Հայաստանն ավելի ու ավելի է խթանում եվրաինտեգրման նախաձեռնությունները: ԵՄ-ին անդամակցելու մասին օրինագիծն արդեն իսկ հաստատվել է խորհրդարանական մակարդակով։ Նման կերպ, պաշտոնապես հայտարարվեց եվրաինտեգրման սկիզբը։ Դրա մասին սոցցանցերում գրել է ռուս քաղաքագետ Սերգեյ Մարկեդոնովը։

«Այժմ իշխող կուսակցության, կառավարության և խորհրդարանական մեծամասնության այս մտադրությունները բովանդակալից իմաստ են ձեռք բերում։ Փետրվարի 25-ին հանրապետության Ազգային ժողովում տեղի ունեցավ Եվրամիություն-Հայաստան խորհրդարանական գործընկերության հանձնաժողովի չորրորդ նիստը։ Այն, սակայն, առաջինն է այն բանից հետո, երբ պատգամավորները 63 կողմ, 7 ձեռնպահ ձայների հարաբերակցությամբ հաստատեցին ինտեգրացիոն օրինագիծը։ Այսպիսով, այս իրադարձությունն ինքնին մատուցվեց իբրև պաշտոնական Երևանի «եվրոպական ուղու» նոր կետ։

Ո՞րն էր նիստի օրակարգը։ Խոսեցին, անշուշտ, ներկա իրավիճակի և հեռանկարների մասին։ Հայաստանի արդարադատության նախարար Սրբուհի Գալյանը հայտարարեց, որ իր երկիրը օրենսդրության և բարեփոխումների ոլորտում զգալի հաջողությունների է հասել։ ԵՄ-ի ներդրումն ազգային անվտանգության ապահովման գործում բարձր են գնահատել նաև հայ պատգամավորները։ Մի խոսքով՝ միմյանց նկատմամբ լիակատար ներդաշնակություն և բավարարվածություն։

Սակայն այս վարդագույն պատկերը որոշ չափով խաթարվեց Հայաստանի խորհրդարանական հանձնաժողովի նախագահ Արման Եղոյանի և Եվրախորհրդարանի պատգամավոր Նիլ Ուշակովի (2009-2019 թվականներին Լատվիայի մայրաքաղաքի քաղաքապետ) համատեղ համաժողովի ժամանակ հնչած թեզերով։ Բնականաբար, ասվել են նման առիթի համար անհրաժեշտ բոլոր դիվանագիտական ​​ սիրալիրությունները։ Նշվում և աջակցվում է Հայաստանի առաջընթացն ու հաջողությունը եվրաինտեգրման ճանապարհին. Բայց միևնույն ժամանակ Ուշակովը ինչ-որ չափով «օդից վայր է իջեցրել» հայ «եվրոլավատեսներին»։ «Ակնհայտ է, որ Հայաստանը չի անդամակցի Եվրամիությանը ոչ այս տարեվերջին, ոչ էլ հաջորդ տարեվերջին։ Այս գործընթացը ժամանակ և որոշակի ջանք է պահանջում... Եթե որևէ քաղաքական գործիչ խոստանում է, որ Հայաստանը կարող է անդամակցել Եվրամիությանն առաջիկա տարիներին, ապա նա չափազանցված է սպասելիքներով։ Իրատեսական ժամկետը 5, 7 կամ 10 տարի է»,- ամփոփել է Ուշակովը։ Բայց միևնույն ժամանակ լատվիացի քաղաքական գործիչը քաղցրացրել է տհաճ «հաբը»՝ նշելով, որ եվրաինտեգրումն ինքնին շատ կարևոր է Հայաստանի և նրա քաղաքացիների համար, քանի որ այն ավելի ուժեղ է դարձնում այս երկիրը։ Ռիգայի նախկին քաղաքապետը, սակայն, այս մեսիջը չի կարողացել վերծանել։

5, 7, 10 տարի: Բայց ի՞նչ պետք է անի երկիրը, որն այս տարիների ընթացքում տնտեսապես ինտեգրված է եղել ԵԱՏՄ-ին։ Խզե՞լ խորացված կապերը։ Ինչ անել անվտանգության ապահովման, Ադրբեջանի հետ հակամարտության և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորմանը վերոբերող հարցերում։ Այս բոլոր հարցերը պետք է լուծվեն «այստեղ և հիմա»։ Եվ դժվար թե եվրաինտեգրումն առանց Բրյուսելի հստակ պարտավորությունների ու երաշխիքների ավելի ուժեղ դարձնի Հայաստանն ու նրա քաղաքացիներին։ Եվ հետո ինչո՞վ ավելի ուժեղ: Օրինապաշտության, բիզնեսի զարգացման, ռազմական, թե՞ դիվանագիտական ​​առումով:

Այսօր, Դոնալդ Թրամփի և Իլոն Մասկի տարբեր գաղափարների ֆոնին, շատ եվրոպացի քաղաքական և հասարակական գործիչներ կոշտ քննադատության են ենթարկում պոպուլիզմը, ազգայնականությունը և եվրասկեպտիցիզմը: Եվ չի կարելի ասել, թե այս քննադատությունը լիովին անհիմն է։ Բայց չէ՞ որ հենց այդ պոպուլիզմն ու ազգայնականությունն է հրահրում «մաքուր սխեմաների» հանդեպ հավատարմություն, որոնք կտրված են պրակտիկայից և «գետնի վրա» անհարմար հարցերից: «Իբրև տարիներ շարունակ չլուծված մի բան լուծելու փորձեր, որը փոխարինվում է «ճիշտ» պոլիտկոռեկտ հռետորաբանությամբ»,- գրել է Սերգեյ Մարկեդոնովը։