հեռավորությունը, որը մարդիկ պետք է քայլելով կամ հեծանիվով հաղթահարեն՝ հիմնական ծառայություններ, մասնավորապես՝ սուպերմարկետ, դպրոց, հիվանդանոց և զբոսայգի հասնելու համար, և հաշվարկել են այն բնակիչների համամասնությունը, որոնք ձեռքի տակ ունեն իրենց անհրաժեշտ ամեն բան:
Հետազոտողները մանրամասն ուսումնասիրության համար ընտրել են 54 քաղաքներ և պարզել, որ միջին չափի եվրոպական քաղաքները, մասնավորապես՝ Ցյուրիխը, Միլանը, Կոպենհագենը և Դուբլինը, ամենահասանելին են եղել, որտեղ բնակիչների ավելի քան 95%-ը 15 րոպեի ընթացքում հասել են հիմնական ծառայությունների տեղակայման վայրեր:
Վարկանիշային աղյուսյակի վերջում հայտնվել են ավտոմեքենաներից մեծ կախվածություն ունեցող հյուսիսամերիկյան խոշոր քաղաքները, մասնավորապես՝ Սան Անտոնիոն, Դալլասը, Ատլանտան և Դեթրոյթը: Փոքր քաղաքներն ավելի բարձր ցուցանիշներ ունեն, սակայն հետազոտողները պարզել են, որ որոշ խոշոր մեգապոլիսներում, մասնավորապես Բեռլինում և Փարիզում, բնակիչների ավելի քան 90%-ը 15 րոպե քայլելով կարող է հասնել իր ուզած ծառայություն:
Հետազոտության հեղինակները մշակել են ալգորիթմ՝ պարզելու համար, թե որքան պետք է փոխվեն այս քաղաքները՝ ավելի մատչելի դառնալու համար:
Նրանք պարզել են, որ Ատլանտան իր հարմարությունների 80%-ը պետք է տեղափոխի՝ յուրաքանչյուր բնակչի հաշվով հավասար բաշխման հասնելու համար, մինչդեռ Փարիզը պետք է տեղափոխի իր հարմարությունների միայն 10%-ը:
Սակայն հետազոտողները նախազգուշացնում են, որ քաղաքն ինքնին ավելի մատչելի դարձնելը բավարար չէ բնակիչներին մասնավոր ավտոմեքենաներից կտրելու համար: Նիդեռլանդները պարծենում է, որ ունի Եվրոպայի լավագույն հեծանվային ենթակառուցվածքներից մեկը, մինչդեռ մեկ բնակչի հաշվով ավելի շատ ավտոմեքենա ունի, քան Իռլանդիայի և Հունգարիայի պես գյուղական երկրները:
Ցյուրիխում, որտեղ բնակիչների 71%-ը կողմ է քվեարկել 2020 թվականին 50 կմ հեծանվային ենթակառուցվածք կառուցելու առաջարկին, տեղի բնակիչները վաղուց բողոքում են հեծանվային ուղիների բացակայությունից և հեծանվորդներին սպառնացող վտանգներից:
