Հոգեբանական նոր հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ ընտանի կենդանու կորստից առաջացած վիշտը կարող է լինել նույնքան ուժգին և տևական, որքան հարազատի կամ մերձավորի մահվան դեպքում, գրում է The Guardian-ը։

Միացյալ Թագավորությունում գրեթե հազար մեծահասակի շրջանում հարցում անցկացրած գիտնականները եկել են այն եզրակացության, որ ընտանի կենդանու հետ հուզական կապը հաճախ այնքան խորն է, որ դրա կորուստն առաջացնում է մարդու կորստին համադրելի ուժգնության արձագանք։ Սա հաստատում է, որ մարդիկ ընտանի կենդանիներին ընկալում են ոչ թե պարզապես որպես կենդանի, այլ որպես ընտանիքի անդամ։

Հետազոտությանը մասնակցել է 975 մեծահասակ, որոնց մեծ մասն արդեն ունեցել է թե՛ կենդանու, թե՛ մերձավորի կորուստ։ Ուշագրավ է, որ երկու կորուստներին էլ բախված հարցվածների մոտավորապես մեկ հինգերորդը խոստովանել է՝ իր համար ավելի ծանր է եղել ընտանի կենդանու մահը, քան ընկերոջ, հարազատի կամ այլ նշանակալի անձի կորուստը։ Սա փաստում է մարդկանց և նրանց սիրելիների միջև ձևավորվող հուզական ամուր կապերի մասին։

Գիտնականները նաև արձանագրել են, որ որոշ մարդկանց մոտ կենդանու մահից հետո զարգացել են տևական վշտի ձևին բնորոշ ախտանիշներ։ Սա հոգեբանական վիճակ է, որի դեպքում կորստի ապրումները երկար են տևում և լրջորեն ազդում առօրյա կյանքի վրա։ Այս ախտորոշումը ներկայումս պաշտոնապես կիրառվում է միայն մարդու մահվան դեպքում, սակայն հետազոտողները կարծում են, որ քանի որ կենդանու կորստի արձագանքները կարող են նույնքան լուրջ լինել, ապա նման դեպքերը նույնպես պետք է դիտարկվեն կլինիկական պրակտիկայի շրջանակում։

Հետազոտության հեղինակներից մեկը՝ հոգեբանության պրոֆեսոր Ֆիլիպ Հայլանդը, ընդգծել է, որ հասարակական պատկերացումները հաճախ նսեմացնում են կամ պիտակավորում կենդանու համար սգալը՝ ստիպելով մարդկանց ամոթ կամ մեկուսացում զգալ իրենց ապրումների պատճառով։ Այս երևույթն անվանում են «չճանաչված վիշտ», երբ մարդկանց համար դժվար է աջակցություն ստանալ, քանի որ նրանց զգացմունքները դիտարկվում են որպես «ոչ այնքան լուրջ»։

Գիտնականը պնդում է, որ նման ապրումներն արժանի են ավելի մեծ ուշադրության կլինիկական պրակտիկայում և ընդհանուր հասարակության մեջ, որպեսզի մարդիկ կարողանան համարժեք օգնություն ստանալ և հասկանալ, որ իրենց վիշտը կորստի նկատմամբ մարդկային բնական արձագանք է։