2025 թվականի արդյունքներով՝ Եվրամիության սահմաններից դուրս ծնված և միության երկրներում բնակվող մարդկանց թիվը հասել է 64,2 միլիոնի: Այդ տվյալները բերված են RFBerlin միգրացիայի վերլուծության կենտրոնի հետազոտության մեջ, որը հիմնված է Եվրոստատի և ՄԱԿ-ի Փախստականների հարցերով գերագույն հանձնակատարի վարչության վիճակագրության վրա:

Մեկ տարվա ընթացքում ներգաղթյալների թիվն աճել է 2,1 միլիոնով: Համեմատության համար նշենք, որ 2010 թվականին Եվրամիության երկրներում ներգաղթյալների թիվը կազմում էր մոտ 40 միլիոն, ինչը նշանակում է ավելի քան 60% աճ վերջին 15 տարիների ընթացքում: ԵՄ բնակչության ընդհանուր կառուցվածքում ներգաղթյալների մասնաբաժինն այժմ կազմում է 14,2%:

Արտերկրում ծնված մարդկանց ամենամեծ թիվը բնակվում է Գերմանիայում՝ գրեթե 18 միլիոն, ընդ որում նրանց մոտ 72%-ը աշխատունակ տարիքի են: Աճի ամենաբարձր տեմպերն արձանագրվել են Իսպանիայում. միայն 2025 թվականին այնտեղ ավելացել է մոտ 700 հազար ներգաղթյալ, և նրանց ընդհանուր թիվը հասել է 9,5 միլիոնի: Զգալի ցուցանիշներ են գրանցվել նաև Ֆրանսիայում (8,5 միլիոն), Իտալիայում (6,4 միլիոն) և Նիդերլանդներում (2,9 միլիոն):

Մի շարք փոքր երկրներում ներգաղթյալների տեսակարար կշիռը հատկապես մեծ է: Առաջատարը Լյուքսեմբուրգն է, որտեղ նրանք կազմում են բնակչության ավելի քան կեսը (51,6%): Մալթայում և Կիպրոսում ներգաղթյալների մասնաբաժինը հասնում է մոտ մեկ երրորդի: Շվեդիայում, Բելգիայում և Ավստրիայում այդ ցուցանիշը տատանվում է 18–21%-ի սահմաններում: Միևնույն ժամանակ, Արևելյան Եվրոպայի երկրներում, մասնավորապես՝ Լեհաստանում, Սլովակիայում և Բուլղարիայում, ներգաղթյալների մասնաբաժինը չի գերազանցում 5%-ը, իսկ Չեխիայում կազմում է մոտ 8,3%:   

Ապաստան հայցելու բոլոր դիմումների մոտ 75%-ը բաժին է ընկնում չորս երկրի՝ Իսպանիային, Իտալիային, Ֆրանսիային և Գերմանիային: Ընդ որում, Գերմանիան մնում է ընդունված փախստականների թվով խոշորագույն երկիրը՝ մոտ 2,7 միլիոն մարդ: Եթե հաշվի առնենք բնակչության վրա ընկնող ծանրաբեռնվածությունը, փախստականների ընդունման ամենաբարձր մակարդակը նկատվում է Չեխիայում, Կիպրոսում և Ավստրիայում:

Հետազոտության հեղինակները նշում են, որ Եվրոպայում միգրացիոն գործընթացները պայմանավորված են մի քանի գործոններով՝ ժողովրդագրական ճնշմամբ, աշխարհաքաղաքական ճգնաժամերով և աշխատաշուկայի անհավասարակշռությամբ: Ընդգծվում է նաև, որ միգրացիայի կառուցվածքը միատարր չէ. օրինակ՝ Գերմանիան ավելի հաճախ ընդունում է փախստականների Սիրիայից և Աֆղանստանից, մինչդեռ Իսպանիա հիմնականում գալիս են Լատինական Ամերիկայի երկրների բնակիչները: